Με αφορμή την νέα ήττα από τον ΠΑΟ, ήρθε η στιγμή να δούμε τι τρέχει με τη «Βασίλισσα».
1968: Η ΑΕΚ μαθαίνει ουσιαστικά στους Έλληνες τι είναι το μπάσκετ, κατακτώντας τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο που έφερε ποτέ ελληνική ομάδα, το Κύπελλο Κυπελλούχων, μπροστά σε 80.000 θεατές στο Καλλιμάρμαρο, γράφοντας την πρώτη χρυσή σελίδα της ιστορίας της.
2000: Στην αυγή του 21ου αιώνα, γίνεται «Βασίλισσα», φέρνοντας στην Ελλάδα το Κύπελλο Κόρατς, μετά την νίκη επί της ισχυρής Κίντερ Μπολόνια (δύο χρόνια αργότερα θα διεκδικούσε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης) με 83-76.
2018: Στην πιο επιτυχημένη χρονιά της από την επιστροφή της στα σαλόνια της Α1 και με τον Μάκη Αγγελόπουλο στο τιμόνι, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος και το Basketball Champions League στο Final 4 της Αθήνας, σκορπίζοντας χαρά στους χιλιάδες πιστούς οπαδούς της ομάδας.
Σήμερα, τι βλέπουμε; Βλέπουμε μια ομάδα να ασθμαίνει για να φτάσει στο επίπεδο των «αιωνίων» αντιπάλων της, οι οποίοι επί σχεδόν μια τριακονταετία, έχουν το μονοπώλιο στους τελικούς και τις κατακτήσεις του πρωταθλήματος (με εξαίρεση το 2002, οπότε και το κατέκτησε η «Ένωση» προκαλώντας ντελίριο στο κοινό της), στα Άνω Λιόσια να επικρατεί η ίδια κατάσταση με το ΟΑΚΑ (πολλές κενές θέσεις λόγω αδιαφορίας ή βλακείας του κόσμου, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μόλις 285 (αν είναι δυνατόν) εισιτήρια στο ματς με την Ρέτζιο Εμίλια) και τους παίκτες και το προπονητικό τιμ να φορτώνονται το βάρος της επιβίωσης.
Πέρσι, η ομάδα βρισκόταν ένα βήμα πριν την εκκωφαντική κατάρρευση. Τα 24 ban, τα αγωνιστικά προβλήματα (θάνατος Στέφαν Γέλοβατς, καρδιακή ασθένεια του Ανγκόλα) μα πάνω απ’όλα ο κόσμος που δεν πατούσε στα Λιόσια (στα οποία έγινε μια μεγάλη προσπάθεια να μετακομίσει η ομάδα) δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μίγμα. Το πώς αποφεύχθηκε τελικά η πτώση είναι αξιοθαύμαστο.
Ανέφερα δις το γεγονός ότι ο κόσμος της ομάδας δεν πατά στο κλειστό των Άνω Λιοσίων. Το γιατί έγκειται στο ότι πολλοί (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου), αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε αυτό ούτε διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα για να προσέρχονται στους αγώνες κάθε τόσο. Ένας ακόμη λόγος για αυτή την κατάσταση, αποτελεί η μη συμμετοχή στην Euroleague, η οποία αποδεδειγμένα θα ενίσχυε το πρεστίζ του συλλόγου και θα ήταν και μια γερή ένεση στα οικονομικά του (χορηγίες, τηλεοπτικά, εισιτήρια) και ως εκ τούτου, ο λαός της ΑΕΚ θα έδινε κάθε φορά βροντερό «παρών».
Είναι στο χέρι της διοίκησης να αντιστρέψει το κλίμα αυτό, προτού το τμήμα μπάσκετ της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως διαβεί και πάλι τον Γολγοθά της καταστροφής. Ας μην φτάσει ποτέ η «ημέρα 0». Γιατί τότε θα είναι ίσως πολύ αργά.
