Όλα τα δεινά (και όχι όσα πραγματικά του αναλογούν) χρεώνονται στον Αλμέιδα, ενώ η ευθύνη πάντα για τον γράφοντα ανήκει σε έναν: Τον διοικούντα, που ήθελε να αναλάβει τα ηνία, σε μια ακόμα επισφαλή (μέχρι τώρα τουλάχιστον) επιλογή του Δημήτρη Μελισσανίδη.
Όταν η ΑΕΚ (που ήταν απόλυτα κυρίαρχη, αλλά αυτοκτόνησε σε έναν ακόμα αγώνα, χάνοντας γκολ που δεν χάνονται) υποχρεώνεται να παίξει όλα τα παιχνίδια με έναν φορ που στην καλύτερη περίπτωση είναι για τρίτος, τον Πιερό, θα πει κανείς τίποτα; Όταν αποθεωνόταν από τα κιτρινόμαυρα μέσα ένας άνθρωπος με ρόλο… υποστηρικτικό σε μεγάλες ομάδες (σ.σ. Ριμπάλτα), που φαινόταν ως προσόν του ότι απλώς τον… καλούσαν με το μικρό του όνομα σε διεθνή fora (με την έννοια ότι… κινείται και ξέρει αυτούς τους χώρους) και το μόνο που έκανε ήταν να αδειάσει όλο το ρόστερ, θα πει κανείς τίποτα;
Ακούσαμε για μεγάλα ποσά ως επενδύσεις στην ομάδα. Πέρα από μία δουλειά με συγκεκριμένους μάνατζερ από την Αλγερία, δεν νομίζω ότι έχουμε δει κάτι. Οι μεταγραφές που έγιναν και τα συμβόλαια που δόθηκαν «ρεφάρονται» από δύο μεγάλες πωλήσεις: Εζέκιελ Πόνσε και Λιβάι Γκαρσία (κάνοντας τον Θεοδωρίδη δεύτερο φορ ή τον Μαρσιάλ, που μετά την αλλαγή στους φυσιοθεραπευτές, είναι σκιά του πρώτου τριμήνου της φετινής σεζόν). Η επένδυση (και πιθανώς και τα χρήματα που μπήκαν για την κάλυψη της ΑΜΚ των προηγούμενων μηνών), ήδη πάρθηκε πίσω «ολοκληρώνοντας» ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα. Η χρονιά για την ΠΑΕ είναι κερδοφόρα και αυτό είναι το μόνο που προφανώς ενδιέφερε. Αν υπήρχε διάθεση για επένδυση, ο Κυριακόπουλος θα ήταν ήδη εδώ, με την πληρωμή του αντιτίμου στη Μόντσα, αλλά δεν ήρθε ελέω… Αλμέιδα, που δήθεν θα έπαιζε μόνο με τον Γκατσίνοβιτς κατ’ επιλογή. Δηλαδή, προσφέρθηκαν λύσεις περιοπής και ο Αλμέιδα αρνείτο, ας είμαστε λίγο σοβαροί…
Στα απαραίτητα, επίσης, να σημειωθούν, γιατί όλα αυτά τα βρήκαμε μπροστά μας με τους αντιπάλους από Ανδόρα και Αρμενία, η προετοιμασία που δεν ήταν προετοιμασία: για μια ακόμα χρονιά, ο προπονητής βρέθηκε να δουλεύει με περί τους 10 επαγγελματίες και άλλους τόσους της (πολύ προβληματικής) ΑΕΚ Β’. Πρώτος αγώνας ένα άκρως απογοητευτικό 6-0 με την Άλκμααρ. Για την «Ένωση» έπαιξαν οι: Θεοχάρης, Ρότα, Μουκουντί, Μήτογλου, Χατζισαφί, Γιόνσον, Μάνταλος, Γαλανόπουλος, Λιβάι, Ελίασον, Φερνάντες.
Στο β’ μέρος έπαιξαν οι: Αγγελόπουλος, Κανελλόπουλος, Ραντόνια, Χρυσόπουλος, Πήλιος, Φοφανά, Ρουκουνάκης, Μαχαίρας, Ζίνι, Τσιλούλης, Θεοδωρίδης. Το ποιοι ήταν διαθέσιμοι μάλλον τα δείχνει όλα, ομάδα με 10 παίκτες δεν πάει μπροστά.
Αν έχει μπει μπροστά ένα σχέδιο να φταίει για όλα ένας, ενώ ο στόχος που είχε θέσει ο ίδιος ο Αλμέιδα (πριν φυσικά την απόλυτα αιφνίδια και δημοσιευμένη μόνο σε ερυθρόλευκα μέσα αποχώρηση Μελισσανίδη) για μείωση του μέσου όρου ηλικίας και δημιουργία μιας ομάδας που θα συνέχιζε στον δρόμο του νταμπλ πήγε… περίπατο, ας τολμήσουν να το πουν. Ο λαλίστατος πρόεδρος πώς και δεν μιλά τώρα; Όταν νικούσε η ομάδα, επένδυε στο επικοινωνιακό παιχνίδι, τώρα;
ΥΓ: Θεωρώ δεδομένο ότι θα δεχθώ σωρεία αρνητικών σχολίων. Προσωπικά, δεν δίνω καμία σημασία σε αυτό. Δεν μπορώ να ξέρω αν και πόσοι είναι ΑΕΚ, κρυπτόμενοι πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολογίου. Για μένα πάντως φαντάζει δεδομένο πως ο Μπάγεβιτς δεν θα είχε την ευκαιρία για τους τρεις τίτλους σερί, αν έφευγε μετά την «στείρα» διετία που ακολούθησε το ’89, ο Φάντροκ δεν θα οδηγούσε ποτέ την ΑΕΚ στους «4» του UEFA, αν είχε φύγει το καλοκαίρι του ’76 (όταν πήρε το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ). Την ίδια ώρα, φυσικά όλη η ιστορία της τελευταίας 30ετίας (και των όσων δεινών επέφερε) θα ήταν σίγουρα διαφορετική, αν δεν είχαν εμφανιστεί Τροχανάς, ENIC, Ψωμιάδης κ.α.
