Αν εμβληματικό στοιχείο στον χώρο του ποδοσφαίρου είναι, κατά τον Μένη Κουμανταρέα, η φανέλα με το Νο 9, στην περίπτωση της ΑΕΚ η εμβληματικότητα, ο θρύλος και η ιστορία έχει «ιδεολογικοποιήσει» τη φανέλα με το Νο 11.
Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης
Πρόκειται για έναν θρύλο, μια συναισθηματική έξαρση, που έρχεται στην επιφάνεια και πάλι με την απόκτηση του Αραούχο! Αυτό το μυστηριακό δημιούργημα των φίλων της ΑΕΚ, αυτός ο παροξυσμός και η πώρωση με το Νο 11 κρατά τώρα κάποιες δεκαετίες! Ξεκινά με τον απαράμιλλο Θωμά Μαύρο, γιαγαντώνεται με τον μοναδικό Ντέμη Νικολαϊδη και τώρα θρυλοποιείται οριστικά με την απόχτηση του Αραούχο, πράγμα που σημαίνει πως οι φίλοι της ΑΕΚ τοποθετούν στο ίδιο θρυλικό κάδρο και τον νεοοαποκτηθέντα Αργεντίνο, που απ’ τα μακριά Κανάρια Νησιά παρήγγειλε τον Νο 11 και το περιβραχιόνιο του αρχηγού, γνωρίζοντας πως χτυπά στην καρδιά του συναισθηματισμού των κιτρινόμαυρων φιλάθλων!
Όλη αυτή η θρυλοποίηση του Νο 11 έχει να κάνει με το επικό κατόρθωμα και των τριών, Μαύρου, Νικολαϊδη και Αραούχο οι οποίοι χαρακτηρίζονται σαν δήμιοι και τιμωροί του Ολυμπιακού!
Αυτές οι δυό εποχές, γιατί αυτή με τον Αραούχο τώρα μόλις ξεκινά, έχουν δυό διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η πρώτη του Θωμά Μαύρου την δεκαετία του 1970, είναι η ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΙΚΗ και η δεύτερη του Ντέμη είναι η ΗΡΩΙΚΗ! Εκ των δύο σαφέστατα και προτιμότερη είναι αυτή του Θωμά, γιατί δεν συνδυάστηκε απλά και μόνο με την τιμωρητική πλευρά σε βάρος του Ολυμπιακού, για την οποία κάναμε λόγο παραπάνω, αλλά και με την κατάκτηση τίτλων!!! Ο Θωμάς Μαύρος , επί πλέον είναι ο … ιδρυτής αυτής της ιστορίας! Όσες φορές βρήκε στον δρόμο του τον Ολυμπιακό τον νικούσε μόνος του! Είτε έπαιζε δεξιός μπακ ο Γκαϊτατζής, είτε ο Ξανθόπουλος, είτε ο Γούναρης, είτε ο Κυράστας, ο Θωμάς είχε πάντα τον τρόπο να τους … μπεγλερίζει, αφού στα πρώτα χρόνια της καριέρας του είχε ξεκινήσει με το Νο 11 σαν αριστερός εξτρεμ, αλλά ένας εξτρέμ όχι της σέντρας, μα της σύγκλησης στην περιοχή και του γκολ!
Την δεύτερη εποχή θεμελίωσε, την δεκαετία του 1990 ο Ντέμης Νικολαϊδης, ξεκινώντας με το απίθανο εκείνο γκολ στον Τοχούρογλου στο ΟΑΚΑ, όταν έκανε τον γύρο του θριάμβου, μετά το γκολ, κατά μήκος της γραμμής της κερκίδας των φίλων της ΑΕΚ ανεμίζοντας την φανέλα με το Νο 11 και με τον ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΑΕΤΟ τατού στο μπράτσο! Αυτό ήταν! Ξανάνιωσε η «ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Νο 11» και ο θρύλος άρχισε να ντύνει τον Ντέμη τα επόμενα χρόνια, όταν ήταν πρωταγωνιστής του νέου δόγματος, που θέσπισε ο ίδιος: «Στη Νέα Φιλάδέλφεια χάνεται απ’ τα φανάρια της Δεκελείας!!!». Και θυμάστε κάτι λασπομαχίες, που … «έτρωγε το το ξύλο ο Μπατίστα και ο Ντέμης πέρναγε και ο ίδιος στα ερυθρόλευκα δίχτυα!»Και όλα τούτα με την αλήστου μνήμης παράγκα στον πικ της καταστροφικής, για το ελληνικό ποδόσφαιρο, διαδρομής της! Γι αυτό κάναμε λόγο για την δεύτερη εποχή του Νο 11, την ΗΡΩΙΚΗ!
Άτυχος βέβαια ο Ντέμης έχασε πρωταθλήματα και σαν ποδοσφαιριστής και σαν πρόεδρος, απ’ αυτό το ΜΙΑΣΜΑ που είχε ενσκήψει στο ποδόσφαιρο μας και το οποίο ήταν ο πρόδρομος και προάγγελος της μετέπειτα εγκληματικής, η οποία έφτασε, δυστυχώς, μέχρι τα σκαλιά των ημερών μας! Ας ελπίσουμε, όμως, πως τέθηκε τελεσίδικα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας… Ας ελπίσουμε πως η νέα εποχή , η τρίτη κατά σειράν, του Νο 11 στην ΑΕΚ, που ανατέλλει, αυτή του Αραούχο θα είναι συγχρόνως και ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΙΚΗ και ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΗ…
