Τα έχω γράψει από εδώ πολλές φορές… Σαν την υγεία τίποτα…
Πότε το εκτιμάς; Μόνο όταν σου τύχει… Άσχημο πράγμα όταν φεύγει ένας νέος άνθρωπος, αγριάδα κανονική…
Ειδικά όταν μένουν γονείς πίσω να ζήσουν με τον πόνο…. Ήξερα ότι η Ανθή έδινε μάχη με αυτήν την πουτάνα την αρρώστια, εδώ και καιρό…
Και χθες, πάνω στο φέρι για Σαλαμίνα, διάβασα την συλλυπητήρια ανακοίνωση της ΚΑΕ και έπαθα σοκ…Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον κυρ Βαγγέλη τον Δερμανούτσο, τον πατέρα της…
Έναν άνθρωπο ταυτισμένο με την ΑΕΚ, από μικρό παιδί… Έναν πιστό στρατιώτη, που για δεκάδες χρόνια βοηθάει και προσφέρει στην ΑΕΚ από όλα τα πόστα… Ακόμα και σήμερα…. Δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την ΑΕΚ…
Ακόμα και το σπίτι του είναι στην Καππαδοκίας, πέντε μέτρα από το γήπεδο… Και τώρα περνάει τέτοιο πόνο….
Και εμείς συζητάμε για ποδόσφαιρο, μπάσκετ και τα ρέστα και τι αποτέλεσμα φέραμε και ποιος φταίει… Α ρε κυρ Βαγγέλη, κουράγιο και υπομονή, μέχρι να μαλακώσει λιγάκι η ψυχή και κλείσει λιγάκι η πληγή….
Κρίμα, χίλιες φορές κρίμα… Δεν υπάρχουν άλλα λόγια να περιγράψουν το άδικο φευγιό της Ανθής…
Εγώ δεν έχω άλλα…. Ας είναι καλοτάξιδος ο δρόμος προς τον ουρανό….
Κώστας Σταματιάδης.
