Μετά το ντέρμπυ της Λεωφόρου οι Ενωσίτες νιώθουν να είναι στο ίδιο έργο θεατές. Φαλτσοσφυρίγματα που υποχρεώνουν την ομάδα σε ήττα και μετά πίκρα και διαμαρτυρίες χωρίς αντίκρυσμα. Η ΑΕΚ του Αλμέϊδα όμως παλεύει και χρειάζεται υπομονή και στήριξη μέχρι να έρθουν τα καλά αποτελέσματα.
Η ΑΕΚ έφυγε με άδεια τα χέρια από τη Λεωφόρο κάτι που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στα δύο ανύπαρκτα πέναλτυ που είδε ο Καμπάκοφ. Από το προβάδισμα του 0-1 με το μαγικό άγγιγμα του Πινέδα, η ομάδα πήγε στα αποδυτήρια με το σκορ σε βάρος της μετά από δύο σφυρίγματα-εφευρέσεις που έδωσαν ισάριθμα πέναλτυ και γκολ στον Παναθηναϊκό.
Επόμενο ήταν λοιπόν να χαθεί η αυτοσυγκέντρωση και ο αρχικός προγραμματισμός να χρειαστεί…reset! O Ματίας Αλμέϊδα δεν κάθησε με σταυρωμένα χέρια και αφού τίποτα δεν φαινόταν ότι μπορούσε να αλλάξει στα πρώτα 10 λεπτα του β’ ημιχρόνου, πήρε όλα τα ρίσκα μαζεμένα! Έκανε 4 αλλαγές(!) ταυτόχρονα και από 4-2-3-1 γύρισε σε 4-2-4, με κόφτες τους Μάνταλο, Πινέδα! Το ματς έγινε ροντέο και ήταν φανερό ότι θα μπορούσε είτε να το γυρίσει είτε να πάρει μεγαλύτερη έκταση η ήττα.
Κάποιοι διαφώνησαν με αυτή την επιλογή, κάποιοι άλλοι είπαν απλά ”καλά έκανε”. Η ουσία βέβαια είναι ότι χάθηκαν 3 βαθμοί και η ΑΕΚ είναι 6 πόντους πίσω από την κορυφή σε μόλις 4 αγώνες.
Πέρα από την εξωαγωνιστική θωράκιση της ομάδας που είναι φανερό ότι χρειάζεται ενίσχυση, το χθεσινό ματς οδηγεί και μερικά ακόμα συμπεράσματα.
Πρώτα απ’όλα ο Αλμέϊδα είναι προπονητής που έχει κάποιο πλάνο στο μυαλό του και δεν διστάζει να προσαρμοστεί στις όποιες συνθήκες δημιουργηθούν κατά τη διάρκεια του αγώνα, όπως έγινε και χθες. Η ένσταση είναι στο υπερβολικό ρίσκο που πήρε αφήνοντας την ομάδα χωρίς ανασταλτικά χαφ. Θα μπορούσε για παράδειγμα να αφήσει τον Γιόνσον μέσα στο γήπεδο, για να μην δημιουργηθούν τόσο μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές και χαθεί εντελώς η ισορροπία.
Επίσης η αρχική χρησιμοποίηση του Γκατσίνοβιτς αριστερά ήταν φανερό ότι δεν λειτουργούσε καλά, δεν έδινε τη δυνατότητα στον Σέρβο να προσφέρει, παρά το γεγονός ότι τακτικά ήταν καλός. Απέναντι στα δεξιά ο Γκαρσία έμοιαζε εγκλωβισμένος και τα είχε βρει σκούρα με τα ανεβάσματα του Γκάνεα, με αποκορύφωμα προφανώς τη φάση του πέναλτυ. Ίσως έπρεπε να δούμε κάποια στιγμή στο α’ ημίχρονο να αλλάζουν πλευρές μήπως μπορούσαν να λειτουργήσουν καλύτερα. Επιπλέον ο Άμραμπατ παρά την τρέλα που αποδεδειγμένα κουβαλάει, είναι ξεκάθαρο ότι με την προσωπικότητά του δίνει άλλο αέρα στην ομάδα και μπορεί να φανεί καθοριστικός.
Ο άτυχος Χατζισαφί έπαιξε προσεκτικά απέναντι στον Παλάσιος και τα πήγε καλά, σε αντίθεση με τον συμπατριώτη του Μοχαμάντι που μπήκε να βοηθήσει αλλά ήταν αρνητικός. Επομένως κρίνοντας από το αποτέλεσμα απέτυχε η συγκεκριμένη αλλαγή και επιπλέον έδειξε ότι υπάρχει πρόβλημα στη συγκεκριμένη θέση.
Παράλληλα η επιμονή του Αραούχο να βγαίνει εκτός περιοχής, ώθησε τον Αλμέϊδα να τον μετακινήσει σε ρόλο 10αριού ουσιαστικά για περίπου 20 λεπτά στο β ‘ μέρος, κάτι που θα μπορούσε να στεφθεί με πλήρη επιτυχία αν ο Τσίνο στο 72’ ερχόμενος από πίσω, έβρισκε καλά τη μπάλα και την έστελνε στα δίχτυα μετά την πάσα του Άμραμπατ.
Με την προσθήκη των Σιντιμπέ, Μουκουντί, Φαν Φέερτ και την πλήρη ενσωμάτωση του Ελίασον, το 3-5-2 ίσως αποτελέσει ξανά επιλογή για τον Αργεντίνο τεχνικό.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο προπονητής πρέπει να στηριχτεί και να συνεχίσει τη δουλειά του ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα, γιατί είναι φανερό ότι η ΑΕΚ λειτουργεί πλέον σαν ομάδα και μόλις αφομοιώσει τα καινούρια χαρακτηριστικά παιχνιδιού και τα νέα πρόσωπα, είναι ικανή για σπουδαία πράγματα στο άμεσο μέλλον.
Υπομονή και στήριξη λοιπόν, να γίνει το διπλό στο Αγρίνιο και να πάμε στην Αγιά Σοφιά χωρίς άλλες σκοτούρες.
ΥΓ: Για κάποιους που ασχολούνται με τις συμπτώσεις. Πέρσι 4η αγωνιστική πάλι ήρθε η ήττα από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, την 5η υπήρχε το Παναιτωλικός-ΑΕΚ (1-3) και μετά διακοπή. Ακριβώς δηλαδή όπως και φέτος! Τότε ήταν που έφυγε ο Μιλόγεβιτς και εμφανίστηκε ο Γιαννίκης. Για να μην τα πολυλέμε, αυτά τα πράγματα δεν πρόκειται (και δεν πρέπει) να ξανασυμβούν ακόμη κι αν στραβώσει το ματς στο Αγρίνιο.
