Έφτασε λοιπόν η μέρα, που αν παίζαμε στην Αγιά Σοφιά, θα ήταν μικρή για να μας χωρέσει…
Έφτασε μια μέρα περίεργη για μένα… Μια μέρα 47 χρόνια μετά από την προηγούμενη… Η ΑΕΚ είναι μέσα στο αίμα μου, στο DNA μου, αποτυπωμένη στον μοριακό τύπο μου… Είναι η οικογένεια μου, το σπίτι μου, ο μπελάς μου, η καψούρα μου… Και παίζει εναντίον στην πρώτη ομάδα ,που για ειδικούς λόγους, ερωτεύτηκα σε πολύ μικρή ηλικία… Την Μπάγερν….
Την Μπάγερν του Μάγερ, του Μπεκενμπάουερ, του Σβάρτσεμπεργκ, του Μπράιτνερ, του Ρότ, του Χένες… Και φυσικά του τεράστιου, του μοναδικού, του ανεπανάληπτου Γκέρντ Μίλερ… Της αδυναμίας μου…. Ποτήρια του Μπόμπερ Μίλερ, φανέλες, παπούτσια, αυτόγραφα…
Για να φάω μου έλεγαν ότι αυτό το φαγητό έτρωγε ο Μίλερ κάθε μέρα… Και μετά Ρουμενίγκε, Ματέους, Μπρέμε, Καν… Μέχρι τις μέρες μας… Για πολλούς μισητή ομάδα, ειδικά στην Ελλάδα… Εγώ δεν μπορώ να την μισήσω αυτή την ομάδα, απλά δεν γίνεται…. Σήμερα όμως θέλω να χάσει και να χάσει και εύκολα…
Θέλω όπως ο Χριστός είχε σταματήσει στο Έμπολι, μεταφορικά βέβαια, να μπορώ να λέω ότι η Μπάγερν σταμάτησε στο ΟΑΚΑ… Μην μπερδεύεστε… Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία που έρχεται με πολλές απώλειες…. Δεν έχει σημασία που έρχεται από άσχημα αποτελέσματα…
Ίσα ίσα, αυτό την κάνει πολύ πιο επικίνδυνη, πολύ πιο ζόρικη… Τους ξέρω πολύ καλά αυτούς τους τύπους, την λογική τους, την νοοτροπία τους, την φιλοσοφία τους….
Μακάρι η μεγάλη αυτή βραδιά της ΑΕΚ, να τελειώσει με θετικό αποτέλεσμα και η Μπάγερν να σταματήσει στο ΟΑΚΑ…
Άλλωστε, 60.000 κόσμος, περιμένει να κυματίσει τις Ενωσίτικες σημαίες του….
Κώστας Σταματιάδης.
