Τελικά αυτός ο ρουφιάνος ο θάνατος, δεν υπολογίζει τίποτα…
Στα παλιά του τα παπούτσια μας γράφει όλους… Ότι γουστάρει κάνει, όποτε γουστάρει… Τελευταία βέβαια, μας χτυπάει συχνά την πόρτα και φεύγοντας παίρνει και κάποιον μαζί του…. Συνήθως κάποιον αγαπημένο, είτε από την κερκίδα, είτε από το γήπεδο…. Έφυγε και ο Τάσος…. Ο Βράχος….
Από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ στην ζωή μου …. Δεν ήταν ψηλός, αλλά ήταν ένα κομμάτι σίδερο… Κεντρικό αμυντικό δίδυμο με τον Φώτη τον Μπαλόπουλο…. Ήταν και αριστερός ο Τάσος, πραγματικός όχι γιαλαντζί… Σε πολύ δύσκολες εποχές…
ΑΕΚάρα από τις λίγες αλλά και Ιωνικός, η άλλη μεγάλη του αγάπη… Τον οποίο βοήθησε πολύ και παραγοντικά και οικονομικά… Βλέπεις είχε φτιάξει από το μηδέν ένα εργοστάσιο αλλαντοποιΐας, μια οικογενειακή επιχείρηση που πήγαινε εξαιρετικά…
Και βέβαια είχε παντρέψει και τον Δημήτρη Μελισσανίδη… Φιλία και παρέα δεκάδων χρόνων, που την θυμάμαι σαν να ήταν χθες, παρόλο που εγώ ήμουν πολύ μικρός… Αλλά ήταν από τους ανθρώπους που είχα μεγαλώσει μαζί τους, συμπαίκτες του Ανδρέα… Και ήταν από αυτούς που μου μάθαινε “γαλλικά” επίτηδες, για να τα λέω μετά και να φωνάζει η μάνα μου… Και να λύνεται στα γέλια όλη η παρέα….
Ο Τάσος, ο Αλέκος ο Σοφιανίδης, ο Στέλιος, ο Αλέκος ο Ιορδάνου, ο Φώτης, ο Σκευοφύλακας, όλοι…. Κάποιοι έχουν φύγει από κοντά μας, έφυγαν για πάντα…. Είναι αδυσώπητος ο χρόνος, δεν καταλαβαίνει από αυτά, δεν χαρίζει… Χιλιάδες αναμνήσεις, χιλιάδες ιστορίες, τι να πρωτογράψω…
Καλοτάξιδος ο δρόμος προς τον ουρανό, να είναι για τον Τάσο μας….
Κώστας Σταματιάδης.
