Νοέμβρης του 2009 ήταν, όταν η ΑΕΚ έπαιξε με την IZMIR….Δύο παιχνίδια, το πρώτο στο γήπεδο του Ιωνικού, που λόγω αφέλειας και άγχους χάσαμε με πέντε γκολ διαφορά.
Τρομερός κόσμος, πάνω από 2000, με αδιαχώρητο μέχρι και στις σκάλες. Μαγική ρεβάνς στην αγαπημένη Σμύρνη, με 300 άτομα εκπληκτική κερκίδα και άλλοι 50 που τελικά δεν μπόρεσαν να έρθουν. Με Νίκο Πλούμπη και μένα μπροστά τους σε όλο το ματς, τριγυρισμένοι από ασφαλίτες. Με δύο Αζέρους αδέρφια διαιτητές και έναν εχθρικό Ρουμάνο παρατηρητή, που δεν μας άφησαν να κερδίσουμε. Με ένα ολόκληρο γήπεδο στο τέλος, Έλληνες και Τούρκοι μαζί, να φωνάζουν ΑΕΚ, ΑΕΚ, μιλάμε για ανατριχίλα.
Με τον υπεύθυνο του γηπέδου, ένα παλικάρι με κοτσίδα, να τριγυρνάει φορώντας μπλούζα της ΟΡΙΤΖΙΝΑΛ. Με την παραλία της Σμύρνης να έχει κιτρινίσει και τον Αρχηγό να έχει έρθει με πατερίτσες, αν θυμάμαι καλά. Με το μοναδικό Ελληνικό Καφέ και τον Χιώτη ιδιοκτήτη. Με την φίλη του Πρόξενου, μια πανέμορφη Τουρκάλα παρουσιάστρια της Τηλεόρασης , που μου ζήτησε φανέλα της ομάδας με υπογραφές, γιατί μας ερωτεύτηκε και το έπαιξε πρώτο θέμα την άλλη μέρα στην εκπομπή της. Με εκδρομή στο Αιβαλί.
Με “γνωριμία” κάποιων από μας, με τους οπαδούς της Γκιόζντεπε, απίστευτη σύμπτωση, όταν έβγαιναν κατά κύματα από τα ferry boat στην παραλία, γιατί έπαιζαν ποδοσφαιρικό αγώνα μέσα στην Σμύρνη. Τάβλι, αργιλές και πολλά βαρύς καφές …………….
Ήταν όμορφα στην Σμύρνη και η μοίρα στέλνει την ΑΕΚ πάλι εκεί, ίσως για πάρει αυτό που δεν μπόρεσε την προηγούμενη φορά. Την πρόκριση……
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από την κερκίδα των οπαδών μας στο IZMIR SPORTS SALONOU
Κώστας Σταματιάδης