Αυτή η βραδιά που ζήσαμε χθες όσοι ήμασταν στο ΟΑΚΑ πέρα από την ομορφιά που είχε λόγω της ευρείας νίκης.
Ήταν μια όμορφη και ελπιδοφόρα βραδιά, μια βραδιά οριστικής αγωνιστικής μετάβασης από την αποτελεσματική πλην παραφύση ΑΕΚ, στην ΑΕΚ που όλοι αγαπήσαμε και αγαπάμε να βλέπουμε και που ευελπιστούμε να καταστεί εξίσου αποτελεσματική.
Γράφει ο Θοδωρής Καρασούλης
Αργά πλην όμως μεθοδικά ο Μαρίνος Ουζουνίδης, έχοντας στα χέρια του ένα σύνολο που κατά μεγάλο ποσοστό σήκωσε το περσινό πρωτάθλημα, συν τις νέες αφίξεις που ήρθαν να αναπληρώσουν αυτούς που εγκατέλειψαν, ξεδιπλώνει το ταλέντο του και δείχνει σε όλους μας γιατί θεωρείται, από πολύ νωρίς κιόλας στη καριέρα του, ως ο καλύτερος έλληνας προπονητής.
Με τις φτωχές μου, εμπειρικές κυρίως γνώσεις μου από ομαδικά σπορ και ακόμη λιγότερες ειδικά στο ποδόσφαιρο, θα προσπαθήσω να ξεδιπλώσω αυτά που έχω δει ως τώρα από την ομάδα μας, αυτά που όλοι έχουμε δει και με αυτό τον τρόπο να προσπαθήσω να εξηγήσω καταστάσεις του παρελθόντος αλλά και να προβλέψω το μέλλον αυτής της ομάδας.
Πλέον έστω και αργά κατάλαβα επιτέλους τι είχε πιάσει όλους αυτούς που ήταν έτοιμοι κάθε μέρα να αυτοπυρποληθούν σε κοινή θέα στα σόσιαλ, για ένα εξτρέμ. Αυτό γινόταν και ίσως συνεχίζει να γίνεται, γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι ακόμη έχουμε τον Μανόλο Χιμένεθ, ενώ όλοι ξέρουμε ότι δεν τον έχουμε στο τιμόνι πλέον, αλλά η συνήθεια του αμυντικογενούς παιχνιδιού του μας οδηγεί να κρίνουμε την ομάδα και τις ανάγκες της σύμφωνα με αυτά που βλέπαμε πέρισυ. Από συνήθεια!
Λοιπόν παιδιά πρέπει να το καταλάβουμε όλοι, η ομάδα μας επανέρχεται στο φυσιολογικό τρόπο, ως προς την ιστορική της ταυτότητα, παιχνιδιού. Ένα παιχνίδι επιθετικό που η μπάλα παίζεται στο μισό του αντιπάλου στο 90% του αγώνα. Αυτό από μόνο του καταδεικνύει ότι παίκτες που θα κινούνται στον ασβέστη του πλαγίου και από κει θα ανεβάζουν σε μέτρα την ομάδα παλεύοντας με αντίπαλους αμυντικούς, κεντρικούς και πλάγιους, για να σεντράρουν κυρίως, είναι μια περιττή πολυτέλεια πλέον για την ομάδα που οραματίζεται ο Ουζουνίδης (ή ακόμα να δεχτώ λόγω των συνθηκών αναγκάζεται να οικοδομεί μέρα με τη μέρα) που ίσως χρειαστεί να γίνει φέτος από λίγα έως σε κανένα παιχνίδι. Ακόμη και τότε έχει δύο πολύ ελπιδοφόρους έλληνες παίκτες που μπορούν να το κάνουν άνετα!
Η τρομερή αγωνιστική βελτίωση των Μπακάκη και Λόπεζ, συν την ελευθερία κινήσεων που τους δόθηκε από τον φετινό τους προπονητή, ανεβάζει την ομάδα από τα πλάγια πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά από το να άλλαζαν 3 πάσες στην άμυνα να βρεθεί κεντρικός παίχτης που θα σημαδέψει το εξτρέμ να μας βγάλει μπροστά! Γίνεται αυτόματα και με μεγάλη επιτυχία ως τώρα και δίνει τη δυνατότητα στην ομάδα να ξεκινήσει παιχνίδι μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα στο μισό του γηπέδου του αντιπάλου.
Από κει και πέρα οι τέσσερις προωθημενοί της ομάδας έχοντας τη φυσιολογική διάταξη που έχει κάθε ομάδα που παίζει 4-2-3-1 υποδέχονται κοντά τους άλλους δύο παίκτες (τα πλάγια μπακ και αμέσως πίσω τους, σε κοντινή απόσταση τα κεντρικά χαφ) με αποτέλεσμα 8 παίκτες στο σύνολο να κλείνουν την αντίπαλη ομάδα, άλλωτε αργά μέσα στο παιχνιδί και άλλωτε γρήγορα στην περιοχή της, αλλά πάντα μεθοδικά, αρχίζοντας το σφυροκόπημα!
Η μπάλα κινείται περισσότερο και σχεδόν προβλέψιμα κυρίως από τα πλάγια, όμως σε 7 επίσημα παιχνίδια ως τώρα, δεν έχουν βρεί οι αντίπαλοι προπονητές που την έχουν αντιμετωπίσει, τον τρόπο να αποτρέψουν αυτό που επιδιώκει σε κάθε αγώνα η ομάδα μας. Αυτό είναι και το εκπληκτικό της υπόθεσης που δείχνει και το μεγάλο ταλέντο του κόουτς Ουζουνίδη. Παιχνίδι με το παιχνίδι η ομάδα προσθέτει αυτοματισμούς, κόλπα και συστήματα ώστε να μπει στην περιοχή με αξιώσεις ή να βρει ένα αξιόπιστο σουτ από μέση έως κοντινή απόσταση και να σκοράρει. Και όλα αυτά χωρίς καθαρό ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ.
Τονίζω το σέντερ φορ γιατί τουλάχιστον στα μάτια μου, αν αυτή η ομάδα στερείται πληρότητας σε κάποια θέση, αυτή είναι στο να έχει ένα σέντερ φορ των 20 – 22 γκολ, από αυτά με τα φονικά ένστικτα αλα Κόστα της Ατλέτικο ή στυλ Μέρτενς, στο πιο ευκίνητο αλλά εξίσου αποτελεσματικό (σε αυτή την κατηγορία προσομοιάζει περισσότερο ο Πόνσε που χθες άνοιξε το σκορ).
Είναι λογικό όπως και για μας του φίλους του ποδοσφαίρου, κάποιες ομάδες κάθε χρονιά να μας καθηλώνουν και μας κάνουν να τις θαυμάζουμε, το ίδιο να συμβαίνει και με τους προπονητές που αγαπούν το παιχνίδι και θέλουν να το πηγαίνουν ένα βήμα παρακάτω. Τέτοιος θεωρώ ότι είναι και ο Μαρίνος Ουζουνίδης!
Βλέποντας χθες την ομάδα ολοένα και περισσότερο μου θυμίζει την Λίβερπουλ του Κλοπ, με μερικές νότες Μπαρτσελόνα επί Γκουαρντιόλα με το ελαφρύ τίκι-τάκα που έπαιξε κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο κοντρα στον Πανιώνιο σε μερικά σημεία του παιχνιδιού!
Όπως και η Λίβερπουλ του Κλοπ που βασίζεται στους πολλούς και καλούς περιφερειακούς επιθετικούς και μέσους της, μην έχοντας στην σύνθεση της το κλασικό φορ, έτσι και η φετινή ΑΕΚ, πάντα με τη προσωπική σφραγίδα του προπονητη της αλλά σε αυτά τα πρότυπα, καταφέρνει εκτός από το να δημιουργεί αμέτρητες ευκαιρίες σε ένα παιχνίδι, να κρατάει και τη μπάλα στα πόδια της, πράγμα που είναι και η καλύτερη άμυνα… όσο την έχεις εσύ τόσο λιγότερο θα την έχει ο αντίπαλος για να σου βγάλει κόντρα φάσεις!
Κλείνοντας λοιπόν θα πω ότι αυτό που βγαίνει στην φετινή ΑΕΚ είναι ότι με την αλλαγή παιχνιδιού της ομάδας μόνο οφέλη έχουν παρουσιαστεί ως τώρα (βλέπε Κλωναρίδη, Μπακάκη, Λόπεζ, Χούλτ, Μάνταλος, Μπακασέτας) και προσωπικά, ανεξαρτήτου αποτελέσματός της φέτος αν συνεχίσει σε αυτόν τον ρυθμό, είναι σίγουρο οτι θα μου ομορφαίνει τα Σαββατοκύριακα αλλά και τα όποια ευρωπαϊκά βράδια παίξει και τη παρακολουθήσω.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΕΚ!
Υ.Γ Μανόλο θα είσαι για πάντα στην καρδιά μας και μόνο που μας έβαλες στον δρόμο των πρωταθλημάτων…έστω και με τον παραφύση για την ομάδα τρόπο!
