Έτσι ξαφνικά, γύρω στις 14.30 το μεσημέρι, έγινε ο κακός χαμός… Το άλλο άκρο….
Ήμουν χθες στο ΟΑΚΑ και περπατούσα στον περίβολο για να πάω στο Υπουργείο…. Ξεκίνησε μια καταιγίδα σε δευτερόλεπτα και πρόλαβα να πάω κάτω από την αψίδα, στην είσοδο του ΟΑΚΑ, 50 μέτρα από τον Σταθμό του ΗΣΑΠ… Που θα πάει, θα σταματήσει σκεφτόμουν…. Όλο και δυνάμωνε, αστραπές, βροντές και αέρας….
Κάποια στιγμή δεν έβλεπα ούτε στα 5 μέτρα και ο αέρας πλέον έγινε πλάγιος και έφερνε την βροχή οριζόντια και με ριπές. Φυσικά έγινα τελείως μούσκεμα και απλά κάποια στιγμή με σπριντ άλλης ηλικίας, μπόρεσα και έφτασα στον σταθμό…. Μία ώρα κράτησε αυτή η ιστορία αλλά η ποσότητα νερού που έριξε πρέπει να είναι μοναδική….
Ήλιος μετά, ζέστη και τα ρούχα στέγνωσαν πάνω μου και περπατώντας όπως πάντα σκεφτόμουν τον σουρεαλισμό των καιρικών εναλλαγών… Έκλαψε μέχρι και ο ουρανός , όταν αντίκρισε από εκεί ψηλά το μέγεθος της καταστροφής…. Έκλαψε μέχρι και ο ουρανός, όταν αισθάνθηκε το μέγεθος του πόνου….
Έκλαψε μέχρι και ο ουρανός, όταν άκουσε τις εκκλήσεις για βοήθεια των εγκλωβισμένων…. Έκλαψε μέχρι και ο ουρανός, με τις προσευχές και τα δάκρυα όλων…. Έκλαψε μέχρι και ουρανός, με τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν τόσο άδικα…
Έκλαψε μέχρι και ο ουρανός, γιατί μόνο πάνω από τις στάχτες και τα αποκαΐδια, ανασύρουμε την ανθρωπιά μας, την μαγκιά μας, την λεβεντιά μας, την αλληλεγγύη μας…. Έκλαψε μέχρι και ουρανός, γιατί ξέρει ότι πριν ακόμα στεγνώσουν τα δάκρυα μας, οι μεγαλόστομες δηλώσεις και οι επικές εξαγγελίες, μπορεί να ξαναγίνουμε εγκληματικά αδιάφοροι….
Έκλαψε μέχρι και ο ουρανός…..
Κώστας Σταματιάδης.
