Ο αποκλεισμός από την ΤΣΣΚΑ, οι “αδικαιολόγητα” υπερβολικές αντιδράσεις και η μεγάλη ευκαιρία με τη Μπριζ.
Γράφει ο Δημήτρης Μπενάκης
Αποτελεί μεγάλη αλήθεια ότι τα είκοσι και πλέον χρόνια “ξηρασίας” έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στο μικρόκοσμο του ΑΕΚτζή οπαδού. Και είναι απόλυτα λογικό, αφού, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο ΑΕΚτζής συνήθισε στην ποδοσφαιρική του καθημερινότητα να βιώνει δύσκολες -μέχρι και ακραίες- καταστάσεις. Κακές αγωνιστικά χρονιές, διοικητική ανασφάλεια (που ευτυχώς έπαψε να υφίσταται την τελευταία τετραετία), πικρές ήττες, απώλεια τίτλων, μη αναμενόμενοι αποκλεισμοί, αδικίες και όλα όσα έχουμε ζήσει, ειδικά στα πολύ δύσκολα χρόνια που κατέληξαν στην πιο μαύρη σελίδα της ιστορίας της ΑΕΚ. Για όλα αυτά, και ως ένα βαθμό, μπορώ να δικαιολογήσω κάποιες υπερβολικές αντιδράσεις, να δεχτώ και τον εκνευρισμό, την έντονη κριτική, τη δυσαρέσκεια και πολλές φορές το θυμό. Άλλωστε, οι Ενωσίτες οπαδοί έχουν πάντοτε μεγάλες προσδοκίες και υψηλές απαιτήσεις και καλά κάνουν. Η ΑΕΚ είναι για όλους εμάς η μεγαλύτερη ομάδα στον κόσμο και οι οπαδοί της θέλουν να τη βλέπουν ψηλά, εκεί που θεωρούν ότι της αρμόζει.
Από το σημείο όμως αυτό, μέχρι το να φτάνουμε στον “κανιβαλισμό” και στην πλήρη απαξίωση, επιτρέψτε μου να πω ότι υπάρχει τεράστια απόσταση. Δεν είναι δυνατόν να βγαίνει από ορισμένους τόση χολή και τέτοια εμπάθεια για έναν προπονητή και για αυτούς τους παίκτες, που πριν από δύο μήνες όλοι τους αποθέωναν. Ο Μανόλο Χιμένεθ ήρθε στη μέση της περσινής σεζόν, πήρε μία ομάδα αγωνιστικά διαλυμένη, στην ένατη θέση της βαθμολογίας, και την οδήγησε, με υπέρβαση, στο να καλύψει το χάντικαπ και να βγει πρώτη στα πλέι οφ, αν και είχε ξεκινήσει τελευταία. Όλοι, τότε, φώναζαν και απαιτούσαν να ανανεωθεί πρόωρα το συμβόλαιό του. Πολλοί, επίσης, από τους παίκτες που σήμερα λοιδορούνται, πριν από δύο μήνες αποθεώνονταν, γιατί ανέτρεψαν τα προγνωστικά και την εις βάρος τους κατάσταση και έφεραν την Ένωση σε προκριματικά Τσάμπιονς Λιγκ, μετά από αρκετά χρόνια. Καλό είναι, λοιπόν, να μην “ξεχνάμε” και πολύ περισσότερο δεν ταιριάζει στη φιλοσοφία του ΑΕΚτζή ο “μηδενισμός”, ο “κανιβαλισμός” και η απαξίωση. Όλοι όσοι συμμετέχουν στο ποδοσφαιρικό τμήμα, από τον προπονητή και τους παίκτες μέχρι τον τελευταίο φροντιστή, και για όσο φοράνε τη φανέλα με τα τρία μαγικά γράμματα στο στήθος, είναι , ο καθένας από αυτούς, ένας από μας. ΠΡΟΣΟΧΗ: κανείς δε θέλει ούτε παπαγαλάκια, ούτε χειροκροτητές, ούτε άβουλους φιλάθλους και άλλωστε ποτέ ο ΑΕΚτζής δεν έμαθε να συμπεριφέρεται έτσι. Δεκτή η κριτική, δεκτές οι απόψεις και η κάθε υγιής αντίδραση -έτσι άλλωστε αρμόζει στην ΑΕΚ- αλλά, προς Θεού, ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ “ΑΛΛΟΥΣ”.
Και σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο, ας μην παραβλέπουμε ότι, όντας στον Ιούλιο, κληρωθήκαμε με μια ομάδα που το μπάτζετ της αγγίζει τα 80 εκ. ευρώ, με συνεχείς παρουσίες στους ομίλους, δουλεμένη για περίπου δέκα χρόνια μ’αυτό το υλικό και, συν τοις άλλοις, αρκετά πιο έτοιμη από εμάς, κι αυτό φαινόταν ξεκάθαρα μέσα στο γήπεδο. Λάθη έγιναν, θα συνεχίσουν να γίνονται, τα αναφέρουμε, κάνουμε κριτική και συνεχίζουμε.
Αφήνοντας πίσω, λοιπόν, όσα συνέβησαν, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο γεγονός ότι με τη σημερινή κλήρωση παρουσιάζεται στην ομάδα μας μια χρυσή ευκαιρία. Η ευκαιρία της διεκδίκησης της επιστροφή μας στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Σίγουρα η Μπριζ αποτελεί μια ομάδα με όνομα βαρύ, με παράδοση και πολλές συμμετοχές στα ευρωπαϊκά κύπελλα και προέρχεται από ένα αρκετά ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, σίγουρα καλύτερο ποιοτικά από το ελληνικό. Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δεν την καθιστά “φόβητρο”. Οι Βέλγοι καλούνται να διαχειριστούν τη δική τους απογοήτευση από τον αποκλεισμό – σοκ από την τουρκική Μπασάκσεχιρ, από την οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, δέχτηκαν πέντε τέρματα. Είναι μια ομάδα αρκετά καλή μεσοεπιθετικά, αρκετά ευάλωτη αμυντικά. Μια ομάδα με νέο προπονητή, που προσπαθεί να βρει τα πατήματά της και να αποκτήσει ομοιογένεια. Όλα αυτά θεωρώ ότι κατατάσσουν το ζευγάρι Μπριζ – ΑΕΚ στην κατηγορία των αμφίρροπων ζευγαριών, όπου το 50 -50 είναι το δικαιότερο μοίρασμα στις πιθανότητες.
Πάμε τώρα στα δικά μας. Θα αποτελέσει το μεγαλύτερο κέρδος για την ΑΕΚ αν καταφέρει να χρησιμοποιήσει τα ματς με τους Ρώσους ως “μπούσουλα” για το κρας τεστ με τους Βέλγους. Τι εννοώ; Ήταν τέτοια η δυναμικότητα και η ετοιμότητα της ΤΣΣΚΑ, που ανέδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις αδυναμίες της ομάδας μας και τους τομείς που πρέπει να δουλέψει και να βελτιώσει. Ήταν ίσως μια ανώμαλη προσγείωση, που όμως μπορεί να της βγει σε καλό. Τόσο ο Χιμένεθ σε αγωνιστικό επίπεδο, όσο και οι διοικούντες στο μεταγραφικό, έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα για το τι χρειάζεται η ομάδα. Ο Ισπανός κόουτς έχει, νομίζω, την εμπειρία και την ικανότητα να δουλέψει πάνω στα λάθη και τις αδυναμίες, να αποφορτίσει τους ποδοσφαιριστές του από τη βαριά προετοιμασία και να παρουσιάσει ένα αρκετά καλύτερο πρόσωπο και μια πιο έτοιμη ομάδα, ικανή να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες των Βέλγων και το μεγάλο αβαντάζ της ρεβάνς στο ΟΑΚΑ. Και οι διοικούντες, από την άλλη, με βάση και τις εισηγήσεις του Χιμένεθ, να προχωρήσουν άμεσα στην απαραίτητη ενίσχυση και τις διορθωτικές κινήσεις, ώστε η ομάδα να πάει με όσο γίνεται καλύτερες προϋποθέσεις σ’αυτό το σετ αγώνων.
Και αφού ξεκίνησα με τον κόσμο, με αυτόν θα τελειώσω. Η στήριξη, η αγάπη και η δυναμική του κόσμου της ΑΕΚ είναι στοιχεία γνωστά και αδιαμφισβήτητα. Αυτό που χρειάζεται είναι υπομονή, πίστη και στήριξη, πέρα από προσωπικές πικρίες. Η ΑΕΚ φέτος οφείλει και πρέπει με κάθε τρόπο να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος. Σαφώς όμως θα είναι σημαντικό και αν καταφέρει να “επιστρέψει” και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τίποτα δεν είναι εύκολο, αλλά και τίποτα δε μας χαρίστηκε ποτέ. Είναι πολύ νωρίς για γκρίνια και απογοήτευση. Όλοι κοντά στην ομάδα και εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που δουλεύουν για να την κάνουν καλύτερη. Σε όποιο μετερίζι κι αν βρίσκονται. Τα καλύτερα είναι δεδομένο ότι έρχονται. Η δική μας ΑΕΚ δε χάνει ποτέ…
