Τελικά όπου και αν πάω, δεν μπορώ να ξεφύγω με τίποτα…
Γυρίζοντας από την Γενική Συνέλευση των Σωματείων του Χάντμπολ στην Θεσσαλονίκη, η παρέα αποφάσισε να καθίσουμε να φάμε σε μια παραλιακή κωμόπολη της Φθιώτιδας, στο Αχλάδι…. Αν και έχω συγγενείς στην Πελασγία, στο Αχλάδι δεν είχα ξαναπάει, πόσο μάλλον σε ένα πολύ όμορφο μαγαζί πάνω στην θάλασσα, τον πασίγνωστο, όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια, Κάβο…
Μπαίνουμε λοιπόν μέσα στο μαγαζί και βλέπω στον απέναντι τοίχο, φόρα παρτίδα, μια μεγάλη φωτογραφία του Λουκά Μπάρλου… Γεμάτος περιέργεια, πλησίασα κοντά και είδα όλον τον τοίχο καλυμμένο με φωτογραφίες του Σεραφείδη, του Δημητριάδη, της ομάδας του 1968, τμημάτων της Μάνας, που έχουν περάσει από το μαγαζί, παλαίμαχους, σημαίες, ότι μπορεί να φανταστεί κανένας….
Με βλέπει ο μαγαζάτορας που κοίταζα σαν χαζός και με ρωτάει “ΑΕΚ είσαι;” . Πριν προλάβω να απαντήσω, ένας φίλος από την παρέα του εξήγησε ποιος ακριβώς είμαι και εκεί τελείωσαν όλα ….
Ήρθε κάθισε μαζί μας και ξεκίνησε μια ατελείωτη συζήτηση, από τους κοινούς μας φίλους, όπως ο Κώστας ο Μαυριδάκης και ο Παντελής ο Χατζηιωάννου και τελείωσε μετά από καμιά ώρα στο χάντμπολ της ΑΕΚ και τους μάγκες…
Δεν μας άφηνε να φύγουμε ο Θανάσης Στουρνάρας , αλλά ούτε και εμείς , είχαμε διάθεση να αποχωριστούμε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον με καταπληκτικό φαγητό και ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα…
Μα πάνω από όλα, δεν είχαμε καμία διάθεση, να αποχωριστούμε την παρέα ενός ωραίου ανθρώπου, ενός ωραίου ΑΕΚΤΖΗ..
Θα τα ξαναπούμε φίλε Θανάση…
Κώστας Σταματιάδης.
