Πέρασα πάλι από την Φιλαδέλφεια, περνάω συχνά τελευταία…
Μου έλειψαν τα χρώματα, οι μυρωδιές, οι ήχοι… Είναι βλέπεις και όλα αυτά που όλο αλλάζουν και όλο τα ίδια μένουν… Επιτροπές, παραεπιτροπές, χάδια και τιμωρίες, πρόστιμα και μαλακίες….
Η Αθλητική Δικαιοσύνη, με δικαστές ή δικηγόρους, ανάλογα το άθλημα και τον βαθμό…. Τυφλή μέχρι εκεί που δεν παίρνει….
Είναι και εκείνα τα δακρυγόνα, ληγμένα ή όχι, που πέφτουν με χαρακτηριστική ευκολία στον περίβολο του ΟΑΚΑ και επαφίοντε στην καλή διάθεση του αέρα, για το ποιον θα ντουμανιάσουν, ποιον θα τρέψουν σε άτακτη φυγή, ποιον θα στείλουν αδιάβαστο….
Μεγάλη υπόθεση η κρίση του επί τόπου επί κεφαλής….Ο οποίος μπορεί να κρίνει ότι κινδυνεύει η έννομος τάξις από δέκα άτομα που θέλουν να μπουν χωρίς εισιτήριο σε ένα κλειστό γυμναστήριο και να πλακώσει τα δακρυγόνα, ΜΕΣΑ στο κλειστό και να κυνηγάνε γυναικόπαιδα με τα γκλόμπς, πάνω στο παρκέ….
Και να μπαίνουν σαν ασπίδα μπροστά οι αθλητές, οι προπονητές, οι φυσιοθεραπευτές και οι παράγοντες …. Κάποιοι από αυτούς με καρδιακό πρόβλημα… Με δάκρυα στα μάτια, που είχαν γίνει δυο τρύπες που έκαιγαν……
Αλλά ποιος τα θυμάται αυτά….Και οι χοροί καλά κρατούν και τα πράγματα στην Ελλάδα βαδίζουν πάντα στον ίδιο δρόμο….. Τουλάχιστον, περνάω και βλέπω αυτό το σπιτικό να μεγαλώνει, να πεταλιάζει, να ψηλώνει…
Η μόνη σταθερή αξία, για να αντέξουμε και να συνεχίσουμε… Και να μπαίνουν σαν ασπίδα μπροστά οι αθλητές, οι προπονητές, οι φυσιοθεραπευτές και οι παράγοντες…. Κάποιοι από αυτούς με καρδιακό πρόβλημα… Με δάκρυα στα μάτια, που είχαν γίνει δυο τρύπες που έκαιγαν…. Αλλά ποιος τα θυμάται αυτά….
Και οι χοροί καλά κρατούν και τα πράγματα στην Ελλάδα βαδίζουν πάντα στον ίδιο δρόμο… Τουλάχιστον, περνάω και βλέπω αυτό το σπιτικό να μεγαλώνει, να πεταλιάζει, να ψηλώνει… Η μόνη σταθερή αξία, για να αντέξουμε και να συνεχίσουμε…. Και να μπαίνουν σαν ασπίδα μπροστά οι αθλητές, οι προπονητές, οι φυσιοθεραπευτές και οι παράγοντες…
Κάποιοι από αυτούς με καρδιακό πρόβλημα….. Με δάκρυα στα μάτια, που είχαν γίνει δυο τρύπες που έκαιγαν…. Αλλά ποιος τα θυμάται αυτά…. Και οι χοροί καλά κρατούν και τα πράγματα στην Ελλάδα βαδίζουν πάντα στον ίδιο δρόμο…. Τουλάχιστον, περνάω και βλέπω αυτό το σπιτικό να μεγαλώνει, να πεταλιάζει, να ψηλώνει…
Η μόνη σταθερή αξία, για να αντέξουμε και να συνεχίσουμε… περνάω και βλέπω αυτό το σπιτικό να μεγαλώνει, να πεταλιάζει, να ψηλώνει…
Κώστας Σταματιάδης.
