Κρύωσε ο καιρός, χειμώνιασε για τα καλά, πάγωσαν τα πάντα, ακόμα και οι καρδιές…
Και το πρόβλημα είναι, ότι αυτές οι ρουφιάνες, δύσκολα ξεπαγώνουν… Ειδικά αν είναι κιτρινόμαυρες… Δεν την παλεύουμε με τίποτα λέμε… Η προσγείωση βλέπεις από το σύννεφο, ήταν απότομη… Έτσι είναι όμως αυτά…
Δεν είναι φυσιολογικό στον Αθλητισμό, ΜΙΑ ομάδα, κάθε χρόνο, να σαρώνει τους τίτλους… Η εναλλαγή και η αμφιβολία, είναι η ομορφιά του…
Για αυτό είναι απρόβλεπτος, συναρπαστικός…. Η ΑΕΚ πέτυχε πολλά, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, όταν από το ναδίρ, βρέθηκε στο ζενίθ, μέσα σε μία πενταετία…. Και εκεί νομίζω, ότι κάπου το έχασε…
Υπερεκτίμησε τις επιλογές της, πιστεύοντας πώς ότι και αν κάνει, στην πορεία θα της βγει… Νομίζοντας ότι μόνιμα μπορεί να λειτουργεί στα κόκκινα και να κάνει την υπέρβαση…
Μόνο που αυτή η λογική, απέχει από την Αθλητική Κανονικότητα….. Αποτελεί την εξαίρεση, η οποία όμως όταν συμβαίνει, απλά επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενός κανόνα, που απέχει αρκετά…
Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον ή τις επόμενες μέρες, δεν είμαι μάντης… Ούτε πιστεύω σε μαγικά κουμπιά, που τα γυρίζεις και ξαφνικά αλλάζεις σκεπτικό, φιλοσοφία, σχέδιο και τακτική… Και ως δια μαγείας, όλα φτιάχνουν…
Τουλάχιστον απ ότι φαίνεται, μάλλον γλιτώνουμε από την περιπέτεια εύρεσης καινούργιου προπονητή… Προς τα παρόν τουλάχιστον…
Μελαγχολία θα μας πιάσει στο τέλος, αλλά ακόμα και ένα μελαγχολικό απόγευμα, φωτίζεται από τους γερανούς και τους πυλώνες που αγκαλιάζουν τον ουρανό της Φιλαδέλφειας….
Κώστας Σταματιάδης.
