Εμείς οι Έλληνες, αν μη τι άλλο, είμαστε παραδοσιακοί τύποι. Τηρούμε τις παραδόσεις ρε παιδάκι μου και μάλιστα σε προκαθορισμένες ημερομηνίες, άντε και μερικές έκτακτες.
Του Αγίου Νικολάου χθες και μετά το 2008, μπάχαλο η Αθήνα και όχι μόνο. Στην μνήμη του Αλέξη…..
Δεν γυρίζει πίσω παιδιά ο Αλέξης, δυστυχώς δηλαδή, επειδή τα “σπάμε” κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου. Σπάμε δρόμους, μαγαζιά, αυτοκίνητα και καίμε γενικώς και αορίστως. Πλακωνόμαστε και με τα ΜΑΤ και εκτονωνόμαστε. Ποιος την πληρώνει; Αυτοί που φταίνε; Mια χαρά είναι όλοι αυτοί, δεν τους βλέπω να ζορίζονται για κάτι. Τρώνε, πίνουν και την Άρτα φοβερίζουν, που λέει και το δημώδες άσμα. Όλα τα χρόνια, η ίδια δουλειά, τι αλλάζει δηλαδή;
Από τον Μιχαλάκη που “χάθηκε” ένα γαμημένο βράδυ στα Εξάρχεια, μέχρι τον φίλο μου τον Νικολάκη, που “χάθηκε” αλλά δεν έγινε διάσημος. Και εγώ που πάντα ξεχώριζα τα πράγματα και έβαζα διαχωριστικές γραμμές, στην ιδεολογία και στο “ότι νάναι”, στην πίστη και στο “πούλημα”, στην μπέσα και στην ρουφιανιά, στους αναρχικούς και στους μπάτσους, τις είδα να ξεθωριάζουν και να χάνονται.
Τις είδα να μπερδεύονται με τα χρόνια, να μην ξέρω ποιος είναι ποιος στην κυριολεξία. Τι ισχύει και τι όχι, ποιο το σωστό και ποιο το λάθος . Και η μόνη σταθερή που έχει μείνει, σε τακτά χρονικά διαστήματα , σε προκαθορισμένες ημερομηνίες, να τις “παίζουμε”, έτσι για το καλό………..
Κώστας Σταματιάδης
