Η ΑΕΚ μάς πλήγωσε. Όχι επειδή αποκλείστηκε – αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο. Μας πλήγωσε γιατί δεν θύμισε σε τίποτα την ομάδα που μας έκανε να πιστέψουμε. Γιατί μέσα στη Φιλαδέλφεια, στο σπίτι μας, έδειξε χαμένη, βαριά, χωρίς καθαρό μυαλό και χωρίς τη σπίθα που περιμένεις να δεις όταν όλα κρίνονται.
Η εικόνα στη Χαριλάου ήταν ένα κακό προμήνυμα. Ο αποκλεισμός από τον ΟΦΗ ήταν η επιβεβαίωση ότι κάτι έχει χαλάσει. Και δεν μιλάμε για μια χρονιά χωρίς στόχους. Μιλάμε για μια σεζόν που το Κύπελλο έμοιαζε ευκαιρία, που ο δρόμος προς τον τελικό ήταν ανοιχτός και που το μόνο που ζητούσε ήταν σοβαρότητα. Αυτή όμως έλειψε.
Από το πρώτο λεπτό η ΑΕΚ έβγαζε άγχος. Όχι το δημιουργικό άγχος της ομάδας που θέλει να κερδίσει, αλλά εκείνο που σε βαραίνει, που σε κάνει να φοβάσαι το λάθος πριν καν το κάνεις. Η μπάλα έκαιγε στα πόδια, η ανάπτυξη ήταν βασανιστική και υπήρχαν στιγμές που η ομάδα έμοιαζε ανήμπορη ακόμα και να περάσει σωστά το κέντρο.
Το πιο ανησυχητικό δεν ήταν καν το σκορ. Ήταν η αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί το κακό. Και τελικά συνέβη. Ένα λάθος στο κέντρο, μια άμυνα σε ανισορροπία και ο ΟΦΗ βρήκε τον δρόμο προς το γκολ, με μια φάση που φώναζε από μακριά όλα όσα δεν πήγαιναν καλά. Εκεί ένιωσες ότι το ματς γλιστράει, ότι η ομάδα δεν έχει το καθαρό μυαλό να το γυρίσει.
Και όμως, οι στιγμές υπήρξαν. Οι ευκαιρίες ήρθαν. Αλλά έλειπε το καθαρό βλέμμα, η αποφασιστικότητα, το “πάμε να το πάρουμε”. Όσο περνούσε η ώρα, τόσο το άγχος μεγάλωνε, τόσο οι επιλογές γίνονταν πιο βιαστικές και τόσο η εξέδρα καταλάβαινε ότι αυτή η βραδιά δεν πάει καλά.
Ο αποκλεισμός πονάει γιατί έρχεται σε μια περίοδο που η ΑΕΚ έδειχνε ότι μπορεί. Πονάει γιατί χάθηκε ένας στόχος με τρόπο που αφήνει ερωτήματα. Και πονάει γιατί αυτή η ομάδα, όταν είναι ο εαυτός της, ξέρει να στέκεται αλλιώς. Να παλεύει, να πιέζει, να μην παραδίνεται στο βάρος της στιγμής.
Τώρα δεν υπάρχει χρόνος για πολλά λόγια. Έρχεται ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και η ΑΕΚ καλείται να απαντήσει στο γήπεδο. Όχι με δηλώσεις, όχι με υποσχέσεις, αλλά με εικόνα. Οι μεγάλες ομάδες φαίνονται στις δύσκολες στιγμές. Και αυτή τη στιγμή είναι δύσκολη.
Ο κόσμος θα είναι εκεί. Όπως πάντα. Το ερώτημα είναι αν η ΑΕΚ θα θυμηθεί ποια είναι και τι εκπροσωπεί. Γιατί η ήττα ξεπερνιέται. Η απάθεια όμως όχι.
ΥΓ. FIGHT. BELIEVE. NEVER GIVE UP.
