Πήγα χθες στην γιορτή του ΠΣΑΤ και την απονομή των βραβείων για τους κορυφαίους της χρονιάς…
Δεν θα έχανα με τίποτα και για κανένα λόγο, την βράβευση της Βάσως μας…. Του θρύλου… Προηγήθηκε όμως μια άλλη βράβευση, που για μια ακόμα φορά, ράγισαν και οι πέτρες… Γιατί βλέπεις, βραβεύτηκαν οι πρωτομάστορες…
Βραβεύτηκαν οι άνθρωποι, που για πάρτη τους έσπασε κάθε είδους Παγκόσμιο Ρεκόρ αριθμητικής συγκέντρωσης, σε ένα παιχνίδι μπάσκετ… Και όλα αυτά 50 χρόνια πριν…
Βραβεύτηκε ο τεράστιος Γεωργίου για την συγκλονιστική μετάδοση του τελικού τότε… Βραβεύτηκε και ο Μπουλμέτης, που 50 χρόνια μετά, αναβίωσε αυτή την ανεπανάληπτη επιτυχία, με τρόπο μοναδικό….
Κάποιοι έλειπαν, ο θάνατος βλέπεις, δεν σέβεται κανέναν και τίποτα… Δεν αναγνωρίζει αξίες , δεν λογαριάζει επιτυχίες….
Όπως ας πούμε τον Γιώργο Αμερικάνο… Τον Παγκόσμιο που έλεγε και ο Φ. Κ… Ήταν όμως στην θέση του η Χριστίνα, η κόρη του… Είδα και τον Αλέξανδρο τον Μαργαρίτη, τον άνθρωπο που με τις δικές του προσπάθειες, κατοχυρώθηκε στα Ρεκόρ Γκίνες, η λαοθάλασσα εκείνου του αγώνα….
Έσπασαν καρδιές πάλι, γιατί εμείς κάναμε ένα κλούμπ, για να λέμε την ιστορία μας… Είχαμε 1968 λόγους συγκίνησης χθες, πριν φτάσουμε στην βράβευση της Βάσως…
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία … Υπέροχη, μοναδική…
Κώστας Σταματιάδης.
