Ο Μπάμπης Εγγλέζος αρθρογραφεί για την κατάσταση που επικρατεί στην ΑΕΚ, μετά τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό από τη Βελέζ.
Πέμπτη 29 Ιουλίου: Η ΑΕΚ γνωρίζει τον πιο ταπεινωτικό ευρωπαϊκό αποκλεισμό της ιστορίας της από τη Βελέζ Μόσταρ. Ο αποκλεισμός αυτός έρχεται σαν κερασάκι στην τούρτα μιας τριετίας ποτισμένης με ήττες, ταπεινώσεις, αποτυχίες, εσωστρέφεια και εγκληματικά λάθη που έχουν οδηγήσει τον κόσμο της ομάδας σε απόγνωση.
Πέμπτη 12 Αυγούστου: Δεκατέσσερις(14) ολόκληρες ημέρες μετά και δέκα(10) ημέρες πριν από την (πιθανή)έναρξη του πρωταθλήματος, στον πλανήτη ΑΕΚ επικρατεί η ίδια ράθυμη και αδιάφορη διάθεση για πραγματική και ουσιαστική αλλαγή.
Μπορεί να πει κάποιος ότι με τον παραγκωνισμό των Λόπεζ και Νταντσένκο(ο οποίος ενημερώθηκε ότι θα πάει στη Β’ ομάδα μέχρι να βρεθεί τρόπος να λυθεί το συμβόλαίο του αλλά επέστρεψε στις προπονήσεις της πρώτης ομάδας μετά τον τραυματισμό του Μπακάκη) και την απόκτηση των Μισελέν και Χατζισαφί(η απόκτησή του είχε κλείσει από καιρό), η ομάδα έβγαλε κάποια αντίδραση.
Όμως το πρόβλημα της ΑΕΚ, το έχουμε ξαναπεί ότι δεν είναι αποκλειστικά αγωνιστικό. Δε λύνεται αλλάζοντας το δεξί μπακ ή αλλάζοντας ο προπονητής ένα σύστημα. Το πρόβλημα της ΑΕΚ είναι δομικό, είναι πρόβλημα νοοτροπίας και αλλοίωσης του DNA της ομάδας που γνωρίσαμε οι άνω των 30 οπαδοί της.
Το πρόβλημα είναι ότι η ομάδα προέρχεται από συνεχόμενες και διαρκείς ταπεινώσεις εντός αγωνιστικών χώρων, όπως οι τέσσερις(!) συνεχόμενοι χαμένοι τελικοί Κυπέλλου, η τραγική ήττα από τον ΟΣΦΠ εντός έδρας με 1-5, ο αποκλεισμός από τη Βελέζ και στον ευρύτερο οργανισμό δεν υπάρχει η παραμικρή δόνηση, ο παραμικρός κλυδωνισμός. Δέχονται άπαντες τα πάντα σαν να πρόκειται για μια απλή και συγκυριακή αποτυχία.
Δεν υπάρχει ανάληψη ευθύνης από κανέναν(ο Μελισσανίδης είχε πει ότι θα τα αλλάξει όλα αλλά έμεινε στα λόγια), οι υπεύθυνοι του αγωνιστικού σχεδιασμού παραμένουν στη θέση τους λες και έχουν δημιουργήσει την παγκόσμια ποδοσφαιρική Ντριμ Τιμ, οι παίκτες συνεχίζουν να απουσιάζουν από τις προπονήσεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα μετά από τραυματισμούς που στην αρχή φαίνονταν απλοί(χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Κώστας Γαλανόπουλος) και γενικά τίποτα δε φαίνεται ικανό να προκαλέσει στην ομάδα αυτή την ολική αναδόμηση στο σχεδιασμό της που χρειάζεται για να προχωρήσει μπροστά.
Αναρωτιέμαι τι άλλο θα πρέπει να συμβεί για να αλλάξει από τα θεμέλια αυτός ο τρόπος διοίκησης και σχεδιασμού της ομάδας, που έχει οδηγήσει, μόλις τρία χρόνια από την κατάκτηση του πρωταθλήματος, σε πλήρη αγωνιστική καθίζηση και ανυπαρξία. Φέτος, κατά τα φαινόμενα, θα υπάρχει κόσμος συνεχώς στις εξέδρες. Δυστυχώς, στο ματς με τους Βόσνιους πήραμε όλοι μία πρώτη γεύση του τι θα επακολουθήσει αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Επέστρεψε ο διχασμός στις κερκίδες, συνεχίστηκε η κατήφεια και η μιζέρια και εμφανίστηκαν ακόμα και χειροδικίες μεταξύ ΑΕΚτζήδων. Απλά τραγικό!
Τελειώνοντας τη σκέψη μου, συνειδητοποιώ ότι έχουν γραφτεί εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις για αυτό το θέμα από πολλούς ανθρώπους. Ό,τι ήταν να ειπωθεί και να γραφτεί έχει γίνει αλλά τελικά μάλλον όλα πάνε χαμένα. Αυτός που ορίζει την αγωνιστική μοίρα της ομάδας, δεν αποφασίζει να κάνει σοβαρές τομές στη λειτουργία της και αρκείται σε εφήμερα μπαλώματα.
Καλώς ήρθατε στην κιτρινόμαυρη Ημέρα της Μαρμότας!
