Ήρθε πάλι αυτή η μαγική μέρα… 7 Μαΐου….
Δυο μέρες πριν την γιορτή του Χριστόφορου και τα γενέθλιά μου…. 30 χρόνια κιόλας από το χρυσό γκολ του Τάκη και 8 χρόνια μετά το χρυσό γκολ του Χριστόφορου… Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω…
Μερικές φορές , έρχεται η ίδια η ζωή και σου λέει ότι μην ασχολείσαι ρε φίλε, εγώ ξέρω καλύτερα… Θα σε στείλω πρώτα στην κόλαση, για να εκτιμήσεις καλύτερα τον Παράδεισο μετά…
Ένα αδιανόητο, απίθανο, μοναδικό, ανεπανάληπτο σενάριο, άρχισε να ξετυλίγεται ένα περίεργο βράδυ στα Βριλήσσια, όταν μετά από ένα αυτοκαταστραφικό παιχνίδι, χάσαμε το πλεονέκτημα έδρας…
“Δεν πειράζει ρε, εμείς κάναμε την μαλακία, εμείς θα την διορθώσουμε. Θα πάμε να το πάρουμε μέσα στην Θεσσαλονίκη”, είπε κάποιος, δεν έχει σημασία ποιος, μέσα στα αποδυτήρια, μετά το παιχνίδι…. Και ήρθε ο Αθλητισμός να βάλει την δική του πινελιά και να βάλει μια ολόκληρη ομάδα, στο Πάνθεον της Ιστορίας… Να την κάνει Μύθο… Τους Μάγκες…
Και να ξεσπάει μετά η καρδιά και να αδειάζει η ψυχή, από όλο αυτό το συναίσθημα που την κατέκλυζε και έψαχνε δίοδο να βγει στην επιφάνεια και να κάψει, να σαρώσει τα πάντα…. Και μετά ήρθε το κλάμα, που ήταν βουβό, λυτρωτικό, σε μια γωνιά, μόνος….
Τέλος και Αρχή….
Ούτε με όλα τα λεφτά του κόσμου δεν σε αλλάζω….
Κώστας Σταματιάδης.
