Γιατί το πάθος για μια ομάδα να μετατρέπεται σε πένθος για μια μάνα και σε τιμωρία για όσους δεν φταίνε;
Τα τελευταία 24ωρα, παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται ένα ακόμη μελανό επεισόδιο στο «σίριαλ» της οπαδικής βίας. Ένας αστυνομικός 31 ετών, είδε το πόδι του να ακρωτηριάζεται μετά από επίθεση που δέχτηκε με ναυτική φωτοβολίδα έξω από το κλειστό του Ρέντη. Η κυβέρνηση, θέλοντας να δείξει για μία ακόμη φορά ότι θέλει να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο, πήρε την απόφαση να κλείσει μόνο τα ποδοσφαιρικά γήπεδα για δύο μήνες.
Και λοιπόν; Τι πιστεύει ότι θα πετύχει με αυτό; Και απαντώ μόνος μου: ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ! Το να μην επιτρέπεις την είσοδο στα γήπεδα στα άτομα που δεν φέρουν την παραμικρή ευθύνη για τα όποια επεισόδια δεν αποτελεί πανάκεια διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Διότι υπάρχουν και άλλες διέξοδοι για να σκοτωθούν μεταξύ τους οι χούλιγκανς. Το έχω γράψει και άλλη φορά, θα το γράψω κι άλλη μία κι ας γίνω φορτικός. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΩΣΤΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ!
Πόσο πιο ξεκάθαρα να το πούμε; Άλλη λύση δεν υπάρχει. Όλα τα άλλα είναι ημίμετρα που προσπαθούν να μπαλώσουν την κατάσταση. Για να μπορούμε όλοι εμείς οι ποδοσφαιρόφιλοι να πηγαίνουμε στο γήπεδο και να περνάμε καλά, ικανοποιώντας το πάθος μας, χωρίς αυτό να μας δημιουργεί φόβο μήπως καταλήξει σε πένθος. Τόσο απλά. Αν δεν μπορούμε να κάνουμε έστω αυτό, τότε δεν αξίζει να λεγόμαστε μια σοβαρή κοινωνία. Πόσο μάλλον μια χώρα που θέλει να έχει επιτυχίες στον αθλητισμό.
