Τι και αν η ΑΕΚ, έκανε χθες την καλύτερή της εμφάνιση και μάλιστα εκτός έδρας… Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να χαρώ. Δεν έχω τρόπο. Παραμεγάλωσα μου φαίνεται…
Χθες έφυγαν από την ζωή, δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι άνθρωποι, αλλά με ένα μόνο κοινό σημείο… Την αγάπη τους για την ΑΕΚ. Ο Σαράντης Καργάκος, ένας εξαίρετος άνθρωπος του πνεύματος, φιλόλογος και συγγραφέας.
Πασίγνωστος για την ιδιαίτερη πένα του και για τον μελίρητο λόγο του. Το καυστικό του χιούμορ…Τις πάντα επίκαιρες και αιχμηρές τοποθετήσεις του για την επικαιρότητα. Την πολιτική και την κοινωνική. Τον είχα γνωρίσει, σε μία κοπή πίτας των Παλαιμάχων της ΑΕΚ, πριν από χρόνια… Απίστευτος αφηγητής, σε αιχμαλώτιζε με την φωνή του και πολύ μεγάλος ΑΕΚΤΖΗΣ… Μεγάλη απώλεια…
Χθες όμως, είχαμε και μια άλλη αναχώρηση για εκεί ψηλά. Ενός “τρελού”, ενός ατίθασου και ελεύθερου Λύκου… Του Αλεξέΐ… Γνωστός για την μαγκιά του, την ψυχή του, την παλαβωμάρα του με την ΑΕΚ, τα τατουάζ του…
Δεν κάναμε παρέα, η διαφορά ηλικίας βλέπεις και του τρόπου ζωής, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα… Για πάνω από δέκα χρόνια, σε όσα κλειστά έπαιζε η ΑΕΚ στο χάντμπολ, ανά την Ελλάδα, συνήθως ήταν εκεί… Και συνήθως ή μέσα στον αγωνιστικό χώρο δίπλα μου ή όρθιος στο κάγκελο πίσω μου. Και πάντα μετά από διαπραγματεύσεις με την Αστυνομία… Και πάντα μου ζήταγε ένα μπουκάλι νερό στο ημίχρονο. Και πάντα στο τέλος όλα καλά.
Μια φορά σε ένα παιχνίδι στον Πανελληνίο, ντέρμπι με τον Διομήδη, στα τελευταία δευτερόλεπτα της παράτασης, έβαλε και…γκολ! Μάζεψε την μπάλα από ένα σουτ που βγήκε άουτ και την έβαλε στα δίχτυα, με 1500 άτομα να πανηγυρίζουν… “Ρε Άλεξ τι κάνεις;;;” του είπα… “Σε τόσα ματς έχω έρθει ρε Κώστα, να μην βάλω και εγώ ένα γκόλ;;”.
Δεν θα πω ούτε για την Λευκάδα, ούτε για τα Χανιά, ούτε για την Πάτρα, ούτε για την Σμύρνη, ούτε για τίποτα άλλο… Απλά, πες ένα γειά και στα υπόλοιπα παιδιά εκεί ψηλά…
Ας είναι ελαφρύ…
Κώστας Σταματιάδης
