Ο Σπύρος Σερμπέτης-Παππάς γράφει για τον τραγέλαφο για τον οποίο η ΑΕΚ ζητείται να συναινέσει, αλλά πρέπει όλοι να καταλάβουν πως αυτό πλέον δεν γίνεται ανεκτό
Για να τελειώνουμε… Ο ποδοσφαιριστής δεν είναι… βουλευτής και δεν έχει… ποδοσφαιρική ασυλία. Είναι ένας πολίτης, όπως όλοι οι άλλοι, που οφείλει να σέβεται τους νόμους μιας ευνομούμενης – θέλουμε να πιστεύουμε Πολιτείας – και μπορεί να διωχθεί και να συλληφθεί, αν έχει κάνει κάποια ενέργεια εκτός νομικού-θεσμικού πλαισίου. Αυτά τα πράγματα είναι απλά και δεν αλλάζουν, όσες ανακοινώσεις και αν βγουν από συνδικαλιστικά όργανα, όσες θέσεις και αν εκφραστούν περί… αυτοδιοίκητου από την συμμαχία του… κάλλους.
Για να γίνει σαφές μία και καλή: οι τιμωρίες στους υπαλλήλους του ΠΑΟΚ (και, φευ, όχι στην ΠΑΕ, όπως π.χ. συμβαίνει να τιμωρείται μια ΠΑΕ όταν κάποιοι που δεν είναι υπάλληλοί της ρίξουν π.χ. μια κροτίδα σε ένα γήπεδο) επιβλήθηκαν για βιαιοπραγία σε έναν χώρο που ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ. Επρόκειτο για το πάρκινγκ μιας ποδοσφαιρικής εγκατάστασης, όπου πολίτες έχουν σταθμεύσει τα οχήματά τους για να παρακολουθήσουν μια αθλητική αναμέτρηση. Δεν είναι τα αποδυτήρια, δεν είναι ο αγωνιστικός χώρος, δεν είναι έστω η αίθουσα Τύπου. Κατά συνέπεια, ποια σχέση έχει το αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου, που δήθεν βάλλεται, με την προσπάθεια… υπεράσπισης (κατά τον Οζντόεφ) της τιμής του Λουτσέσκου από έναν πατέρα με τα δύο του παιδιά, που απλώς ειρωνεύονταν την εμμονή του Ρουμάνου τεχνικού, είναι ένα ερώτημα.
Κατά δεύτερον και ως επακόλουθο του πρώτου: οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ λειτούργησαν κατ’ουσίαν ως χούλιγκαν ή τουλάχιστον αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι, διότι φέρεται να βιαιοπράγησαν για οπαδικούς λόγους. Δηλαδή, επεβλήθησαν περιοριστικοί όροι σε εκείνους που κατηγορούνται (βάσει του βίντεο, που έχει δει πλέον όλη η Ελλάδα) για αδικήματα αθλητικής βίας. Και τι συμβαίνει με όσους αντιμετωπίζουν τέτοιες κατηγορίες; Απλώς, δεν μπορούν να πλησιάσουν αθλητική εγκατάσταση, καθώς κατηγορούνται για διάπραξη αθλητικής βίας. Μάλιστα, η χαρακτηριστική καθυστέρηση να υπάρξει αυτό το μέτρο, επιτρέποντας στους πρωταγωνιστές της φερόμενης βιαιοπραγίας να παίξουν απέναντι στην ομάδα, της οποίας οι οπαδοί υπέστησαν αυτήν την συμπεριφορά, είναι μείζον ζήτημα για τον τρόπο λειτουργίας του αθλητικού εισαγγελέα.
Τρίτον: Γίνεται λόγος από τον πρόεδρο της Λίγκας, Βαγγέλη Μαρινάκη, σε αγαστή σύμπραξη με τον ΠΑΟΚ, για «διπλή ποινή για το ίδιο αδίκημα», αναφέροντας πως τα εν λόγω πρόσωπα «έχουν ήδη τιμωρηθεί πολλαπλώς», κάτι που «πουθενά», εκτός ίσως της… Βορείου Κορέας δεν συμβαίνει. Εδώ το ερώτημα είναι απλό: Πότε και πώς τιμωρήθηκαν οι ποδοσφαιριστές που κατέβηκαν από το πούλμαν; Σε ποια διπλή ποινή αναφέρεται;
Εν κατακλείδι και κόντρα στις προσπάθειες στρέβλωσης της λογικής: 1+1 θα συνεχίσουν να κάνουν 2, ό,τι και να υποστηρίζεται.
