Και τι να πούμε δηλαδή και τι να γράψουμε…
Σε τι μελάνι να βουτήξουμε την πέννα της ψυχής και να ρίξουμε στο χαρτί, ποταμούς αισθήματα. Πέρασαν 13 χρόνια και 26 παιχνίδια, για να κερδίσουμε πάλι τον Ολυμπιακό. Και τον κερδίσαμε στην πιο άσχετη στιγμή, εκεί που δεν το περίμενε κανένας. Μια ομάδα που υποφέρει από επιλογές που αποδεικνύονται λανθασμένες, στο θέμα του προπονητή, με σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή της, ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο. Μία ομάδα σε κομβικό σταυροδρόμι, που καλείται να αποδείξει πολλά πράγματα, όπως το μέταλλο για να πάρει έναν τίτλο.
Την προσωπικότητα για να ανταποκριθεί αγωνιστικά, σε όλα τα σπουδαία που κάνει ο Μάκης Αγγελόπουλος, εξωαγωνιστικά… Δεν είναι απλό πράγμα να είσαι αθλητής στην ΑΕΚ, γιατί πρέπει να έχεις τα κότσια να αντέχεις την σύγκριση με Θρύλους της Ενωσίτικης ιστορίας και την μαγκιά να γράψεις την δική σου….
Όπως χθες δηλαδή, γιατί μία τέτοια νίκη, μετά από τόσα χρόνια και με μία ΑΕΚ ψυχολογικά να είναι στο ναδίρ, είναι σίγουρα ιστορική. Δείχνει μία πορεία, έναν δρόμο, μία ιστορική πραγματικότητα, που λέει πώς ότι και να γίνει, σε ότι κατάσταση και να είσαι, όποιες και να είναι οι συνθήκες δεν παύεις να είσαι ΑΕΚ…….
Κώστας Σταματιάδης
