Ο Νίκος Ψημμένος γράφει για την εικόνα της ΑΕΚ στους δύο τελευταίους αγώνες αλλά και για την ανάγκη να αντιστραφεί ξανά το κλίμα και να φορτσάρει η ομάδα για το πρωτάθλημα.
Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ολοκληρώθηκε άσχημα. Κάπως έτσι ξεκίνησε και ο μίνι μαραθώνιος των πλέι-οφ. Στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις η Ένωση έχασε 5 βαθμούς που είναι κομβικοί. Με αυτούς η συζήτηση θα ήταν σίγουρα διαφορετική, οι «κιτρινόμαυροι» θα φιγουράρανε στην κορυφή και θα είχαν τον πρώτο λόγο για την κατάκτηση του τίτλου. Όμως καμία ιστορία δεν γράφεται με τα «αν», τα «τότε» και τα «θα».
Τα παιχνίδια με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό έχουν ένα κοινό και αυτό είναι η εντεκάδα με την οποία ο Αλμέιδα ξεκίνησε την ομάδα του (εκτός φυσικά από την αναγκαστική αντικατάσταση του Βίντα). Με τους «ερυθρόλευκους» η ΑΕΚ μπήκε δυνατά, είχε τον απόλυτο έλεγχο, έχασε ένα τσουβάλι ευκαιρίες και τελικά βρέθηκε να χάνει με 0-3 μέσα σε 15 λεπτά χωρίς να καταλάβει τι και πως. Όλα μπορούν να συμβούν σε ένα ματς, θα υπάρξουν και οι φορές που θα πληρώσεις όλα σου τα λάθη με σκληρό τρόπο. Για εκείνο το βράδυ έχουν ήδη γραφτεί πολλά και δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα.
Με τον Παναθηναϊκό τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Ο «Πελάδο» είχε δώσει μεγάλη βαρύτητα, ήξερε καλά το πόσο σημαντικό ήταν να ξεκινήσει με νίκη η ομάδα του τα πλέι-οφ. Η ΑΕΚ δεν μπήκε στα πρώτα λεπτά με τη γνωστή της ορμή που την χαρακτηρίζει όταν αγωνίζεται στην «OPAP Arena». Πιο συμπαγής σε σχέση με όσα είχαμε δει πριν 7 μέρες και με το σκεπτικό που είχε στην προηγούμενη συνάντηση με τους «πράσινους» σε αυτό το γήπεδο, όταν ο Πινέδα με δικό του τέρμα έκρινε το τελικό αποτέλεσμα. Τα κοινά στοιχεία στα δύο αυτά παιχνίδια είναι πολλά, όποιος κατάφερνε να προηγηθεί θα έφευγε και νικητής. Στον αγώνα της περασμένης Κυριακής δεν το κατάφερε κανείς οπότε αναπόφευκτα ήρθε το τελικό 0-0. Ο Παναθηναϊκός απείλησε ουσιαστικά μόνο μια φορά, σε αυτή την τριπλή ευκαιρία στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου. Όχι πως η Ένωση δημιούργησε τις φάσεις που συνηθίζει, όμως με κορυφαία αυτή του Ρότα μπορούμε να πούμε πως για άλλη μια φορά η αναποτελεσματικότητα έπαιξε κάποιον ρόλο.
Η απουσία του Γκαρσία είναι κάτι παραπάνω από φανερή μέσα στο γήπεδο. Η συνθήκη αυτή όμως τώρα αλλάζει καθώς ο πρώτος σκόρερ του «Δικεφάλου» επιστρέφει. Ένα ακόμη στοιχείο που έχει κάνει την εμφάνισή του και προβληματίζει είναι η νευρικότητα τόσο των παικτών όσο και του προπονητή. Στα τελευταία ντέρμπι με ΟΣΦΠ και ΠΑΟ απουσίαζε η ηρεμία από τα πόδια των ποδοσφαιριστών με τις κίτρινες φανέλες, καθαρό μυαλό δεν υπήρχε στο βαθμό που χρειαζόταν (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Άμραμπατ). Ακόμη και για τον ίδιο τον Αλμέιδα, όποιος βρισκόταν στις εξέδρες μπορούσε να αντιληφθεί πως δεν τον χαρακτήριζε η γνωστή ηρεμία.
«Ήταν ένας τελικός, μένουν άλλοι εννιά» δήλωσε ο Αργεντίνος τεχνικός μετά τη λευκή ισοπαλία στο Αθηναϊκό ντέρμπι και συμφωνώ μαζί του. Στα λόγια αυτά πρέπει να «πατήσει» ο οργανισμός της ΑΕΚ και να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση. Τίποτα δεν χάθηκε, όλα είναι ανοιχτά για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και έτσι θα παραμείνουν μέχρι και την τελευταία στιγμή. Το ντεφορμάρισμα ορισμένων παικτών ήρθε τη χειρότερη χρονικά στιγμή, όμως τώρα πρέπει να βγει αντίδραση. Η ομάδα δεν γίνεται να ξέχασε το ποδόσφαιρο που έπαιζε τους προηγούμενους μήνες. Ο Αλμέιδα καλείται να καθαρίσει το μυαλό των παικτών του, να δώσει το σύνθημα για ανασύνταξη και να κάνει τη δική του αντεπίθεση, αρχής γενομένης στην Τούμπα.
Υ.Γ. Πονεμένο θέμα η διαιτησία στην Ελλάδα… Ο Νταμπάνοβιτς είχε δείξει τις «ικανότητές» του από την προηγούμενη φορά που διεύθυνε παιχνίδι στην «OPAP Arena», σε εκείνο το 3-0 με τον Ολυμπιακό. Ίσως τότε το τελικό σκορ να επισκίασε κάπως τα σφυρίγματα, όμως δεν συνέβη το ίδιο την περασμένη Κυριακή. Με τον τρόπο που επέλεξε να κουμαντάρει την αναμέτρηση δεν την βοήθησε σε κανένα σημείο να εξελιχθεί και να παιχτεί ποδόσφαιρο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη μπορούσε να αποβάλλει τον Άμραμπατ με δεύτερη κίτρινη, όμως η επίμαχη φάση στις καθυστερήσεις δεν έχει προηγούμενο. Στην αρχή υποδεικνύει το σημείο του πέναλτι και μετά αυτό μετατρέπεται σε επιθετικό φάουλ επειδή του το είπε το VAR στο ακουστικό. Δεν πήγε ποτέ να δει ο ίδιος τη φάση στο μόνιτορ, λειτούργησε σαν μια «μαριονέτα» του VARίστα έχοντας χάσει τελείως το μυαλό του στο δεύτερο ημίχρονο. Με ψύχραιμη ματιά ο Σιμάνσκι όντως έχει κάνει επιθετικό φάουλ. Ωστόσο σας θυμίζει κάτι η συγκεκριμένη φάση; Μήπως το παιχνίδι του πρώτου γύρου στη Λεωφόρο και τον καταλογισμό του πρώτου πέναλτι υπέρ των γηπεδούχων;
