Ξανάρχισαν τα έργα, στο εργοτάξιο της Αγιά Σοφιάς, αφού δόθηκε το “καλώς έχει” από τους αρμόδιους φορείς…
Πήγε χαμένη η βιάση και η σπουδή των γνωστών – αγνώστων, να χρεώσουν, να κατηγορήσουν, να καπελώσουν, να καπηλευτούν, τον άδικο θάνατο, του άτυχου εργάτη… Είναι βέβαια σαφές, ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, από εδώ και πέρα…
Και όπως είναι ανθρωπίνως λογικό, τα έργα ξανάρχισαν δειλά δειλά, με κλειστά στόματα και παγωμένες καρδιές… Σιγά σιγά θα σπάσει ο πάγος, μέρα με την μέρα, σκαλί με σκαλί, πυλώνα με πυλώνα….
Και κάποια στιγμή, μπορεί να ξαναγυρίσει και το χαμόγελο, όταν θα φτάσει να πάρει σάρκα και οστά, να πάρει ζωή, το σπίτι του κάθε ΑΕΚΤΖΗ…
Όμως, δεν υπάρχει κανένα ισοδύναμο στην ανθρώπινη ζωή, τίποτα δεν την αντικαθιστά, ούτε φυσικά ένα γήπεδο… Δεν γνωρίζω ούτε τις λεπτομέρειες, ούτε τις ανάγκες της οικογένειας, θεωρώ όμως ότι μαζί με την πρόοδο του έργου, πρέπει να αποκατασταθεί και η οικογένεια του εκλιπόντος….
Ως ελάχιστο δείγμα συμπαράστασης, ανθρωπιάς και ΑΕΚΤΖΗΔΙΚΗΣ στάσης ζωής…. Για να γλυκάνει λιγάκι ο πόνος, να πάει και η ζωή λιγάκι παραπέρα…..
Κώστας Σταματιάδης.
