Η «Ένωση» για μία ακόμη φορά απέδειξε ότι στην έδρα της δεν αστειεύεται, επικρατώντας κατά κράτος με 3-0 του Άρη και βάζοντας πλώρη για να μείνει στην κορυφή.
«Τι να κάνω, τον εαυτό μου βρίσκω, σ’ αυτή την ανισόπεδη ντίσκο!» τραγουδούν οι Παν Παν, σε ένα κομμάτι που παίζει σε κάθε πάρτι που κάνουν οι φοιτητές (μεγάλο ή μικρό). Ένα τέτοιο έστησε και η «Ένωση» χθες το βράδυ κόντρα στον Άρη.
Για του λόγου το αληθές, το πρώτο μέρος πέραν από το πέναλτι που μετέτρεψε σε γκολ ο Άμραμπατ, ήταν λιγάκι υποτονικό. Ο Άρης, παρά το γεγονός ότι έπαιζε με πάρα πολλές απουσίες, προέβαλε αντίσταση στο παιχνίδι της «Ένωσης». Ωστόσο, από την αποβολή του Ετέμπο και ύστερα, ακολούθησε μια «κιτρινόμαυρη» καταιγίδα, η οποία οδήγησε στα άλλα δύο γκολ και στην εδραίωση της κυριαρχίας της εντός γηπέδου.
Αναμφίβολα, το στιγμιότυπο της βραδιάς ήταν η επιστροφή του Νίκλας Ελίασον στις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας του Ματίας Αλμέιδα. Η ανάκαμψή του από τον τραυματισμό του στις 6 Νοεμβρίου του 2022 στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης, είναι απίστευτη, με τις πιο συντηρητικές προβλέψεις τότε να κάνουν λόγο για επιστροφή του στα play-off, ούτε καν στο ματς με τον ΟΣΦΠ την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου! Αυτό και αν είναι «success story»! Είναι ευλογία για τον «Πελάδο» να διαθέτει στον πάγκο του παίκτες οι οποίοι είναι εν δυνάμει βασικοί (Σιντιμπέ, Μάνταλος, φαν Βέερτ, Τσούμπερ, Ελίασον). Μιλάμε πλέον για ένα ρόστερ υπερπλήρες, με υγιή ανταγωνισμό σε κάθε θέση!
Έχω πει πολλές φορές στο παρελθόν (και εδώ και σε κατ’ιδίαν συζητήσεις στον περίγυρό μου), πως η ομάδα που έχει ποιοτικό και όχι ποσοτικό βάθος και κάποιον να βάζει τάξη μπορεί να προοδεύσει. Ομάδες που έχουν ποσοτικό βάθος (ΟΣΦΠ) ή δεν έχουν φτασμένους Έλληνες παίκτες και διακατέχονται από αστάθεια στον πάγκο (Άρης), δεν έχουν τα εχέγγυα για να πετύχουν. Και η φετινή «Ένωση» είναι τυχερή που διαθέτει όλα αυτά και βγάζει μια αγωνιστική υγεία. Για αυτό είναι πρώτη αυτή τη στιγμή στη βαθμολογία. Ευχή όλων να παραμείνει εκεί ή έστω να την κυνηγά κάθε αγωνιστική.
Υ.Γ. Μεθαύριο συμπληρώνεται ένας χρόνος από την τραγική δολοφονία του Άλκη Καμπανού στη Θεσσαλονίκη. Μπράβο στον Αραούχο και στον κόσμο της «Ένωσης» που τον τίμησαν δεόντως. Αλλά, ας μη μείνουμε μόνο στις τιμές. Res, non verba!
