Να δεις τι σου χω για μετά..

Διαβάστε για μέταλλο πολύ μεγάλης ομάδας που χτίζει η ΑΕΚ, και το οποίο αποτελεί τη μεγαλύτερη εγγύηση για τη συνέχεια της σε Ελλάδα και Ευρώπη. Γράφει ο Γιάννης Κερδέλας.

Η αλήθεια είναι ότι στο 1-0 του Μάρκο Λιβάγια στο χθεσινό ματς με την Αούστρια, λίγο πολύ όλοι θεωρήσαμε ότι εύκολα η δύσκολα η νίκη θα έρθει. Αν και φυσικά στο ποδόσφαιρο ποτέ δεν πρέπει να είσαι απόλυτα σίγουρος, και να παραμένεις συγκεντρωμένος και προσηλωμένος στο στόχο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, είναι η εικόνα της ΑΕΚ από τα ματς με τη Μπρίζ και μετά που μας έδινε αυτό το δικαίωμα, και κατ επέκταση τη σιγουριά.

Όμως όπως περίπου και στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, το ματς στράβωσε. Και εκεί φάνηκε για ακόμα μια φορά μέσα σε λίγες μέρες, το -ασυμβίβαστο- με οτιδήποτε λιγότερο από τη νίκη που χαρακτηρίζει τη φετινή ΑΕΚ. Μπορεί τελικά η μπάλα να μην ήθελε να μπει με τίποτα μέσα και έτσι ένα εύκολο 4-2 η και 5-2 όπως είπε και ο Μανόλο να έμεινε ένα ισόπαλο 2-2 με γκολ στο 90, αλλά για μένα αυτό πλέον έχει μικρή σημασία.

Σημασία έχει ότι είδαμε χθες μια ΑΕΚ που απέδειξε ξανά σε όλους ότι έχει και το βάθος στο ρόστερ, και την ψυχολογία να μπορεί να παίζει 2 ματς την εβδομάδα και να πετύχει τους στόχους της σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μια ΑΕΚ που δεν υπολογίζει την (εμφανή) κούραση, και χτίζει μέταλλο ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ομάδας καταθέτοντας ψυχή και θέληση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, και δεν βγαίνει από το γήπεδο αν δεν πάρει αυτό που θέλει.

Ένα μέταλλο που προκαλεί σεβασμό στους Ευρωπαίους αντιπάλους της, και τρόμο στους εγχώριους. Και όταν σταματήσει και η γκίνια των τραυματισμών και ο Μανόλο Χιμένεθ θα μπορεί να υπολογίζει σε όλα τα όπλα που έχει στη φαρέτρα του, στις νευραλγικές θέσεις της άμυνας και του κέντρου τότε μόνο ακόμα καλύτερα μπορεί να πάει αυτή η ΑΕΚ. Και θα πάει.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι νομίζω ήταν εμφανές στο πρώτο μέρος ότι η ομάδα ήθελε να κλειδώσει όσο γίνεται πιο σύντομα το παιχνίδι, ώστε στη συνέχεια να κάνει διαχείριση και οικονομία δυνάμεων εν όψει πρωταθλήματος την Κυριακή. Λανθασμένα όπως αποδείχθηκε αφού ειδικά μετά το 1-0 μπορούσε να δώσει λίγα μέτρα στην Αούστρια και να είναι πιο οργανωμένη και προσεκτική στα μετόπισθεν, κυνηγώντας το δεύτερο γκολ με περισσότερη υπομονή. Δεν έγινε και το πληρώσαμε με ένα γκολ λίγο πριν βγει το ημίχρονο.

Στην επανάληψη και μετά και την είσοδο του Γαλανόπουλου στη θέση του κακού Αιντάρεβιτς, το ματς δεν αντέχει νομίζω σε καμία κριτική. Ήταν απλά παράσταση για ένα ρόλο με μια ονειρική ΑΕΚ να χάνει τη μια ευκαιρία μετά την άλλη και την τριπλέτα Μάνταλου – Αραούχο – Λιβάγια να κάνει όργια στο δημιουργικό κομμάτι.

Με τη Μίλαν να είναι ισόπαλη στην έδρα της με τη Ριέκα και να πετυχαίνει το γκολ της νίκης στις καθυστερήσεις, εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος πόσο ροντέο θα μπορούσε να γίνει ο όμιλος αν έμεναν τα αποτελέσματα στους 2 αγώνες όπως ήταν μέχρι το 90 και το δεύτερο γκολ του Λιβάγια. Όχι μόνο λοιπόν αποφύγαμε τα (πολύ) χειρότερα αλλά η ΑΕΚ εξακολουθεί να έχει τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης όσον αφορά την πολυπόθητη δεύτερη θέση. Και με αυτή την εικόνα που έχει σαν ομάδα η πρόκριση απλά δεν χάνεται.

Πολλά μπράβο λοιπόν στη διοίκηση και τον προπονητή που σχεδίασαν και έχτισαν τη φετινή ΑΕΚ. Και πολλά μπράβο και στον κόσμο για τον οποίο ότι και να πει κανείς είναι λίγο.. Φωνή, στήριξη ακόμα και στα δύσκολα, και πάνω απ όλα υπευθυνότητα και προστασία της ομάδας. Γιατί τα καλύτερα που έρχονται πρέπει να τα ζήσουμε όλοι μαζι.