Μεγάλη γιορτή σήμερα της Χριστιανοσύνης, γιορτάζει ο Άγιος Ανδρέας. Ο πρώτος που εκλήθη….Οι παλιοί λένε ότι αυτή την μέρα το κρύο ανδριεύει και μπαίνει για τα καλά ο χειμώνας.
Χρόνια πολλά λοιπόν σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα και ιδιαίτερα χρόνια πολλά, στον δικό μου Ανδρέα, τον Ανδρέα της ΑΕΚ, την ζωντανή της ιστορία. Τον Ανδρέα Σταματιάδη. Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω, λέει το τραγούδι. Συνεπής, πιστή προσφορά στο Σωματείο και στον Ελληνικό Αθλητισμό, από το 1950 μέχρι το 2013, με πολλούς τίτλους σαν αθλητής και σαν προπονητής, στην ΑΕΚ και στην Εθνική Ομάδα. Ένα διαρκές ανοιχτό βιβλίο η ιστορική του διαδρομή που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Από τους ελάχιστους που δεν αγωνίστηκε ποτέ με άλλη φανέλα εκτός της κιτρινόμαυρης. Από τους ελάχιστους που έχουν παίξει τελικό Κυπέλλου Ευρώπης, όπως αυτόν με την Εθνική Ελπίδων ενάντια στην Γαλλία του Καντονά και Σοζέ το 1988. Στα ημιτελικά είχε διαλύσει την μεγάλη Ολλανδία του Γκούλιτ και του Βίντερ.
Από τους ελάχιστους που έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο σε Μεσογειακούς Αγώνες, το 1991, κερδίζοντας στον τελικό την Τουρκία στο κατάμεστο ΟΑΚΑ. Ο μοναδικός Έλληνας προπονητής, που έχει πάρει πρωτάθλημα με την ΑΕΚ, το 1979. Και, και,και, και…..
Δεν μιλάω καν για τις Ακαδημίες, για το σκάουτινγκ, για τούς παίχτες που “βγήκαν” κατά καιρούς. Δεν θα μιλήσω καν για την διπλή του ιδιότητα και σαν αθλητής στίβου της ΑΕΚ, με χρόνο 11.1 στα 100 μέτρα, εξαιρετικός για την εποχή….. Σημείο αναφοράς για το ήθος, την ευγένεια και τις ικανότητες του σαν αθλητής, σαν προπονητής, σαν αρχηγός, σαν προσωπικότητα, σαν άνθρωπος. Όχι μόνο στους Αεκτζήδες αλλά σε όλους τους φιλάθλους, όλων το ομάδων. Βαριά κληρονομιά το όνομα αλλά συγχρόνως ανεκτίμητο περιουσιακό στοιχείο, για τον Δημήτρη και για μένα.
Χρόνια σου πολλά Ανδρέα….
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από την σχολή προπονητών της Νυρεμβέργης, με τον μεγάλο προπονητή της Δυτικής τότε Γερμανίας, που μόλις είχε πάρει την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού, τον Χέλμουτ Σέν.
Κώστας Σταματιάδης.
