Γράφει ο Ηλίας Θεοδοσόπουλος.
Προσπαθώ εδώ και μέρες να βάλω το μυαλό μου και την σκέψη μου σε μια σειρά. Να σκεφτώ να θυμηθώ , να νοσταλγήσω και το κυριότερο να συνειδητοποιήσω τις ιστορικές τις μοναδικές τις συγκλονιστικές στιγμές που ζούμε εκατομμύρια Αεκτζήδες ανά την υφήλιο. Όσα και να περάσουν από το μυαλό , δυο είναι τα συναισθήματα που ολοκληρωτικά κυριαρχούν: Απερίγραπτη χαρά και συγχρόνως πολύ μεγάλη συγκίνηση. Θα με συγχωρήσετε λοιπόν για οποιοδήποτε “λάθος’ και να υπάρχει στην ροή της σκέψης αφού τα συναισθήματα είναι τόσο δυνατά που αναλόγως την εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό , κάποιο από αυτά τα δυο κυριαρχεί..
Όσοι είναι 30ρηδες θα θυμούνται όσοι είναι 40ντάρηδες θα θυμούνται πολύ έντονα, όσοι έχουν ξεπεράσει τα 50 ή τα 60 ή οποιαδήποτε ηλικία παραπάνω δεν χρειάζεται να πω πως θα αισθάνονται όταν αναφέρουμε τις δυο αυτές λέξεις “ΑΕΚ ” και “Νέα Φιλαδέλφεια”
Δυο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους που η μια συμπληρώνει την άλλη..
Έχοντας φτάσει τα 45 μου λοιπόν και εγώ οι αναμνήσεις που έχω είναι τόσο έντονες τόσο μεγάλες τόσο συγκινητικές.
Θυμάμαι να είμαι μικρό παιδάκι και να ρωτάω τον πατέρα μου αν θα πάμε γήπεδο και αν μπορεί από την δουλειά του . Θυμάμαι με πόσο αγωνία περίμενα την απάντηση του ..Αν μου έλεγε “ναι ” πέταγα από την χαρά μου . Ήξερα ότι θα βρεθώ σε κάτι που φάνταζε τεράστιο μπροστά στα παιδικά μάτια μου .
Πολλές φορές πήγαινα στην 8-12 (πάνω από την Σκεπαστή ) και καθόμουν στα σκαλιά όπως ανέβαιναν για να κοιτάζω τα παιδιά της Σκεπαστής να τραγουδάνε.. Σκεφτόμουν “άντε να μεγαλώσω” να μπορώ να πάω και εγώ εκεί – να φωνάξω να νιώσω να συμμετέχω στην γιορτή της καυτής εξέδρας.
Και πέρασαν τα χρόνια και μπήκα στην εφηβεία και γίναμε όλοι αντράκια φτάνοντας στο Γυμνάσιο στο Λύκειο, στις Σχολές..
Πλέον ο πατέρας πήγαινε με τους φίλους του και εμείς όπως άλλωστε όλοι οι νέοι με τις παρέες μας.
Θυμάμαι τα ξενύχτια του Σαββάτου σαν νεολαία μέχρι το ξημέρωμα της Κυριακής.. Ανέμελη ζωή. Μετά ύπνος και χωρίς φαγητό κατευθείαν στο γήπεδο στην Νέα Φιλαδέλφεια .Τότε άλλωστε δεν υπήρχαν διαφορετικές ώρες στους αγώνες . Όλοι οι αγώνες γινόντουσαν την ίδια ώρα , και χωρίς στοίχημα χωρίς μετάδοση από την τηλεόραση με μόνο ένα απλό ραδιοφωνάκι στα χέρια για όποιον ήθελε να ακούσει .Θυμάμαι την ατμόσφαιρα έξω από το γήπεδο τα κασκόλ τις σημαίες τα hot -dog τα σουβλάκια ..Θυμάμαι τις φωτογραφίες που πουλούσαν διάφοροι φωτογράφοι με στιγμιότυπα από τις εξέδρες ..Φυσικά δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα και ούτε κατά διάνοια διαδίκτυο. Θυμάμαι τα εκδοτήρια έξω από την εκκλησία και τον συνωστισμό που υπήρχε για ένα εισιτήριο. Και το κυριότερο θυμάμαι τα ραντεβού με τους φίλους εκεί στα ιερά χώματα και να πλησιάζεις στο γήπεδο ακούγοντας τα τύμπανα από τη Σκεπαστή και να σε πιάνει ρίγος..
Θυμάμαι πάντα την εικόνα με το που έμπαινα από οποιαδήποτε θύρα, κοιτάζοντας το γρασίδι του γηπέδου και τον κόσμο γύρω – γύρω στις εξέδρες , θυμάμαι την ομάδα να βγαίνει από την καταπακτή και τα μετ έπειτα χρόνια από την πλαϊνή είσοδο και να ανατριχιάζω..
Θυμάμαι το σύνθημα που υπήρχε στην θύρα 21 και παρομοίαζε την ΑΕΚ με τριαντάφυλλο .Θυμάμαι την Σκεπαστή να τραγουδώ και να χοροπηδώ σαν να είναι το σπίτι μου με όλα τα γνωστά και “άγνωστα” αδέλφια δίπλα μου με τα πανό τις σημαίες και τα καπνογόνα ..Θυμάμαι παπούτσια να ..χάνονται σε πανηγυρισμούς με γκολ ,θυμάμαι (και πόσο αστείο ..) με την λήξη του ημιχρόνου όλοι να καθόμαστε κάτω για να προλάβουμε θέση , την στιγμή που στο υπόλοιπο όλο γήπεδο ο κόσμος σηκωνόταν για να ξεμουδιάσει ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο.
Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να περιγράψω..
Πέρα από τις ξεχωριστές στιγμές και βιώματα που έχει ο καθένας αυτό που έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στην μνήμη ΟΛΩΝ των απανταχού Αεκτζήδων είναι ότι στην Νέα Φιλαδέλφεια υπήρχε το κάστρο της ΑΕΚ ! Υπήρχε το σπίτι της το οποίο είχαν χτίσει λιθαράκι -λιθαράκι , πέτρα – πέτρα οι πρόγονοι της . Οι διωγμένοι από την Κωνσταντινούπολη και την Μικρά Ασία Έλληνες πρόσφυγες.
Μέσα λοιπόν σε αυτό το κάστρο σε αυτό τον “Ναό” προσκύνησαν όλοι οι αντίπαλοι της . Εκεί μέσα η ΑΕΚ έγινε πρωταθλήτρια δοξάστηκε και αναγνωρίστηκε παγκοσμίως στην κυριολεξία . Λόγω του μεγαλείου που λέγεται “ΑΕΚ” έγινε γνωστή άλλωστε και η Νέα Φιλαδέλφεια σε όλη την οικουμένη !
Πρίν 14 χρόνια το σπίτι γκρεμίστηκε . Όλες αυτές οι αναμνήσεις είναι τώρα στο μυαλό ή στα βίντεο και τις φωτογραφίες.
Έγιναν πάρα πολλά , η ΑΕΚ πέρασε τα πάνδεινα με την χειρότερη των περιπτώσεων να την ζήσουμε και αυτή : υποβιβασμός και χωρίς γήπεδο . Δάκρυα στα μάτια όλων μας , λυγμοί στενοχώρια ατελείωτη , σαν να είχαμε χάσει όλοι κάποιον άνθρωπο πολύ δικό μας ,τον αδελφό μας, τον αγαπημένο παιδικό φίλο μας ,τον συγγενή μας με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί..
Υπομονή πολύ μεγάλη υπομονή και πάντα με την στενοχώρια δίπλα μας για συντροφιά μας και εμείς να τραγουδάμε στην Γ και στην Β’ εθνική : “ΟΤΑΝ ΣΕ ΒΛΕΠΩ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΧΤΥΠΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ” ..
Ήξερα – ξέραμε οι περισσότεροι ότι η ΑΕΚ θα αναγεννηθεί πάλι γιατί απλά υπάρχει αυτός ο ανυπέρβλητος λαός της που την υπεραγαπά..Δεν γίνεται να χαθεί ένα τέτοιο μεγαλείο που έχει τόσο βαθιές και ιστορικές ρίζες ..ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!
Και ήρθε ο Δημήτρης Μελισσανίδης ένας άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομα του με τις τελευταίες κατακτήσεις των πρωταθλημάτων της ΑΕΚ εκείνες τις εποχές που η ομάδα μεγαλουργούσε στην Νέα Φιλαδέλφεια. Τρια πράγματα υποσχέθηκε : εξυγίανση του ποδοσφαίρου με αλλαγή της ΕΠΟ – κάθε χρόνο και την ΑΕΚ καλύτερη και πρωταγωνίστρια , και το κυριότερο την κατασκευή της Αγίας Σοφιάς!
Και αν για τα δυο πρώτα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις αφού υπάρχουν και άλλοι παράμετροι που παίζουν ρόλο (παρόλο αυτά πάλι το πρόσημο είναι πολύ ΘΕΤΙΚΟ) τότε τι να πούμε για την κατασκευή του γηπέδου..
Όταν αρχές του Νοέμβρη του 13 ο “Τίργης” ανακοίνωσε επίσημα στον κόσμο δείχνοντας την μακέτα της Αγίας Σοφιάς τότε δάκρυα χαράς πλημμύρισαν όλους μας. Λέγαμε “Θεέ μου είναι δυνατόν ; Είναι αλήθεια αυτό που βλέπουμε ;
Από τότε έως τώρα έγιναν ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ πράγματα απίστευτα ..Δοκιμάστηκαν η υπομονή και τα νεύρα του κόσμου σε σημείο που δεν περιγράφονται. Δεκάδες οι πολέμιοι αυτού του έργου . Από απλούς περαστικούς δημάρχους ή υπουργούς που θα τους ξεβράσει και θα τους αφήσει η ιστορία στα αζήτητα και έως μια μαύρη σελίδα, μέχρι τον κάθε ανύπαρκτο που ήθελε να γίνει γνωστός βάζοντας κάθε λογής εμπόδια για δικούς του προσωπικούς ή ιδεοληπτικούς δήθεν λόγους .
ΟΛΟΙ ΗΤΤΗΘΗΚΑΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΡΜΟΖΕΙ.
Αλλά ας τους αφήσουμε αυτούς γιατί μόνο και που σκέφτομαι τι έχουμε περάσει “λερώνεται” η σκέψη μου και αηδιάζει η ψυχή μου .
Όλα αυτά τα χρόνια λόγω του ότι μένω πολύ κοντά στο γήπεδο έχω περάσει εκατοντάδες φορές απέξω. Πάντα η ίδια σκέψη , πάντα τα ίδια συναισθήματα και η ίδια νοσταλγία και αδημονία . Ειδικά τα τελευταία 4 χρόνια η ίδια εικόνα να έρχεται στο μυαλό μου , αφού προσπαθούσα νοερά να “τοποθετήσω” την Αγία Σοφιά μπροστά μου .
Δώσαμε ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ..πορείες – διαδηλώσεις – άρθρα – συζητήσεις – εκπομπές φωνάζοντας για το δίκαιο όπως και έγινε!
Την μέρα που εκδόθηκε η άδεια ξέσπασα ..
Την μέρα που έγινε ο Αγιασμός έκλαιγα ..
Την ώρα που έφτασε η ομάδα και μπήκε για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ μετά από 14 χρόνια στα ιερά χώματα με το λεωφορείο, για να παρακολουθήσει την τελετή , ενώ συγχρόνως έπαιζε ο ύμνος το δάκρυ έτρεχε ποτάμι..
Όπως και τώρα που σας γράφω βουρκώνω αφού η Αγία Σοφιά θα συνδέσει το παρελθόν το παρόν και το μέλλον!
Θα παίζει πάλι η ΑΕΚΑΡΑ στα Φιλαδέλφεια παππού – πατέρα – αδέλφια ..
Για όλους εσάς που μας κοιτάτε από ψηλά και είχαμε ιερό χρέος να ξεπληρώσουμε..
Για όλους εμάς που να μας έχει ο Θεός καλά, ώστε να ζήσουμε και να βιώσουμε την κορυφαία στιγμή στην ιστορία της ομάδας..
Και τέλος για όλες τις νέες γενιές που έρχονται ώστε να μεταλαμπαδεύσουμε μέσω της Αγίας Σοφιάς τα ιδανικά και τις αξίες που συντροφεύουν αυτά τα τρία μαγικά γράμματα που ακολουθούν την ζωή μας!
ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΡΗ ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΕΘΟΥΜΕ ..
ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΤΕΙΧΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΤΡΩΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΞΑΝΑΠΕΣΟΥΝ ΠΟΤΕ!
Υ.Γ: Πατέρα σ ευχαριστώ που με έκανες ΑΕΚ . Να βλέπω την φανέλα με τον Δικέφαλο στο στήθος να βουρκώνω , και να νιώθω περήφανος.
