Γιώργος Κοσκινάς: Από το γκρέμισμα του γηπέδου, στην ανέγερση της «Αγιάς Σοφιάς»

Όλες αυτές τις μέρες της μικρής “απουσίας” από το φιλόξενο aekpassion, προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου. Σκέψεις που γυρνούσαν στο παρελθόν και παράλληλα μπερδεύονταν με τις σκέψεις στο μέλλον. Την ώρα που τα μάτια κοιτούν προσεκτικά τις μπουλντόζες, όλες αυτές οι σκέψεις περνούν καθημερινά από το μυαλό. Όλες αυτές οι εικόνες του παρελθόντος και του παρόντος, σε κάνουν να θέλεις να ζήσεις όσο το δυνατόν γρηγορότερα τις εικόνες που φαντάζεσαι για το μέλλον.

Οι εικόνες του παρελθόντος είναι πολύ έντονες και χαραγμένες βαθιά στην καρδιά. Χωρίς αυτές τις εικόνες που κάποιες από αυτές αποτυπώθηκαν σε μια φωτογραφική μηχανή και κάποιες πιο ουσιαστικές αποτυπώθηκαν στο μυαλό και στη ψυχή, δεν θα είχαν κανένα νόημα οι εικόνες του παρόντος και κυρίως του μέλλοντος. Αυτές οι εικόνες όλα αυτά τα 14 χρόνια ήταν και είναι ο οδηγός μου. Πως μπορώ να ξεχάσω την ημέρα που διεξαγόταν ο τελευταίος αγώνας στο “Ν.Γκούμας”; Και όχι τόσο για τον αγώνα, όσο για τις υπέροχες στιγμές που έζησα μόνος μου, κάνοντας μια βολτούλα με την μακέτα στα χέρια εκείνο το πρωινό της 3ης Μαiου 2003 μέσα στο γήπεδο… Mια βόλτα στην οποία ήθελα να αποθηκεύσω στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο. Τα χέρια έτρεμαν, τα μάτια κοιτούσαν την κάθε γωνιά του γηπέδου, η καρδιά χτυπούσε δυνατά. Ήμουν στο γήπεδο που από παιδάκι τόσο δα μικρό, με έπαιρνε από το χέρι ο πατέρας μου και με πήγαινε να δούμε την ΑΕΚάρα μας, όπως μου έλεγε χαρακτηριστικά… την ΑΕΚΑΡΑ ΜΑΣ!

Εκείνο το πρωινό ένιωσα πολύ έντονα συναισθήματα… Συναισθήματα χαράς γιατί μεγάλωσα εκεί με την ιδέα της ΑΕΚΑΡΑΣ ΜΑΣ, συναισθήματα λύπης και στεναχώριας βλέποντας τις μπουλντόζες παρκαρισμένες στο πέταλο, έτοιμες να κατεδαφίσουν μια υπέροχη και γλυκιά ιστορία που γαλούχισε γενιές και γενιές. Αυτές τις μπουλντόζες έμελλε να τις βλέπω καθημερινά για όλο τον επόμενο μήνα. Ένα μήνα που η κάθε του μέρα που περνούσε άφηνε μια πικρία. Ο ήχος από τα τσιμέντα που έπεφταν και έσπαγαν, ακούγεται ακόμα και τώρα στα αυτιά μου… Οι εικόνες αυτές είναι ακόμα και τώρα μπροστά στα μάτια μου. Κι ας βλέπω κάποιες άλλες μπουλντόζες, ίδιες περίπου αλλά τόσο πολύ διαφορετικές.
Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω, που άρχισαν τα χέρια να τρέμουν και πάλι, όπως τότε…

Πρέπει να τα βάλω σε μια σειρά πάλι… έτσι γίνεται πάντα όταν προσπαθώ να τα αποτυπώσω είτε με γραπτό, είτε με προφορικό λόγο. Το σίγουρο είναι πως στο φιλόξενο aekpassion, θα αποτυπωθούν όλα!

Γιώργος Κοσκινάς