O Λάμπρος Γεωργιάδης, που φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΚ για 7 χρόνια, κερδίζοντας πρωταθλήματα και τίτλους, μίλησε αποκλειστικά στον ρεπόρτερ του aekpassion.gr Λάκη Κοντσιώτη για να μας θυμίσει όμορφες στιγμές της καριέρας του.
ΙΝFO: Γεννήθηκε στη Νέα Σαμψούντα Πρέβεζας (11/6/1963), ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα, έπαιξε σε ΠΑΣ Πρέβεζα και Αναγέννηση Άρτας, ήρθε στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 1986 (έπαιξε μέχρι το τέλος της σεζόν 1992- 93) και έκλεισε την καριέρα του στην Καλαμάτα. Με την ΑΕΚ κέρδισε 3 πρωταθλήματα,1 Σούπερ Καπ και 1 Λιγκ Καπ. Φόρεσε συνολικά 130 φορές τη φανέλα με τον Δικέφαλο και έβαλε 10 γκολ. Πατέρας 3 παιδιών, Καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο 18ο Γυμνάσιο Αθήνας και personal trainer μικρών ταλαντούχων επίδοξων ποδοσφαιριστών. Έχει σημαντική εμπειρία από ακαδημίες ποδοσφαίρου και συμμετέχει ανελλιπώς σε αγώνες Παλαιμάχων της ΑΕΚ και της Εθνικής Ομάδας.
‘’Όταν πρωτοήρθα στην ΑΕΚ και μπήκα στη ΟΑΚΑ για το ματς με την Ίντερ (Κύπελλο ΟΥΕΦΑ), ένιωσα δέος, ανατρίχιασα! Το γήπεδο ήταν γεμάτο, ο κόσμος όρθιος, μου θύμισε ατμόσφαιρα Παγκοσμίου Κυπέλλου! Ήταν κάτι το εκπληκτικό…’’, θα μας πει ο Λάμπρος Γεωργιάδης για την πρώτη του επαφή με τον κόσμο της ΑΕΚ! Ο αριστεροπόδαρος Γεωργιάδης ήρθε ως μεσοεπιθετικός αλλά στη συνέχεια αγωνίστηκε και ως αριστερός μπακ- χαφ. Στη Γ’Εθνική με την Άρτα έπαιζε πίσω από τους επιθετικούς και σκόραρε με ευκολία (ακόμη κι από απευθείας κόρνερ) για να κεντρίσει το ενδιαφέρον της ΑΕΚ (εκτός των άλλων) που τον απέκτησε το καλοκαίρι του 1986.
-Λάμπρο πρόλαβες κι έπαιξες με πολλούς και μεγάλους παίκτες στην ΑΕΚ, ποιους θυμάσαι πιο έντονα;
Λ.Γεωργιάδης: Δεν θέλω να ξεχάσω κάποιον…είμαι τυχερός γιατί πράγματι είχα πολλούς και καλούς συμπαίκτες, με τους οποίους είμαστε ακόμα φίλοι. Πρόκειται και για πολύ καλούς χαρακτήρες και εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές. Μανωλάς, Μαύρος, Σάντμπεργκ, Εστερχάζι, Νίλσεν, Χατζής, Κοφινάς, Πεππές, Τσιάρτας, Παύλος Παπαϊωάννου (έτρεχε ασταμάτητα), Ντανιέλ Μπατίστα (εξαιρετικό παιδί), Σαβέφσκυ, Μήνου και πολλοί άλλοι…μην ξεχάσουμε κανέναν.
Στάθηκε λίγο παραπάνω στον Γιώργο Σαββίδη (ο ”κουμπάρος”, να γράψεις ότι δεν έχει μάθει δηλωτή ακόμη μου λέει γελώντας, καταπληκτικό παιδί, πολύ μεγάλος παίκτης), στον Γιάννη Δίντσικο (πολύ καλό παιδί ο Γιάννης, είμασταν δωμάτιο μαζί στις αποστολές), θυμήθηκε τον Ράϊκο Γιάνγιανιν (τον πρόλαβα όταν ήρθα, ήταν εγκεφαλικός παίκτης, τεχνίτης, αλλά εκτός γηπέδου ήταν βαρύς και τον πείραζα…).
-Από τους προπονητές που είχες τι είναι αυτό που θυμάσαι; (ΣΣ: είχε τους Φαφιέ, Χρηστίδη, Αλέφαντο, Βεσελίνοβιτς, Μπάγεβιτς κατά σειρά).
ΛΓ: Καλοί προπονητές όλοι. Ο Αλέφαντος είχε γνώσεις, ήθελε να είσαι και αθλητής, επέμεινε πολύ σε κάποια πράγματα, αλλά δεν είχε τρόπο, δεν μπορούσε να συγκρατήσει το θυμικό του. Εμένα με πήγαινε πολύ και γι’αυτό με πήρε και μετά στην Καλαμάτα , δεν είχα πρόβλημα. Ο Βεσελίνοβιτς ήταν καλός και έξυπνος προπονητής που ουσιαστικά πήρε το πρωτάθλημα το ’88, που χάσαμε από την αλλαγή του νόμου για την υπόθεση Τσίγκοφ από τη Λάρισα( ”αν είχαμε πιο ισχυρή διοίκηση δεν το χάναμε”, τονίζει)! Ο Μπάγεβιτς έχει γράψει τη δική του σελίδα, μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της ΑΕΚ, μεγάλος προπονητής, δεν ξέρω τι έγινε μετά και έφυγε, δεν μπορώ να πω κάτι, είναι προσωπικά θέματα αυτά…’’
Επιμένω λίγο στην ιστορία Αλέφαντου – Μαύρου:
ΛΓ: Ο Μαύρος ήταν μεγάλη προσωπικότητα και μεγάλο κεφάλαιο για την ΑΕΚ, που όμως εκείνη τη χρονιά λόγω κάποιου θέματος τραυματισμού είχε χάσει την προετοιμασία και είχε μείνει λίγο πίσω. Με τον Αλέφαντο τα πήγαιναν καλά, μέχρι το συγκεκριμένο επεισόδιο. Δεν ήταν σωστή αντιμετώπιση αυτή για τον Μαύρο, δεν του άρμοζε τέτοια συμπεριφορά.Έπρεπε να το χειριστούν διαφορετικά το θέμα μας λέει…. και συμπεραίνουμε εύκολα ότι ο Αλέφαντος είχε εντολές από ψηλά….
-Από προέδρους συνάντησες Ζαφειρόπουλο, Γιδόπουλο, Μελισσανίδη με Καρρά.Τι πρόσφεραν στην ΑΕΚ;
ΛΓ: Όλοι πρόσφεραν κάτι στην ΑΕΚ, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Ο ‘’Ζ’’ (αφήνει να εννοηθεί ότι) δεν είχε
καλό περιβάλλον, αλλά παρόλαυτα ουσιαστικά κέρδισε το πρωτάθλημα του ’88 που του το έκλεψαν και μετά είχαμε τα γεγονότα στο Κύπελλο με την ομάδα του Κοσκωτά. Νταμπλ θα μπορούσε να είχε κάνει εκείνη ομάδα του Τόζα! Μετά ήρθε ο Γιδόπουλος με σημαντική συμβολή στο πρωτάθλημα του ’89 και ο Μελισσανίδης που νοικοκύρεψε πάρα πολύ την ομάδα. Την ανέβασε επίπεδο. Μόνο αυτός ξέρει και μπορεί να κάνει ότι χρειάζεται η ομάδα.Το γήπεδο που κατασκευάζεται είναι δικό του επίτευγμα , πρόκειται για τεράστιο έργο.
-Αφού ήρθε η κουβέντα στο γήπεδο, πες μας τι θυμάσαι από την παλιά Φιλαδέλφεια και τι περιμένεις για την ”Αγιά Σοφιά”;
ΛΓ: Δεν μπορώ να ξεχάσω που έβαζα γκολ και έτρεχα στη σκεπαστή, με αγκάλιαζε ο κόσμος και πανηγυρίζαμε παρέα! Συγκλονιστικές στιγμές, αξέχαστες! Η ΑΕΚ θα αποκτήσει άλλη δυναμική με το νέο γήπεδο, θα γίνει ίσως και ακόμη καλύτερη από την ομάδα που είχαμε εμείς και έπαιρνε τα πρωταθλήματα! Τόσο σημαντικό έργο είναι και μόνο ο Μελισσανίδης μπορούσε να το κάνει!Λένε πολλά για τον Πρόεδρο, είναι σκληρός διαπραγματευτής, τον γνωρίζω, αλλά αυτοί που λένε διάφορα να σταματήσουν ή αν έχουν καλύτερο να τον φέρουν!
Είναι φανερό ότι τον εκνευρίζει το παρασκήνιο και είναι άνθρωπος ντόμπρος , που θέλει να λέει την καλή κουβέντα για ότι σωστό γίνεται.
Και φυσικά θα μας πει το όνειρό του …’’Μακάρι να παίξω κι εγώ λίγα λεπτά στην Αγιά Σοφιά”!
-Λάμπρο, θεωρώ ότι η αλλαγή θέσης από τον Μπάγεβιτς που σε γύρισε αριστερό μπακ, επηρέασε την αποδοσή σου, αφού ήσουν φύσει επιθετικογενής παίκτης. Συμφωνείς σε αυτό;Σου έχει μείνει κάποιο παράπονο από την καριέρα σου;
ΛΓ: Δεν είχα πρόβλημα να παίζω και όλη την πλευρά από πίσω, γιατί είχα δυνάμεις, αλλά σίγουρα επηρέασε την εξέλιξη μου, επειδή ήθελα να παίζω μπροστά και να σκοράρω.Δεν έχω παράπονο από κανέναν προπονητή μου, όλοι μου έδωσαν πράγματα.Εγώ τώρα μεγαλώνοντας και με πιο ώριμη σκέψη πιστεύω ότι θα μπορούσα να έχω κάνει και μεγαλύτερη καριέρα, αν πρόσεχα κάποια πράγματα περισσότερο.
-Λάμπρο πως είναι για ένα νέο παιδί από την επαρχία να παίζει ξαφνικά σε μία μεγάλη ομάδα;
ΛΓ: Είναι κάτι το φανταστικό, κάτι το πρωτόγνωρο.Εγώ βρέθηκα να παίζω Κύπελλο Ουέφα στο Ολυμπιακό Στάδιο, γεμάτο κόσμο και ατμόσφαιρα που μου θύμιζε Παγκόσμιο Κύπελλο!Αξέχαστες στιγμές, δέος!
-Ήσουν πάντα χαμηλών τόνων, δεν πήρες ούτε μια κόκκινη στην καριέρα σου!Από τους αντιπάλους ποιους θυμάσαι;
ΛΓ: Έπαιξα απέναντι σε μεγάλους παίκτες….Ντέταρι,Χατζηπαναγή,Σαραβάκο…δεν είχα θέματα, δεν προκαλούσα ποτέ.Σεβόμουν πάντα τον αντίπαλο, δεν τον φοβόμουν!
-Για τα ντέρμπι τί έχεις να θυμηθείς;
ΛΓ: Eγώ αυτά τα ματς περίμενα,δεν είχα άγχος, με έφτιαχνε η ατμόσφαιρα, ο κόσμος και περίμενα από τον προπονητή να μου πει ”μπες μέσα”!Ακόμη και στα εκτός έδρας, δεν είχα προβλήματα.Στο Καραϊσκάκη, τέλειωνε το ματς, έπαιρνα την τσάντα μου κι έφευγα μόνος μου ανάμεσα στον κόσμο!
-Ποιο παιχνίδι σου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη;
ΛΓ: Μπορώ να ξεχάσω το ματς με τον Ολυμπιακό το ’89 στο ΟΑΚΑ που μείναμε με 8 παίκτες και πήραμε το πρωτάθλημα; Eπίσης είχα κάνει ένα πολύ καλό ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο Ολυμπιακό Στάδιο και ένα πολύ ωραίο γκολ (δες ΕΔΩ). Σίγουρα και τα ματς με Ίντερ, όπου μας αδίκησε ο διαιτητής και στο Μιλάνο, το 2ο γκολ του Ρουμενίγκε οφσάϊντ και εδώ στο 45’ κάνω κόρνερ και ενώ η μπάλα μπαίνει απευθείας στα δίχτυα (!) μου το ακυρώνει (δες ΕΔΩ)! Πρέπει επίσης να σου πω ότι για το ματς με την Ίντερ στο Μεάτσα, που είχε τότε πολύ μεγάλη ομάδα με Ζένγκα,Μπέργκομι, Αλτομπέλι,Πασαρέλα,Ταρντέλι και φυσικά Ρουμενίγκε, μας έβαλαν σε μία κλειστή αίθουσα να κάνουμε ζέσταμα. Χαζεύαμε τον Γερμανό τον Ρουμενίγκε, το πόσο γυμνασμένος ήταν! Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα!
Του θυμίζω και γελάει μία δήλωση που είχε κάνει τότε ο Σωτήρης Μαυροδήμος που είπε ότι ”προσπαθούσα να τον πιάσω για να μη μου φύγει και ήταν σαν να αγκάλιαζα βράχο”!
Αναφερόμαστε στις ακαδημίες και στα μικρά παιδιά που αρχίζουν το ποδόσφαιρο, αφού ο Λάμπρος Γεωργιάδης εκτός από το σχολείο ( με το 18ο Γυμνάσιο Αθήνας έφερε διακρίσεις από την Παγκόσμια Μαθητιάδα 2012 στην Νταεγκού της Νότιας Κορέας) ασχολείται και σαν personal trainer.”Τα παιδιά πρέπει να έχουν πολλή αγάπη για αυτό που κάνουν, να δουλεύουν πολύ και να προπονούνται συστηματικά”, τονίζει ο παλαίμαχος άσσος της ΑΕΚ και συμπληρώνει ”δεν δουλεύουν σωστά στις ακαδημίες, βάζουν έναν πιτσιρικά 20-22 χρονών από την πρώτη ομάδα να μάθει στα παιδάκια μπάλα, δεν γίνεται έτσι. Χρειάζεται εμπειρία. Εμείς παλιά είχαμε προπονητές που μπορεί να μην είχαν πιστοποιητικά, αγαπούσαν όμως τη μπάλα και είχαν μεταδοτικότητα.Τώρα τα παιδιά έχουν πολλές επιλογές στη ζωή τους εκτός από τη μπάλα και αν δεν το αγαπήσουν , δεν μπορούν να προχωρήσουν. Δεν αξιοποιούνται τα ταλέντα από τα τοπικά, επειδή δεν τους δουλεύουν σωστά”.
-Λάμπρο με τέτοια εμπειρία και βιογραφικό, πώς και δεν σε βλέπουμε στις Ακαδημίες της ΑΕΚ;
ΛΓ: (Σκέφτηκε λίγο πριν απαντήσει…) Με είχε πάρει ο Ζήκος με τον Μπάγεβιτς, μου είπαν ότι με ήθελαν.Περιμένω στο ακουστικό μου.Είχα δει τον ίδιο τον Μελισσανίδη σε μία κοπή πίτας, απόρησε κι αυτός που δεν είμαι κοντά στην ΑΕΚ και μου είπε να περιμένω να με καλέσουν….
Ολοκληρώνοντας την πολύ ωραία κουβέντα που κάναμε με τον Λάμπρο Γεωργιάδη, στο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι, τον ρώτησα για την συνεχή παρουσία του στην ομάδα των Παλαιμάχων της ΑΕΚ.
-Πώς αντέχεις και παίζεις τόσους αγώνες ακόμα και στην ηλικία που είσαι Λάμπρο;
ΛΓ: Όσο αντέχω θα παίζω και όπου ζητάνε τη βοήθεια μου θα είμαι παρών!Αγαπάω το ποδόσφαιρο, θέλω να παίζω μπάλα.Να καταλάβεις την τρέλα που έχω, μια Δευτέρα είχα κανονίσει να σχολάσω νωρίς από το σχολείο, δεν πήρα άδεια, έφυγα 12 για Αλεξανδρούπολη αεροπορικώς, από εκεί πήγα οδικώς στο Σουφλί και στις 17:00 ήμουνα στη σέντρα!Μετά το ματς πίσω στην Αλεξανδρούπολη, ξημερώματα πτήση για Αθήνα και στις 08:15 ήμουνα στο κουδούνι στο σχολείο!
Ευχαριστώ τον κόσμο της ΑΕΚ, που με αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή, με στήριξε και μου δείχνει ακόμη και τώρα την αγάπη του!
Λάμπρο Γεωργιάδη ευχαριστούμε για όσα πρόσφερες και προσφέρεις στην ΑΕΚ!
Ευχαριστούμε πολύ και για την συνέντευξη στο aekpassion.gr!
