Για αυτό σε λένε Βασίλισσα..

Διαβάστε για το πιο καυτό καλοκαίρι στην σύγχρονη ιστορία της ΑΕΚ που μετά το ποδόσφαιρο, με μεθοδευμένες και σωστές κινήσεις στο γηπεδικό και στο αγωνιστικό, είναι έτοιμη να απογειώσει τον Ενωσίτικο λαό, και να τον φέρει μαζικά κοντά της και στο Μπάσκετ. Γράφει ο Γιάννης Κερδέλας.

Την παθολογική αγάπη μου για τη Μπασκετική ΑΕΚ δεν την έκρυψα ποτέ. Και δεν έχει να κάνει τόσο με τις επιτυχίες, τις πίκρες, και γενικά τα συναισθήματα που έχουμε ζήσει μαζί της, αλλά με το πόσες διακρίσεις και μεγάλες στιγμές θα ζούσαμε μαζί της, αν είχε την ανάλογη στήριξη από τον κόσμο που έχει και το ποδόσφαιρο.

Όταν μιλάμε για την ομάδα που δίδαξε το μπάσκετ στους Έλληνες, και κατάφερε έστω και για μια βραδιά να ενώσει όλη την Ελλάδα στον αλησμόνητο (για όσους τον έζησαν) τελικό με τη Σλάβια, τότε η παρακαταθήκη και το βάρος στους ώμους όσων πήραν τη σκυτάλη για να την διαχειριστούν στη συνέχεια ήταν ούτως η άλλως τεράστιο.. Αλλά η ΑΕΚ συνέχισε. Και πρωταθλήματα πήραμε, και κύπελλα και ευρωπαικό ξανασηκώσαμε το 2000 στη Λωζάνη.

Από τον υποβιβασμό του 11 και μέχρι και την επιστροφή, κανείς μας νομίζω δεν είχε ιδιαίτερες προσδοκίες πέραν μιας στοιχειωδώς αξιοπρεπούς πορείας στην Α1, αφού η ομάδα πορευόταν χωρίς έναν δυνατό ιδιοκτήτη, εκτός Ευρωπαικών διοργανώσεων, και με μοναδική πηγή εσόδων τον κόσμο και κάποιες χορηγίες. Κ όταν η καλή μας τύχη χαμογέλασε και ο Μάκης Αγγελόπουλος μπήκε μπροστά για την ολοκληρωτική επαναφορά της Βασίλισσας εκεί που ανήκει, τότε άρχισε να αλλάζει και η ροή της ιστορίας για τη μεγάλη ΑΕΚ.

Πλέον μετά από μια σεζόν που η Βασίλισσα άγγιξε το (προσωρινό) ταβάνι της, (και αφού πέρασε με 3-0 τον Άρη στα προημητελικά) κατάφερε να κοιτάξει στα μάτια τον ΠΑΟ, διεκδικώντας τη νίκη μέχρι το τέλος στους τρεις από τους τέσσερις ημιτελικούς που έπαιξε μαζί του, μπαίνουν οι βάσεις για το ακόμα πιο πάνω.

Για μια ακόμα πιο δυνατή ομάδα που με μεταγραφές από το πάνω ράφι όπως του Μάικ Γκρίν, του Ντελρόι Τζέιμς και του Μάνι Χάρις, αλλά και με τις ανανεώσεις του Δημήτρη Μαυροειδή και του Ελονού, πλέον γίνεται πανίσχυρη τόσο κάτω από τη ρακέτα, όσο και στο σουτ από την περιφέρεια, και θα βάζει πολύ πιο δύσκολα στο γνωστό δίπολο που κυριαρχεί στο ελληνικό Μπάσκετ την τελευταία δεκαετία.

Μέχρι να γίνει και το τελευταίο που απομένει για να δούμε ξανά τη Βασίλισσα να στέκεται στο πραγματικό της ύψος..

Να αποκτήσει η ΑΕΚ το δικό της παλατάκι.. Τη δική της καυτή έδρα που όπως και η ποδοσφαιρική ομάδα έχει τόσο ανάγκη. Και απ ότι αναφέρει το ρεπορτάζ, μετά την Αγιά Σοφιά και αυτό το όνειρο είναι πολύ κοντά στο να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά, με στόχο η Βασίλισσα να κάνει ντεμπούτο στο νέο της γήπεδο με την έναρξη της σεζόν 2018-19.

Τώρα όσον αφορά το δικό μας χρέος απέναντι της νομίζω είναι ξεκάθαρο. Να εξαφανίσουμε τα εισιτήρια διαρκείας της σεζόν 2017-18. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε ως δείγμα ευγνωμοσύνης πρώτα απ όλα στη φανέλα και τα σύμβολα της ομάδας, και κατόπιν στον Μάκη Αγγελόπουλο και όλο το διοικητικό τιμ της Βασίλισσας που δεν σταματάνε να μας αποδεικνύουν ότι η ΑΕΚ μέρα με τη μέρα γιγαντώνεται.

Στα του ποδοσφαίρου η ομάδα απέδειξε στο Βέλγιο ότι μπορεί να φέρει την πρόκριση απέναντι στη Μπριζ, και αν κάποια ομάδα αδικεί το σκορ αυτή είναι σίγουρα η δική μας. Αν δεν υπήρχε δε και αυτή η άδικη αποβολή του Λιβάγια και ομάδα συνέχιζε με 11 μέχρι το τέλος, το πιθανότερο είναι ότι ειδικά μετά την είσοδο του Λάζαρου το γκολ θα το πετύχαινε. Σε κάθε περίπτωση αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους παίκτες για το πάθος και τη διάθεση που έδειξαν,και στον προπονητή για το άριστο στήσιμο και κοουτσάρισμα της ομάδας. Πήραμε καλό αποτέλεσμα και στο καυτό ΟΑΚΑ θα το μετουσιώσουμε σε πρόκριση. Τίποτα λιγότερο..

Κλείνοντας νομίζω πρέπει να κάνουμε μια αναφορά στην χθεσινή ημέρα.. Την 18η Αυγούστου 2017 που θα μείνει στην ιστορία ως η ημέρα που σηματοδότησε την αλλαγή σελίδας στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Καλή επιτυχία λοιπόν στον Βαγγέλη Γραμμένο και στην νέα διοίκηση της ΕΠΟ, με την ευχή να μην ζήσουν ποτέ ξανά οι Έλληνες φίλαθλοι αυτά που έζησαν την τελευταία 20αετία.

Το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός γενικά πρέπει να ενώνει και όχι να διχάζει. Και μοναδικός τρόπος για να συμβεί αυτό είναι να μην υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά, αλλά δικαιοσύνη και ισονομία. Για όλους.