Η Ένωση τη φετινή σεζόν παίρνει νίκες κόντρα σε αντιπάλους που τα τελευταία χρόνια την δυσκόλευαν και την πλήγωναν συχνά. Για να το καταφέρει αυτό, δούλεψε σκληρά και κυρίως σωστά το καλοκαίρι.
Για να καταλάβεις μία ομάδα και να την αξιολογήσεις χωρίς βιαστικά συμπεράσματα, χρειάζεται να της δώσεις μία πίστωση χρόνου. Αφού λοιπόν το 1/3 του πρωταθλήματος έχει συμπληρωθεί μπορούμε να πούμε μερικά πράγματα για τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του Ματίας Αλμέιδα. Μάλιστα, τα περισσότερα από αυτά τα στοιχεία είχαν κάνει την εμφάνισή τους από τα φιλικά της ομάδας κατά τους θερινούς μήνες.
Οι «κιτρινόμαυροι» τη φετινή σεζόν έχουν προσθέσει στη φαρέτρα τους δύο πολύ σημαντικά «όπλα», τα οποία ομολογουμένως τις προηγούμενες -μαρτυρικές- σεζόν είτε απουσίαζαν εντελώς, είτε δεν αρκούσαν. Η ΑΕΚ πλέον καταφέρνει να κερδίζει μάχες και παιχνίδια μέσα στο γήπεδο ασκώντας αφόρητη πίεση για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο ματς στη Λιβαδειά. Μετά από ένα «φλύαρο» πρώτο ημίχρονο, οι παίκτες του Αλμέιδα ανέβασαν κατακόρυφα την απόδοσή τους στο δεύτερο 45λεπτο μεγιστοποιώντας την ένταση, «καταπίνοντας» ουσιαστικά τον αντίπαλό της.
Φυσικά για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο χρειάστηκαν δοκιμές και πειράματα από τον Αργεντίνο κόουτς. Ίσως ακόμη και η τύχη να βοήθησε έτσι ώστε το επιθυμητό αποτέλεσμα να έρθει νωρίτερα. Μέσα από συγκυρίες και τραυματισμούς βασικών παικτών (Τσούμπερ, Γιόνσον, Τζαβέλλας) βγήκαν στην επιφάνεια και «κούμπωσαν» άρτια οι Ελίασον, Σιμάνσκι και Μουκουντί. Θεωρώ πως τη δεδομένη χρονική στιγμή η ΑΕΚ παίζει καλύτερο ποδόσφαιρο ακόμη και από τον πρωτοπόρο Παναθηναϊκό. Ο μόνος λόγος που βρίσκεται στο κυνήγι του είναι πως οι «πράσινοι» βγάζουν κυνισμό και είναι πιο αποτελεσματικοί. Κάτι σαν την ΑΕΚ του 2018.
Η ομάδα του «Πελάδο» διαφέρει σε πολλά σημεία από εκείνες των προηγούμενων ετών. Όχι μόνο επειδή είναι ο μοναδικός που έχει βάλει δικά του στοιχεία μέσα στο παιχνίδι, αλλά κυρίως λόγω των στοχευμένων μεταγραφικών κινήσεων. Ο υπερπλήρης άξονας της ΑΕΚ είναι η αρχή και το τέλος ενός οργανωμένου σχεδίου που φαίνεται πως αποδίδει σωστά. Με πρωτεργάτες τους Πινέδα, Γκατσίνοβιτς και Σιμάνσκι, (αλλά και με άξιους αντικαταστάτες από τον πάγκο) το σύνολο του Αλμέιδα αμύνεται και επιτίθεται μαζικά. Τρέχει ασταμάτητα, πιέζει και σιγά σιγά βγάζει και αυτοματισμούς στο επιθετικό κομμάτι.
Πλέον, υπάρχει μπροστά ένα παιχνίδι που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ιστορικό. Πλησιάζει το πρώτο ντέρμπι στη νεότευκτη “OPAP Arena” κόντρα σε έναν αντίπαλο που της έχει πάρει τον αέρα. Άλλωστε η μόλις 1 νίκη στα 20 τελευταία παιχνίδια απέναντι στους Θεσσαλονικείς αυτό ακριβώς φανερώνει. Τώρα όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Η ΑΕΚ είναι πιο δουλεμένη, πιο έτοιμη και λειτουργεί καλύτερα σαν σύνολο. Αν σε αυτά προσθέσεις και την αύρα του νέου γηπέδου καταλαβαίνει κανείς πως ενδεχομένως η πλάστιγγα να γέρνει προς τη μία πλευρά.
