Η ΑΕΚ που χθες βράδυ έβγαζε… μάτια και δύο λυπηρά υστερόγραφα.
Φαντάζομαι, πως κανείς χθες δεν περίμενε να δει τέτοια εμφάνιση (με δεδομένο ότι το ματς θα ήταν δύσκολο, αλλά και κρίσιμο) και μάλιστα να εξασφαλίζεται η νίκη από το πρώτο μέρος (και πόσο μάλλον με τέτοιο τρόπο), σύμφωνα με την ΑΕΚ που βλέπαμε το τελευταίο δίμηνο, αφού πριν από μία εβδομάδα περίπου στα Χανιά, η απόδοση της ομάδας ήταν αποκαρδιωτική. Ειλικρινά, πρέπει να γυρίσω πολύ πίσω χρονικά για να θυμηθώ παρόμοια επικράτηση της Ένωσης (και μάλιστα με τέσσερα (!) τέρματα από το πρώτο μέρος).
Στο προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει πως πρέπει να συνέλθουμε, διότι αν δούμε με ΠΑΣ εμφάνιση αλά… Κισσαμικό, δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα ακολουθήσει.
Αντί αυτού, χθες είδαμε μια ΑΕΚ… μεταμορφωμένη (πράγμα που οφείλεται και στο σύστημα φυσικά το οποίο άλλαξε επιτέλους), προς το καλύτερο βεβαίως. Μια ομάδα η οποία έκανε ότι ήθελε μέσα στον αγωνιστικό χώρο (που χθες ευτυχώς ήταν καλός σε γενικές γραμμές), ήταν η κυρίαρχη από το ξεκίνημα, μπαίνοντας με… άγριες διαθέσεις, μην αφήνοντας περιθώρια στους Γιαννιώτες να αντιδράσουν και να πιστέψουν σε θετικό αποτέλεσμα (ίσως εκεί οφείλεται και το γεγονός ότι η ομάδα του Γιάννη Πετράκη παρουσίασε μια κάκιστη εικόνα, ίσως την χειρότερή της φέτος μέχρι τώρα).
Παίκτες ορεξάτοι, έτοιμοι και αποφασισμένοι να βάλουν τέλος σε αυτό το… καταραμένο δίμηνο που μας πέρασε και να φέρουν λίγο την ισορροπία στο «κιτρινόμαυρο» στρατόπεδο, δίνοντας μια ανάσα στην ομάδα.
Δεν θα κάνω ανάλυση των παικτών, γιατί όλοι άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις, ο καθένας με τον δικό του τρόπο φυσικά. Ο Μπάρκας βέβαια δεν… κουράστηκε τόσο (ειδικά στο πρώτο μέρος, δίχως να θέλω να υποτιμήσω τον ΠΑΣ), αφού η ομάδα των Ιωαννίνων δεν είχε κάποια σπουδαία φάση στο ενεργητικό της, με εξαίρεση σαφώς το πέναλτι του Αθανασιάδη στο τέλος, όπου ο γκολκίπερ του «Δικεφάλου» πραγματοποίησε όμορφη επέμβαση, διατηρώντας το μηδέν, αλλά και το δοκάρι του Νικολιά.
Από εκεί και πέρα, οι δύο ποδοσφαιριστές για τους οποίους θα κάνω λόγο, είναι οι Μπακασέτας και Κρίστισιτς. Ο πρώτος γιατί έλειψε για αρκετό διάστημα και χθες με την επιστροφή του θεωρώ πως φάνηκε αισθητά (εξού και το δοκάρι που είχε) το πόσο μεγάλη ήταν η απουσία του όλον αυτό τον καιρό. Όσον αφορά τον Σέρβο, πιστεύω ότι στο ντεμπούτο του (πέρασε ως αλλαγή) έδειξε πολύ καλά στοιχεία (για πρώτο παιχνίδι). Έκανε καλές πάσες, είχε ωραίες τοποθετήσεις, έλεγχε τη μπάλα όταν του ερχόταν και φυσικά είχε και την πολύ όμορφη σέντρα από αριστερά, εκεί όπου ο Μπογιέ (αν θυμάμαι καλά) δεν βρήκε όπως θα ήθελε τη μπάλα με το κεφάλι.
Και βέβαια, για άλλο ένα παιχνίδι, είχαμε ρεσιτάλ… δοκαριών. Τρία δοκάρια για την Ένωση με τους Λιβάια, Μπακασέτα και Χουλτ, με τα οποία φτάσαμε τα 16 (!) σε 15 αναμετρήσεις πρωταθλήματος, πιστεύω πως αυτό τα λέει όλα για την… τύχη της ΑΕΚ και φέτος.
Από εκεί και έπειτα, εννοείται πως οι «κιτρινόμαυροι» πρέπει και οφείλουν να συνεχίσουν έτσι, να πραγματοποιούν εμφανίσεις ανάλογες με τη χθεσινή, στους αγώνες που ακολουθούν, για να καταφέρουμε να σώσουμε ότι σώζεται μέχρι το τέλος της σεζόν, να κυνηγήσουμε την δεύτερη θέση που είναι κι ο ρεαλιστικός στόχος πλέον. Ειδάλλως, το χθεσινό «διπλό» δεν θα έχει αντίκρισμα. Αυτή την ΑΕΚ θέλουμε να βλέπουμε λοιπόν, να είναι κυρίαρχη, να παίζει σε όλα τα ματς για τη νίκη, να είναι εκείνη που θα καθορίζει την έκβαση του αγώνα. Εν ολίγοις, θέλουμε εμφάνιση ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑΣ.
Υ.Γ.: Η χθεσινή μέρα ωστόσο, εκτός από χαρά, είχε και λύπες. Η πρώτη ήρθε από την κηδεία του άτυχου εργάτη που έχασε την ζωή του την περασμένη Τετάρτη στο εργοτάξιο της Αγιά Σοφιάς. Στον Κόκκινο Μύλο λοιπόν, εκεί όπου η οικογένεια της ΑΕΚ έδωσε το παρόν έμπρακτα (με την παρουσία ανθρώπων της), αλλά και με την κατάθεση στεφανιών, για να πει το τελευταίο «αντίο» σε έναν άνθρωπο που θα θυμόμαστε για πάντα.
Υ.Γ.1: Η δεύτερη ήρθε από ένα παλικάρι, γνωστό οπαδό του «Δικεφάλου» που ακολουθούσε την ομάδα πάντα και παντού, σε όλα τα γήπεδα της γης, σε όλα τα αθλήματα, με την φωνή του, την δύναμή του, την αγάπη του και το πάθος που είχε γι’αυτά τα τρία γράμματα. Το μόνο που ήθελε ήταν να βρίσκεται στο πλευρό της, να είναι δίπλα σ’αυτό που αγαπάει αληθινά, να οδηγεί την εξέδρα, να δίνει το έναυσμα, τον παλμό. Ο Αλεξέι, από χθες το μεσημέρι δεν είναι πια μαζί μας, «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι, τόσο άδικα, τόσο πρόωρα. «Ανέβηκε» να βρει τα υπόλοιπα παιδιά της κερκίδας, να φωνάζουν μαζί, μαζί μας. Προσωπικά, το χθεσινό παιχνίδι το παρακολούθησα στα… βουβά. Ίσως από τα ελάχιστα τέτοια ματς που έγινε αυτό, αφού λίγες ώρες πριν είχε «φύγει» ο παλίκαρος (όπως είπε κι ο αρχηγός, στον οποίο αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για την δήλωσή του αυτή μετά την αναμέτρηση, αλλά και για το τρόπο που πανηγύρισε το τέρμα που πέτυχε, κοιτώντας ψηλά, στον ουρανό). Φώναξα, πανηγύρισα, χειροκρότησα, αλλά όλα αυτά από μέσα μου. Γιατί δεν γινόταν να βγουν προς τα έξω, γιατί το μυαλό ήταν σε εκείνο το φιλαράκι, σε εκείνη τη χαμογελαστή ψυχή. Η ORIGINAL Παραδείσου από χθες αυξήθηκε κατά ένα μέλος, δυστυχώς. Ευχή όλων, να μην μεγαλώσει, να μην θρηνήσουμε άλλα παιδιά. Καλό βράδυ σε όλους.
