Ο Στράτος Γυμνάγος γράφει για τα όσα συνέβησαν στην ποδοσφαιρική ΑΕΚ τον μήνα Νοέμβριο, που δυστυχώς την έφεραν σε αρκετά δυσχερή θέση αγωνιστικά, αλλά και βαθμολογικά.
Ο Νοέμβριος σε λίγες μέρες φτάνει στο τέλος του. Ένας μήνας, στον οποίο η ΑΕΚ είχε ένα δύσκολο πρόγραμμα αγώνων στο οποίο έπρεπε να ανταπεξέλθει. Δεν τα κατάφερε όμως, απέτυχε παταγωδώς. Το γιατί, έχει εξηγήσεις. Θέμα Ουζουνίδη; Θέμα παικτών; Και τα δύο θα έλεγα εγώ.
Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι η Ένωση είχε να δώσει τρία παιχνίδια πρωταθλήματος (Παναθηναϊκό, Ατρόμητο και Παναιτωλικό), από τα οποία πήρε μόλις έναν (!) βαθμό, καταστροφικός απολογισμός για την Πρωταθλήτρια Ελλάδος. Δεν συμπεριλαμβάνω τους αγώνες με Μπάγερν εντός κι εκτός έδρας (φαντάζομαι γίνεται εύκολα αντιληπτό το γιατί). Σ’αυτά τα παιχνίδια λοιπόν, είδαμε μια ΑΛΛΗ ΑΕΚ (προς το χειρότερο) και όχι την ΑΕΚ που απέκλεισε την Σέλτικ (πρωταθλήτρια Σκωτίας) για να βρεθεί αργότερα στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, ή την ΑΕΚ που φιλοδώριζε με 3 και 4 γκολ τις θεωρητικά εύκολες ομάδες (τις περισσότερες τουλάχιστον) ενώ στα ντέρμπι με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό παρουσίασε δύο πολύ θετικά πρόσωπα, ως όφειλε φυσικά, που την βλέπαμε και χαιρόμασταν, παρά τις πολλές και σημαντικές απουσίες. Η ομάδα που παρακολουθήσαμε το τελευταίο διάστημα, λειτούργησε με πλήρη αποσύνθεση, αστάθεια, χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς πλάνο, αλλά και χωρίς πάθος (ιδίως με Παναθηναϊκό και Παναιτωλικό). Αυτή είναι η προσωπική μου εκτίμηση, όσον αφορά την εικόνα της.
Πάμε τώρα στα αίτια. Αρχής γενομένης από τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Ο καλύτερος Έλληνας προπονητής για μένα, το έχω χιλιοπεί και δεν το παίρνω πίσω. Ξεκίνησε την δουλειά του υπέροχα (ιδανικά μπορώ να πω), οδηγώντας την ΑΕΚ μετά από πολλά χρόνια στους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Καλό ξεκίνημα και στο πρωτάθλημα, διατηρώντας την ομάδα κοντά στην κορυφή (με βάση και τα προβλήματα πάντα). Από ένα σημείο και έπειτα ωστόσο, κάτι στράβωσε, κάτι δεν πήγαινε καλά, σαν να… έχασε λίγο τη μπάλα. Επαναλαμβάνω, πιστεύω ότι είναι ο καλύτερος Έλληνας προπονητής και γνώμη δεν αλλάζω. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως, την εμμονή που έχει σε ορισμένα πράγματα. Ποια είναι αυτά; Το να παρατάσσει την ΑΕΚ με ένα σύστημα (4-2-3-1) το οποίο χρειάζεται εξτρέμ, που η ομάδα δεν διαθέτει καλώς η κακώς (πλην Αλμπάνη και Μπογιέ). Επίσης, το να θέλει να «βαφτίσει» εξτρέμ (δεν το έχουμε δει μόνο από εκείνον βεβαίως), παίκτες οι οποίοι ΔΕΝ μπορούν να αγωνιστούν στην συγκεκριμένη θέση, πάρα σαν «δεκάρια» ή «οχτάρια», να θέλουν δηλαδή ελεύθερο χώρο ή ρόλο μέσα στον γήπεδο για να κινηθούν και να κάνουν την δουλειά τους σωστά, αποδίδοντας όσο πρέπει. Η εκτίμησή μου είναι πως αν αλλάξουν αυτά τα δύο σημαντικά κομμάτια, τότε η ομάδα ίσως αρχίσει να έχει καλύτερη απόδοση και να παρουσιάζει καλύτερο πρόσωπο από αυτό του τελευταίου μήνα. Θα μου πείτε «μα καλά η ΑΕΚ έπαιζε και πριν τον Νοέμβρη έτσι και πάλι απέδιδε, τώρα πώς γίνεται ξαφνικά να έχει καταρρεύσει τόσο;» Εδώ ερχόμαστε στο θέμα των αποδυτηρίων, όπου πιστεύω πως ο κόουτς έχει χάσει λίγο την… μπάλα (όπως αναφέρω και πιο πάνω). Τι εννοώ με αυτό; Ότι η κατάσταση στα αποδυτήρια έχει ξεφύγει κάπως (για να μην πω σε μεγάλο βαθμό). Άσχημο κλίμα, εντάσεις μεταξύ των «κιτρινόμαυρων», διαπληκτισμοί και λοιπά. Δίχως να ξέρω βέβαια τι γίνεται, απλές σκέψεις κάνω, σύμφωνα πάντα με αυτά που βλέπω, με βάση την εικόνα μας. Γιατί όπως έχω τονίσει ξανά στο παρελθόν, τα αποδυτήρια είναι ο καθρέφτης του αγωνιστικού χώρου. Αν λοιπόν τα πράγματα δεν κυλάνε ομαλά στον ένα τομέα, δεν θα κυλάνε και στον άλλο, για ευνόητους λόγους.
Όσον αφορά τους παίκτες, οι οποίοι εννοείται πως επίσης έχουν τις ευθύνες τους, η συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο μόνο θετική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Νεύρα, εντάσεις, τσακωμοί μεταξύ τους και γενικά ένα χάος. Σε αγώνες όπως στο Άμστερνταμ, στην Τούμπα, στο Μόναχο, στο Αγρίνιο, ίσως κι αλλού που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει. Δεν θα προχωρήσω σε ονόματα, όσοι θυμούνται μπορούν να καταλάβουν πού πάει το σκεπτικό μου. Κρούσματα απειθαρχίας, αποπροσανατολισμός, χάσιμο αυτοσυγκέντρωσης, είναι μερικά από αυτά που βλέπουμε το τελευταίο διάστημα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι τόσο αδιάφοροι, γιατί δείχνουν τόσο χαμένοι στα παιχνίδια και γενικώς γιατί υπάρχει αυτή η ασυνεννοησία μεταξύ τους. Φταίει η ζωή που κάνουν; Είναι θέμα χρημάτων (και δεν εννοω ότι δεν πληρώνονται, για να μην παρεξηγηθώ); Ίσως και τα δύο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η κατάσταση ΔΕΝ γίνεται να συνεχιστεί. Είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ μέσα σε ένα μήνα να γκρεμίζονται όλα (να βρισκόμαστε στο -12 από την κορυφή!), ότι χτίστηκε από πέρυσι (γιατί οι περισσότεροι είναι οι ίδιοι), το οποίο έχτισαν εκείνοι και ζωγράφισαν το χαμόγελο στον κόσμο της ΑΕΚ.
Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τις ευθύνες του, ακόμη και ο Δημήτρης Μελισσανίδης (έχει κάνει τα λάθη του και το γνωρίζει κι ο ίδιος), που ξέρουμε πόσο αγαπάει την ομάδα και πόσο θέλει να την πάει ξανά εκεί που της αξίζει να βρίσκεται, εκεί που της αρμόζει.
Από εκεί και πέρα, ίσως και να υπάρχει ελπίδα ακόμα, όπως γράφω και στον τίτλο, ίσως να μην τελείωσαν όλα από τώρα. Για να μείνει όμως αυτή η ελπίδα ζωντανή και να… ζωντανέψει κι άλλο, θα πρέπει να ΑΛΛΑΞΕΙ αυτή η κατάσταση, αλλά και το κλίμα που επικρατεί. Διαφορετικά, η χρονιά τελειώνει εδώ, τόσο άδικα, τόσο πρόωρα. Και είναι κρίμα, πολύ κρίμα, γιατί ΔΕΝ το αξίζει αυτό η Ένωση.
Υ.Γ.: Και μέσα σε όλα αυτά, ο Άγιαξ. Η πιο φορμαρισμένη ομάδα του ομίλου ήρθε σήμερα στην Αθήνα για να «καθαρίσει» αύριο την υπόθεση – πρόκριση. Αν λοιπόν η ΑΕΚ θέλει να καταφέρει κάτι απέναντί του, θα πρέπει να μπει ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΜΕΝΗ μέσα στο γήπεδο, γιατί οι Ολλανδοί ΔΕΝ αστειεύονται. Βέβαια, είναι ένα ματς το οποίο ήρθε μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν, το ξαναλέω. Ήρθε όμως, και πρέπει να τα δώσουμε ΟΛΑ. Άλλωστε γι’αυτό είναι οι δυσκολίες, για να τις ξεπερνάμε και να γινόμαστε πιο δυνατοί μέσα από όλα αυτά. Οι «κιτρινόμαυροι» λοιπόν, ΠΡΕΠΕΙ αύριο να βγάλουν αντίδραση, πείσμα, εγωισμό, αξιοπρέπεια, να πούνε και μια… συγγνώμη μέσα στο χορτάρι, εκτός από αυτήν που είπαν το Σάββατο στο Αγρίνιο.
Υ.Γ.1: Θα κλείσω με την ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα η ORIGINAL, που την βρίσκω υπέροχη, από τις ωραίες που ξέρει να βγάζει όποτε χρειαστεί. Μιλάει για όλους και για όλα, πιο σαφής δεν μπορεί να γίνει. Αναφέρεται στον Μελισσανίδη, στον Ουζουνίδη, στους παίκτες, ενώ κάνει και την αυτοκριτική της, όπως πάντα. Για την ΑΕΚ που θέλουμε, που ονειρευόμαστε να ζήσουμε στο μέλλον, εμείς, αλλά και τα παιδιά μας αργότερα (στο μακρινό μέλλον). Καλό σας απόγευμα.
