Έφτασε πάλι, αυτή η ρημάδα η μέρα, όπως φτάνει κάθε χρόνο…
Μόνο που αυτή την φορά, είναι λίγο διαφορετική, έχει άλλη βαρύτητα… Έγινε τριψήφιο το νούμερο βλέπεις, κατοστάρησε και έγινε αιώνας….
Από τότε που ο Νομπελίστας Κεμάλ, αποφάσισε να τελειώνει με κάθε τι Ελληνικό, κάθε τι Αλλόθρησκο, κάθε τι Άπιστο, κάθε τι Αλλοεθνές… Και έτσι, αυτή η αποφράδα μέρα, έγινε Παγκόσμιο Σύμβολο, μιας μνήμης που δεν σβήνει και ζητάει λύτρωση….
Ζητάει δικαίωση, ζητάει αναγνώριση, ζητάει μια Συγγνώμη, έστω και μετά από 100 χρόνια… 353.000 ψυχές είναι αυτές, βαριά κληρονομιά…. Πάει ο Πόντος, χάθηκε και κλαίει η ψυχή μου….
Και η Ελλάδα τότε σιώπησε, περίεργα, ακατανόητα, ενοχικά, αφήνοντας έναν λαό στη τύχη του, χωρίς να του επιτρέψει καν να αντισταθεί….
Και έμειναν τα παλληκάρια να περιμένουν άδικα, τα καλά μαντάτα από την Αθήνα…
Ο Αναστάσης Παπαδόπουλος, ο Γιαμαλίδης και τόσοι άλλοι…
Με την θλιβερή κατάληξη του 1922….
100 χρόνια από τους διωγμούς , ψάχνουν δικαίωση… 100 χρόνια από τις σφαγές, ψάχνουν δικαίωση…
100 χρόνια, που την πατρίδα μου έχασα…
Κώστας Σταματιάδης.
