Νίκες χθες, με ελάχιστο κόσμο… Σε μπάσκετ, ανδρικό βόλεϊ και χάντμπολ….
Είναι άγριο πράγμα να παίζεις σε άδειο γήπεδο, μεταξύ συγγενών και φίλων.. Νιώθεις μια κρυάδα στην ψυχή, πώς να το κάνουμε ρε παιδάκι μου… Ειδικά όταν έχεις γνωρίσει και την άλλη πλευρά που λιώνει σίδερα…
Ήταν δεδομένο ότι από την στιγμή που άρχισε να ανεβαίνει το ποδόσφαιρο, το ενδιαφέρον θα στρεφόταν περισσότερο εκεί…
Δεν είναι δίκαιο, όπως συζητούσα με τον φίλο μου τον Ανδρέα από την Ρόδο, αλλά συμβαίνει… Είναι και το οικονομικό στην μέση, είναι και τα προβλήματα που βιώνει ο καθένας από μας στην καθημερινότητά του, είναι πολλά τα αίτια ….
Ίσως φταίει και το γεγονός ότι η ΑΕΚ δεν έχει ένα σπίτι…
Ένα σημείο αναφοράς, ένα Αθλητικό Κέντρο… Που θα ξέρεις ότι θα πας από το πρωί μέχρι το βράδυ και θα απολαύσεις όλα τα αθλήματα, σε όλες τις ηλικίες, σε αγόρια και κορίτσια, χωρίς να μετακινηθείς καθόλου…
Εκεί που θα γίνει η μεγάλη δεξαμενή παραγωγής αθλητών και νέων φιλάθλων ή οπαδών, όπως θέλετε πέστε το….
Εκεί που κάθε μέρα, θα περνούν χιλιάδες παιδιά με τους γονείς τους και θα ζουν την καθημερινή τους ρουτίνα στους ρυθμούς της ΑΕΚ… Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν κάνουμε μπλοκ στην μιζέρια, όπως στην πολύ όμορφη φωτογραφία, του τριπλού ενωσίτικου μπλόκ….
Μόνο έτσι θα ζεσταθεί ο κόσμος και θα συμμετάσχει, όπως έχει ζεσταθεί και ζει και αναπνέει με το όνειρο του καινούργιου γηπέδου…
Είναι ζωτικής σημασίας αυτό το πράγμα και δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος…
Γιατί η ΑΕΚ πρέπει να είναι μεγάλη και να πρωταγωνιστεί παντού και πάντα….
Κώστας Σταματιάδης.
