Άκουσα κάποιον, δίπλα μου, να λέει: «Χριστέ μου, τι έκανε πάλι ο Λάζαρος»; και αμέσως μου ήλθε η γνωστή θρησκευτική εικόνα, σε αντιστροφή.
Δηλαδή ο Λάζαρος να είναι η ΑΕΚ, αυτή η προ τριετίας νεκρή, και ο Χριστός να είναι ο δικός μας Λάζαρος, που τής φωνάζει» «Δικέφαλε, δεύρο έξω» και πάρε το κύπελλο, που αξίζει στην λάμψη σου».
Φίλοι μου δεν μπαίνουν τέτοια γκολ στο ποδόσφαιρο πια. Ακριβώς γιατί η μπάλα δεν είναι πορτοκαλί. Μόνο στο μπάσκετ, σουτάρει ο παιχταράς και βάζει τρίποντο νίκης σε νεκρό χρόνο. Στο ποδόσφαιρο κάτι Ρονάλντο και Ιμπραΐμοβιτς, το κάνουν με την άνεση τού σκορ και με την σκέψη «να κι αν μπει, να κι αν δεν μπει. Τι είχαμε τι χάσαμε. Ένα αχ παραπάνω, αν δεν μπει». Εδώ όμως το πράμα αλλάζει: Ο χρόνος είναι νεκρός, το στραγάλι έτοιμο να στριφογυρίσει, οι αντίπαλοι ήδη αγκαλιάζονται και ο προπονητής τους σκέφτεται την πανηγυρική συνέντευξη. Αμ δε!
Πρέπει να είσαι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ φορ, ένας δολοφόνος, με πλήρη εξοπλισμό, για να βάλεις ΤΕΤΟΙΟ σουτ, ΕΚΕΙΝΗ την στερνή στιγμή. Δεν υπάρχει παίχτης, όσο μεγάλη παιχτούρα κι αν θέλετε, που δεν θα έκανε ένα κανονικό σουτ, κι ότι βγει. Το μυαλό εκείνη την στιγμή πνίγεται στο άγχος καί το πόδι κινείται μοναχό του. Το γράφω αυτό για να ξαναδείτε την φάση και να καταλάβετε ΠΟΣΟ ΣΙΓΟΥΡΟΣ είναι ο δολοφόνος για τον φόνο.
Τι έκανε; ο …Αναστάσιμος; Έρχεται η μπάλα σ’ αυτόν, και …ΔΕΝ σουτάρει. Την αφήνει ψύχραιμα να σηκωθεί και πάνω που σκέφτονται όλοι «Μα τι κάνει;;» τότε, πάνω απ’ τα κεφάλια τού μπουλουκιού, στέλνει τον πύραυλό του ! Με ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΙΓΟΥΡΙΑ! Μάλιστα: Αυτό ακριβώς ! Κι αν εδώ δεν ήταν η Ελλάδα, με το γελοιοποιημένο ποδόσφαιρο τού «ενός μόνιμου πρωταθλητή», ένα παραπρωτάθλημα τής Ευρώπης, ΑΥΤΟ το γκολ, το «Γκολάτσο» των Λατίνων σπήκερ. θα τους έκανε να λένε «γκο-γκο-γκο-γκολλλλλ» μέχρι να τους πάρουν το μικρόφωνο από το χέρι!
Επειδή ο Λάζαρος είναι από το Ελλάντα, τής γκρίζας ποδοσφαιρικής ζωής, μόνο γι’ αυτόν τον λόγο δεν έγινε αφίσα σε όλα τα περιοδικά και τις εφημερίδες τού πλανήτη, μιας και ήταν ένα διαπλανητικό γκολ!
Ζωή να έχετε νι εσείς κι εγώ, να ζήσουμε πολλά χρόνια. Όχι για να θυμόμαστε ΑΥΤΟ το θανατηφόρο «γκολάτσο», που είναι λογικό να συμβεί, αλλά απλά για να με θυμηθείτε: Τέτοιο νικητήριο γκολ, τής ύστατης στιγμής, με τέτοια ομορφιά και τόση ψυχραιμία, είναι ΠΙΝΑΚΑΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ τής ανθρώπινης ευφυΐας.
Τίποτα λιγότερο…
Μίμης Παλαμιδάκης
