Παγκόσμιο τουρνουά, για την στέψη του Παγκόσμιου Πρωταθλητή. Ποιός να το φανταζόταν, σε τι μονοπάτι θα σουλατσάριζε η Βασίλισσα, πριν ένα χρόνο.
Όνειρα, που δεν γίνανε κομμάτια ,αλλά γίνονται πραγματικότητα, ένα προς ένα… Με τρόπο ζόρικο, δύσκολο, αλλά με συνέπεια και με υπομονή. Και βέβαια μάτωμα οικονομικό. Το έχουμε αδικήσει το μπάσκετ της ΑΕΚ και πρώτος εγώ, που δεν έχω συχνή παρουσία στο γήπεδο.
Γιατί αν μη τι άλλο, η φυσική παρουσία είναι αυτή που ζεσταίνει την καρδιά την αθλητών, των προπονητών, της διοίκησης και περισσότερο από όλους, του Μάκη. Αυτού του σεμνού, λιγόλογου τύπου, που δίνει απλόχερα ότι έχει… Χωρίς πολλά πολλά. Ούτε μεγιστάνας είναι, ούτε δουλειές κρατικές παίρνει, ούτε έσοδα έχει. Μόνο δίνει! Σταθερά και αμείωτα…
Για να φτάσει σε σημείο η ΑΕΚ, μέσα στον Φλεβάρη, να περπατήσει στο δικό της, μοναδικό Γκετσουμέϊ Νο Μίτσι, που λεν οι Γιαπωνέζοι, σε μια ιδιαίτερη απόδοση των πολεμικών τους τεχνών. Το δικό της δηλαδή, Φεγγαρόλουστο Μονοπάτι. Ξεκινώντας με αντίπαλο τον Κυκλώνα. Στο Ρίο…
Τυχεροί όσοι μπορέσουν να πάνε, όπως ο φίλος μου ο Τάκης, ο οποίος μου είπε προχθές, ότι θα θυσιαστεί για μια ακόμα φορά (έκλαψα λιγάκι, αλλά το ξεπέρασα).
Καλό ταξίδι θα ευχηθώ και καλή περπατησιά, σε αυτό το μοναδικό μονοπάτι.
Κώστας Σταματιάδης
