Η ζωή προχωράει, τίποτα δεν κρατάει για πάντα… Ειδικά στον Αθλητισμό, πάντα υπάρχουν αφίξεις, αναχωρήσεις, επάνοδοι, ανατροπές….
Πάντα υπάρχουν τα “καλώς όρισες”, πάντα υπάρχουν όμως και τα “αντίο”… Απλά μερικές φορές, κάποια από τα “αντίο”, είναι πιο ιδιαίτερα…. Όπως ας πούμε του Θανάση και του Ιούλιου, για διαφορετικούς λόγους…. Τον Θανάση, τον φέραμε στην ομάδα το 2009, 18-19 χρονών, σαν ένα εξαιρετικό ταλέντο από την Φλώρινα…
Έπεσε στην πολύ μεγάλη ομάδα της ΑΕΚ , έμεινε όμως, προσπάθησε, δούλεψε, αλλά όταν ήρθε η ώρα του να παίξει, προτίμησε να φύγει για ένα δύο χρόνια, για να παίξει σίγουρα…. Επέστρεψε στο Σωματείο το 2016 και έκανε μια πολύ καλή χρονιά, μαζί με τον Γιαννάκη τον Αντωνιάδη… Τα δυο τελευταία χρόνια, αποτελούσε πάντα μια αξιόπιστη λύση, όποτε ερχόταν από τον πάγκο να βοηθήσει….
Φέτος, το Σωματείο έκανε διαφορετικές επιλογές και η συνεργασία λύθηκε, μετά από 10 χρόνια…
Ο Ιούλιος, ήταν διακαής πόθος του Γιάννη του Αρβανίτη και δικός μου, πολλά χρόνια πριν, αλλά δεν ήταν εύκολο να αφήσει την ζωή του στην Κύπρο και να έρθει στην Ελλάδα… Ωρίμασαν όμως οι συνθήκες και αφού έπαιζε ήδη στον Διομήδη, έκανε το μπαμ ο Σταμάτης και τον έφερε στην ΑΕΚ πριν 18 μήνες….
Εξαιρετικός αθλητής και καταπληκτικό παιδί, δέθηκε αμέσως με την ομάδα και τον κόσμο, προσφέροντας πραγματικά πάρα πολλά, άσχετα αν έπαιξε λιγότερο από δύο χρόνια… Οικογενειακοί λόγοι, δεν του επιτρέπουν να παραμείνει άλλο στην Ελλάδα και στην ΑΕΚ και αποχώρησε….
Επειδή τους αγαπάω και τους δύο, θέλω να τους ευχηθώ τα καλύτερα για το μέλλον τους….
Καλή τύχη αγόρια, γιατί δεν υπάρχουν αντίο στον δρόμο μας….
Κώστας Σταματιάδης.
