Ο Βαλάντης Αλεξούδης αρθρογραφεί για το χθεσινό παιχνίδι της ΑΕΚ και την αποθέωση που γνώρισε από πολλούς που δέκα λεπτά πριν το παιχνίδι σχολίαζαν αρνητικά ακόμα και τις επιλογές του Μαρίνου Ουζουνίδη.
Τρία φιλικά χωρίς γκολ με δύο ισοπαλίες και μία ήττα. Με ομάδες κατώτερου επιπέδου και αγωνιστική συμπεριφορά που προβλημάτισε. Πρώτο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ και πρόβα τζενεράλε μπροστά στον κόσμο της με αντίπαλο μια ομάδα με εμπειρίες Ευρωπαϊκές και πρωταθλήτρια Τουρκίας. Όλα αυτά λειτούργησαν ως πατήματα όλων αυτών που δεν είχαν και πολλές ελπίδες για το παιχνίδι και περίμεναν μια Ένωση με το ίδιο ανιαρό πρόσωπο.
Το παιχνίδι στα πρώτα λεπτά επιβεβαίωνε ακριβώς αυτό. Παίκτες που αμυνόντουσαν συνέχεια και έδιναν την μπάλα στον αντίπαλο. Αποκορύφωμα το γκολ των φιλοξενούμενων από στημένο, που είναι δεδομένο πως υπάρχει πρόβλημα για την Κιτρινόμαυρη άμυνα. Μετά από εκεί γύρισε ο διακόπτης. Τρεξίματα-προσπάθειες ισοφάρισης-κυκλοφορία μπάλας και χίλια δύο καλά. Το πολυπόθητο γκολ ήρθε από τον Μάρκο Λιβάγια έπειτα από φοβερή ενέργεια του πολυσυζητημένου Κλωναρίδη.
Το δεύτερο ημίχρονο ήταν καταιγιστικό για τον Δικέφαλο. Είδαμε γκολ από τον Μπακασέτα, μια φοβερή εκτέλεση φάουλ για το 3-1 από τον αρχηγό Μάνταλο και γενικά παρακολουθήσαμε την ομάδα που θέλουμε να δούμε στη Σκωτία. Να μη φοβάται και επιτέλους να αγωνίζεται με κάθετες μπαλιές κάνοντας ευκολονόητο ότι υπάρχει σύστημα και πλάνο για τις επιθετικές ενέργειες.
Μετά το παιχνίδι γύρισε και ο διακόπτης των συναισθημάτων για τους προαναφερθέντες επικριτές. Παντού διαβάζουμε και ακούμε για μια ΑΕΚ έτοιμη να χτυπήσει πρωτάθλημα, είσοδο στο Champions League και να μοιράζει «τρίμπαλα» στις υπόλοιπες μεγάλες ομάδες της Ελλάδας. Εγώ λοιπόν θα προσθέσω τη δικιά μου εκδοχή που είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και όχι σε αυτό που ονειρευόμαστε να γίνει. Η ομάδα στην αρχή της προετοιμασίας έδειξε ένα κακό πρόσωπο το οποίο μπορούσε να διορθωθεί. Πράγμα που έγινε και φανερώθηκε στο ΟΑΚΑ εχθές.
Δεν σημαίνει αυτόματα όμως ότι καλύφθηκαν οι αδυναμίες μια για πάντα. Όπως δεν πρέπει να φέρνουμε την καταστροφή σε κάποια…στραβά, έτσι είναι σωστό να μην αποθεώνουμε υπέρ του δέοντος για ένα φιλικό. Η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση και ονομάζεται Ελπίδα. Αυτό που ουσιαστικά μας παρείχε εχθές το σύνολο του Μαρίνου Ουζουνίδη. Μαζί και με την αισιοδοξία πως θα δούμε την ΑΕΚ που ονειρευόμαστε από τις αρχές του καλοκαιριού.
Για να ξεκαθαρίσω κάτι…Δεν κρίνω αρνητικά όσους δυσανασχέτησαν με την εικόνα της ομάδας στην αρχή. Ένας από αυτούς ήμουν και εγώ. Αυτό που αναφέρω ως λάθος είναι η ισοπέδωση που ήρθε. Σίγουρα δεν είναι κακό να ενθουσιαστούμε από την πρόσφατη εικόνα απέναντι στους Τούρκους, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ήταν ένα φιλικό παιχνίδι.
