Το 2-2 στο Πανθεσσαλικό δεν ήταν απλώς μια απώλεια βαθμών. Ήταν ένα βράδυ που άφησε μέσα μας περισσότερο θυμό παρά λύπη. Η ΑΕΚ είχε τον έλεγχο για μεγάλο διάστημα, έδειχνε ότι μπορεί να επιβάλει το παιχνίδι της, όμως όταν άρχισε να νιώθει ότι την πηγαίνουν κόντρα, χάθηκε η ηρεμία. Και όταν η Ένωση χάνει την ψυχραιμία της, χάνει και το καθαρό της μυαλό.
Δεν γίνεται να μην σταθεί κανείς στις αποφάσεις που εξόργισαν. Ο κόσμος είδε φάσεις που τον έκαναν να βράζει και ένα VAR που περισσότερο μπέρδεψε παρά ξεκαθάρισε. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι τα πράγματα δεν κρίνονται με τον ίδιο τρόπο για όλους. Αυτή η αίσθηση αδικίας είναι βαριά και επηρεάζει. Το θέμα όμως είναι τι κάνεις μετά από αυτό.
Από τη στιγμή που το παιχνίδι στράβωσε ψυχολογικά, η ΑΕΚ έπαψε να λειτουργεί όπως μπορεί. Το πάθος έγινε βιασύνη, η ένταση έγινε εκνευρισμός και το καθαρό πλάνο χάθηκε. Αντί να συνεχίσει με συγκέντρωση, άρχισε να κυνηγάει τις φάσεις με περισσότερο συναίσθημα παρά σκέψη. Κι όμως, μια ομάδα που θέλει να σηκώσει τίτλο πρέπει να είναι πάνω από τέτοιες καταστάσεις. Να αντέχει και να απαντά μόνο μέσα στο γήπεδο.
Ο Μάρκο Νίκολιτς είναι προπονητής που ζει τα ματς στο κόκκινο. Αυτό δίνει ενέργεια, αλλά σε τέτοιες βραδιές χρειάζεται και ψυχραιμία. Η αποβολή του φόρτισε ακόμη περισσότερο το κλίμα και η ομάδα μπήκε στο δεύτερο μέρος με νεύρα. Σε εκείνο το σημείο έπρεπε να υπάρξει καθαρή σκέψη. Γιατί όταν ο πάγκος μεταδίδει ένταση, αυτή περνάει κατευθείαν στους παίκτες.
Παρά όλα αυτά, η ΑΕΚ έδειξε γιατί είναι μεγάλη ομάδα. Δεν λύγισε, πίεσε μέχρι τέλους και βρήκε το γκολ στις καθυστερήσεις. Αυτή είναι η ψυχή της Ένωσης. Όμως για να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής, πρέπει να μάθει κάτι βασικό: να μην αφήνει κανέναν να της παίρνει το μυαλό. Γιατί όταν η ΑΕΚ μένει συγκεντρωμένη, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν.
