Και έφτασε η χθεσινή μέρα για να νιώσουμε την προσμονή και την λαχτάρα…
Έφτασε η χθεσινή μέρα, για να καταλάβουμε τι έρχεται… Δεν ισχύει ρε φίλε για μας, ότι για όλους τους άλλους… Γιατί βλέπεις, σε εμάς, ακόμα και η μαλακία μας, ακόμα και όσα τραβάμε, ακόμα και η γκρίνια μας, ακόμα και η παλαβωμάρα μας, έχουν ιστορική εξήγηση…
Γιατί βλέπεις η ράτσα μας, η φυλή μας, το κυτταρικό μας αποτύπωμα, έρχονται από πολύ παλιά και χάνονται στα βάθη του χρόνου… Δύσκολα κεφάλια, ξερά, περήφανα… Δύσκολες ψυχές, ζόρικες, ταλαιπωρημένες…
Εκατομμύρια χιλιόμετρα μετράμε, στα καραβάνια του τρόμου, στην δίνη του χρόνου…
Πάντα όμως σιωπηλοί πρέσβεις του Ελληνισμού, του Πολιτισμού, του Ανθρωπισμού…. Πετούσαν οι Αετοί, λυπημένοι και ανήμποροι να σταθούν, γιατί κάηκε το σπίτι τους πολλές φορές…
Χρόνια τριγυρίζουν περιμένοντας να βρουν μια καινούργια φωλιά, ένα καινούργιο σπιτικό… Το ίδιο και εκατομμύρια ψυχές, που ζητούν λύτρωση, δικαίωση, μνήμη….
Πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μας μνήμη, για να μείνει ζωντανή η ψυχή μας… Ένα Μουσείο ιδιαίτερο, ένα Μουσείο μοναδικό, ένα Μουσείο μνήμης…
Ένα Μουσείο που θα λέμε και θα δείχνουμε την Ιστορία μας αλλά θα λέμε και κάτι άλλο, πιο σημαντικό σε κάθε επισκέπτη…
Άσε το δάκρυ σου να τρέξει ελεύθερα, άστο….
Άστο να τρέξει, για να γαληνέψει η ψυχή σου και να βρεις λύτρωση…
Κώστας Σταματιάδης.
