Στη ζωή οι καλύτερες εξηγήσεις δίνονται όταν κάποιος δεν είναι εν θερμώ! Καλό είναι μετά από έναν ανεπιτυχή αγώνα της ομάδας του, κανείς αν δεν έχει την κατάλληλη ψυχραιμία να μη σπεύδει να πει πολλά.
Έχοντας λοιπόν φτάσει σε μια χλιαρή θερμοκρασία θα προσπαθήσω μαζί σας να προσεγγίσω το τι συμβαίνει στην φετινή ΑΕΚ.
Γράφει ο Θοδωρής Καρασούλης
Πριν φτάσουμε όμως στην ομάδα της φετινής σεζόν ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για να μεταβούμε μέχρι τον περσινό τελικό κυπέλλου.
Στον αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ τότε παρατάχθηκε η πρωταθλήτρια αποτελούμενη απο μια 11αδα (της οποίας αποτελούσαν μέλη της 7 από τους χθεσινούς 11) εξίσου άνευρη, μπλαζέ, σχεδόν αδιάφορη, που δεν έδειξε σε κανένα σημείο του αγώνα αυτόν τον καλώς εννοούμενο εγωισμό, απέναντι σε αυτούς που για περίπου 3 βδομάδες τους αποκαλούσαν κλέφτες και δεν έδειχναν κανένα σεβασμό γι’αυτό που είχαν καταφέρει οι ίδιοι μια ολόκληρη χρόνια! Το αποτέλεσμα γνωστό, καρμπόν με το χθεσινό παιχνίδι της Τούμπας!
Το Σάββατο το απόγευμα στα Σπάτα την ομάδα φρόντισε να την επισκεφθεί ο σκληρός πυρήνας των οπαδών της για να την εμψυχώσει και να την ξεαγχώσει, ενόψει του Κυριακάτικου παιχνιδιού τους σε μια πολύ δύσκολη έδρα απεναντι σε μια πολύ καλή ομάδα. Εκεί οι παίκτες φέρεται να έδωσαν την υπόσχεση τους σε αυτούς ακριβώς που τους τίμησαν με τη παρουσία τους ότι θα τα έδιναν όλα στη Τούμπα.
Αυτή η υπόσχεση πρέπει κάπου στη πορεία να χάθηκε, αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η ψύχραιμη (μέχρι παρεξηγήσεως) συμπεριφορά και εμφάνιση τους, μέσα σ’ ένα γήπεδο που εν χορώ τους αποκαλούσε ψεύτες, κλέφτες και χάρτινους!
Συγγνώμη κιόλας που το αναφέρω τόσο ωμά, αλλά κανείς θα περίμενε δικαιολογημένα αυτή τη φορά, με κάθε ευκαιρία να έπαιζαν δυνατά όποιον από τους αντιπάλους έπαιζε κοντά τους, θα περίμενε σκληρά μαρκαρίσματα, κίτρινες ακόμη και κόκκινη! Θα περίμενε να δει επαγγελματίες να βρίσκονται σε “πόλεμο” με ασεβείς συναδέλφους τους.
Αντί αυτού είδαμε πιστεύω όλοι εχθές, 11 παίκτες που ξεκινησαν ορεξάτοι μεν, αλλά που ήταν πολύ “ευγενικοί”, πολύ “ντελικάτοι” που προσπάθησαν πολλές φορές το κάτι περισσότερο, το εξεζητημένο, παίκτες που περίμεναν να τους πιάσει κάτι μαγικό, μια τριπλά, μια μεταβίβαση πολλών μέτρων, ένα εντυπωσιακό γκολ, παραβλέποντας με αυτό τον τρόπο τον βασικό κανόνα που κερδίζει την πλειονότητα των ντέρμπι. Το ΠΑΘΟΣ και τον ΕΓΩΙΣΜΟ που τελικά θα άφηνε στον κόσμο ένα στίγμα της ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ στο παιχνίδι τους.
Πολλοί θα πουν οτι στην προαναφερόμενη ποδοσφαιρική συμπεριφορά ίσως έπαιξε ρόλο και ο Μαρίνος Ουζουνίδης, ο οποίος μην έχοντας καμμία εμπλοκή με τα περσινά της κόντρας αυτών των δύο ομάδων, εντελώς κυνικά, ζήτησε από τους παίκτες του να είναι προσεκτικοί στον τρόπο παιχνιδιού τους, ώστε να τους έχει και στη συνέχεια μιας και οι επιλογές του φέτος είναι λίγες ως τώρα και πολύτιμες.
Πολλοί μάλιστα δε θα τον αδικήσουν κιόλας γι’αυτό…ή μήπως τελικά και εκείνος με τη σειρά του φέρει μεγάλο ποσοστό ευθύνης για την νέα ήττα γοήτρου, από αυτούς που έχουν βαλθεί να γυρίσουν την πραγματικότητα ανάποδα, προς τέρψιν του προέδρου και του προπονητή του συλλόγου τους, για να μην ριχθούν βορά στην κρίση του κόσμου της ομάδας τους, για τα τραγικά τους λάθη που ίσως τους στέρησαν και τον περσινό τίτλο!
Η έλευση του Ουζουνίδη στη θέση του Χιμένεθ, η αλήθεια είναι ότι σκόρπισε χαμόγελα καθώς η εποχή του επιτυχημένου πλην αμυντικογενούς ποδοσφαίρου έδινε τη θέση της στο επιθετικό και σύγχρονο ποδόσφαιρο που ευελπιστεί να γίνει και αποτελεσματικό. Ως εδώ όλα καλά και η αλήθεια να λέγεται.
Όμως ο Μανόλο πέρσι μέσα στα πλείστα λάθη του είχε κάτι, που τουλάχιστον ως τώρα δεν έχουμε δει από τον νέο προπονητή της ομάδας μας. Προσάρμοζε την ομάδα στη κάθε δεδομένη πραγματικότητα, πολλές φορές εντός αγώνα και με ρίσκο, πράγμα που έφερε πολλούς έξτρα πόντους στο κυνήγι του τίτλου.
Για παράδειγμα στο χθεσινό παιχνίδι είναι σχεδόν βέβαιο ότι η ομάδα θα κατεβαινε στην Τούμπα με κάποια έκπληξη, είτε σε σχήμα είτε σε πρόσωπα. Όπως θεωρείται κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι όταν θα έβλεπε το παιχνίδι να πηγαίνει πολύ στραβά πλέον, με μισή ώρα μπροστά του για να λήξει, θα είχε προσπαθήσει να το κυνηγήσει και με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι είχε κάνει ως εκείνη την ώρα, στη προσπάθεια του για κάποιο θετικό αποτέλεσμα, ακόμα και με τον κίνδυνο της αύξησης της διαφοράς στο σκορ!
Είναι βέβαιο ότι πρόκειται για δύο διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικές προσλαμβάνουσες και αρχές στο ποδόσφαιρο και αυτό είναι και η αλήθεια, όμως πέραν του οικογενειακού κλίματος που είναι δεδομένο με τον Μαρίνο Ουζουνίδη και ένα σαφή πλάνο και προσανατολισμό μέσα στο παιχνίδι, καλοδουλεμένο που φαίνεται και με γυμνό μάτι σε κάθε ματς (αυτό για παράδειγμα έλειπε πέρσι από πάρα πολλές αναμετρήσεις της ομάδας μας), η προσαρμογή μέσα στον αγώνα δείχνει να μην είναι το αγαπημένο του κομμάτι ή να το πούμε αλλιώς το δυνατό του στοιχείο. Αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε κοουτσάρισμα.
Σε επιμέρους λάθη δε θα πρέπει να σταθούμε, όλοι κερδίζουν και όλοι μαζί, χάνουν έναν αγώνα, όπως πιστεύω δε θα πρέπει να σταθούμε στη κακή μας τη τύχη με τα δύο δοκάρια και τις τόσες τελικές που είτε απέκρουσε χθες ο πολύ καλός Πασχαλάκης (έκανε “δουλειά” για τον ΠΑΟΚ η διάσειση τελικά που ανέβαλε την εκδίκαση της υπόθεσης με την γνωστή χειρονομία) είτε πέρασαν κοντά από την εστία. Μόνο κακο θα μας κάνουν και δε θα προσφέρουν τίποτα στον γόνιμο διάλογο για την πρόοδο της αγαπημένης μας ομάδας.
Σε αυτό που πρέπει όμως επίσης να σταθούμε είναι στην επιμονή μερίδας του κόσμου της ΑΕΚ να αναπαράγει πια το εύκολο και το αναμενόμενο ως εν είδει κάποιας τεράστιας σοφιστίας, ότι δεν έγιναν δυο (2!) μεταγραφές και για όλα τα κακά που μας βρήκαν και θα μας βρουν από δω και πέρα θα φταίει αυτό.
Αυτός είναι ο εύκολος δρόμος και μάλιστα οταν πρόκειται για ποδοσφαιρική ανάλυση ο λανθασμένος δρόμος!
Ο χθεσινός ΠΑΟΚ σε κέρδισε με 10 από τους 11 που σε αντιμετώπισε στο περσινό Κύπελλο. Ο ένας που έλειπε είχε πωληθεί και στη θέση του έπαιξε περσινός τους παγκίτης παίκτης (ας μου επιτραπεί ο όρος).
Νομίζω αυτό που έκανε χθες ο Λουτσέσκου ήταν και η οριστική παραδοχή ότι έγιναν μεταγραφές από μέρους τους, που πέραν του Λέο Ζαμπά ο οποίος δείχνει ελπιδοφόρος, όλες οι άλλες ήταν για τα μάτια του κόσμου που λέμε και δεν θα βοηθήσουν στις μεγάλες τους φετινές προκλήσεις. Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση όλων αυτών που πιπιλάνε τη δική μας καραμέλα των δύο μεταγραφών, που ξαφνικά θα μετέτρεπαν την ομάδα σε “γκαλάκτικος”.
Πριν αναφερθώ προσωπικά για δύο παίκτες που θεωρούνται και είναι σημαντικοί για την ομάδα, θέλω σε αυτό το σημείο να τονίσω και να πω με τη σειρά μου αυτό που πάρα πολλοί επισημαίνουν και δεν έχουν άδικο, ότι η χθεσινή ήττα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια απλή ήττα γοήτρου!
Η νίκη του ΠΑΟΚ στην έδρα του, ευρισκόμενος μάλιστα με τη πλάτη στον τοίχο με τους -2, θα ήταν μια ενδεχόμενη ήττα προγράμματος (εάν και εφόσον ανταποδώσουμε φυσικά όταν θα κατέβουν αντίστοιχα στο ΟΑΚΑ) αν δεν είχαν προηγηθεί όλα όσα ζήσαμε και ζούμε φέτος από άποψης προπαγάνδας των αντιπάλων μας.
Για το πρωτάθλημα θα είχε αξία και μόνο η νίκη μας όπου ουσιαστικά και με την έξοδο τους στο Καραϊσκάκης την επόμενη αγωνιστική, θα τους έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση έως και θα τους πέταγε εκτός πρωταθλήματος. Το αντίστροφο, που και τελικά έγινε, μπορεί να μας στερήσει τη βαθμολογική μας υπεροχή, έναντι τους, για ελάχιστο χρόνο ίσως μόνο για μια αγωνιστική και μόνο!
Η πρόσφατη αγωνιστική καθίζηση του Σιμόες είναι κάτι που σίγουρα απασχολεί, αλλά κατά την γνώμη μου δεν έχει να κάνει σε τίποτα με την ενδεχόμενη κόπωση που νιώθει, λόγω των συνεχόμενων παιχνιδιών στα οποία συμμετέχει. Αν θυμηθούμε πέρσι και με τον τραυματισμό του Γιόχανσον, επαιξε ολη τη σεζόν και ήταν από τους πρωταγωνιστές που συνέβαλαν αποφασιστικά στην επιτυχία της κατάκτησης του Πρωταθλήματος.
Τι φταίει; Δεν έχω καταλήξει ακριβώς, όμως σίγουρα η αβεβαιότητα για το μέλλον του στην ομάδα, μη ανανεώνοντας με την ΑΕΚ, φαίνεται ότι είναι ένας από τους λόγους.
Θεωρώ παράλειψη να μην αναφερθώ και στον αρχηγό αυτής της ομάδας, τον Πέτρο Μάνταλο. Δεν ειναι λίγοι αυτοί που είπαν πέρσι ότι ένας καθοριστικός παράγοντας για την κατάκτηση του πρωταθλήματος ήταν η… πολύμηνη απουσία του! Και φυσικά πρόκειται για κακοήθεια και φυσικά αν ήμουν εγώ ο αρχηγός της ομάδας μας, θα κοιτούσα να τους κλείνω με τον πιο επίσημο τρόπο τα στόματα όλων αυτών…αναμένουμε όλοι εμείς που πιστεύουμε στην αξία του να το κάνει, σε όλα τα παιχνίδια, κρίσιμα ή μη!
Καταλήγοντας λοιπόν για να μην κουράσω θα πω ότι το χθεσινό ήταν ένα ακόμη πολύτιμο μάθημα για όλους μας, αλλά κυρίως για τους ποδοσφαιριστές μας, που έχουν δεδομένη αξία μεγαλύτερη από τους παίκτες κάθε άλλης ομάδας μακράν, όμως αυτό που πρέπει να ψάξουν μέσα τους και να φέρουν στην επιφάνεια, ειναι ο ποδοσφαιρικός εγωισμός που δε θα ξαναεπιτρέψει σε κάποιον συνάδελφο ή μη να τους αμφισβητήσει την δεδομένη ανωτερότητα τους.
Όταν βρίσκεσαι μεταξύ “ανθροποφάγων” καλό είναι να τρως και εσύ με τα χέρια.
Υ.Γ Ας χαρούν και σήμερα και αύριο και όλη την εβδομάδα οι “ΑΕΚτζηδες” καινούργιας κοπής που επιλέγουν πάντα τον εύκολο δρόμο… οι παλιότεροι ξέρουν τον δύσκολο δρόμο, τον δύσβατο που περνάει μέσα και από ήττες (ναι παιδιά μη σας φαίνεται παράξενο στον αθλητισμό υπάρχει και η ήττα… εκτός αν είσαι γαύρος που σε αυτή την περίπτωση δεν το αναγνωρίζεις σαν αποτέλεσμα) αυτόν που τελικά όμως οδηγεί στις επιτυχίες!
Όσων λείπουν τόσο πολύ πια οι μεταγραφές (ακόμη και εκεί λάθος προτεραιότητες βάζουν, καθώς η ομάδα βγάζει μάτια ότι τον Δεκέμβρη θα χρειαστεί οπωσδήποτε σέντερ φορ, πριν από οποιαδήποτε άλλη θέση) σε σημείο που τους κάνει να μη μπορούν να υπερασπιστούν την ομάδα τους… Ε, ας πάρουν οι ίδιοι μεταγραφή για ομάδες που έκαναν άφθονες!
