Ο Βαλάντης Αλεξούδης αρθρογραφεί για την υπόθεση του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου που κούρασε αλλά και την ανωτερότητα της ΑΕΚ αυτής καθεαυτής.
Βρέθηκα σήμερα στα έργα της Νέας Φιλαδέλφειας. Στη θέα του γηπέδου που θα ανεγερθεί εκεί, σκεφτόμουν πόσο σημαντικός μπορεί να είναι κάποιος ποδοσφαιριστής που αποφάσισε να αποχωρήσει από την ομάδα δείχνοντας το ποιόν του, όταν υπάρχουν τόσα ζητήματα που απασχολούν όλη την οικογένεια της ΑΕΚ.
Ο Λάζαρος, καλώς ή κακώς, δεν είναι ο τελευταίος που το κάνει αυτό και σίγουρα δεν είναι ο πρώτος. Χωρίς να θέλω να αδικήσω κανέναν, όλοι θυμόμαστε παίκτες που ενώ τιμήθηκαν και αποθεώθηκαν με τα Κιτρινόμαυρα, ενώ έδειχναν ότι δέθηκαν με αυτά, με την ίδια ευκολία δοκίμασαν και επέλεξαν κάποια «αντίπαλα» χρώματα.
Εδώ λοιπόν μπαίνει το ερώτημα… Πόσο ακόμα θα ασχοληθείς με τον Λάζαρο και τον εκάστοτε Χριστοδουλόπουλο; Η απάντηση μία και μοναδική… Καθόλου. Ειδικά όταν φέτος η Ένωση ξεκινάει τη χρονιά με τελείως διαφορετικά δεδομένα από όλες τις προηγούμενες που έχουμε συνηθίσει, αφού πρέπει να υπερασπιστεί τον τίτλο της.
Επιπλέον, δεν έχουμε το δικαίωμα να μηδενίζουμε τη χρονιά που έκαναν οι υπόλοιποι παίκτες της ΑΕΚ φέτος. Μπορεί ο Έλληνας παίκτης να βρισκόταν σε δαιμονιώδη φόρμα, όμως κάνοντας τόσο ντόρο για το όνομά του φαντάζει σαν να ήταν αυτός μόνο που κατέκτησε το Πρωτάθλημα. Ενώ πάλεψαν όλοι οι ποδοσφαιριστές, καταβάλλοντας υπερπροσπάθεια και ξεπερνώντας τους εαυτούς τους.
Για όσους λοιπόν ακόμα δεν έχουν πειστεί πως δεν χρειάζεται να προκληθεί τόσο μεγάλος πανικός για έναν παίκτη, αρκεί να κάνουν μια αναδρομή στην παρέλαση ονομάτων αλλά και προσωπικοτήτων που έχουν φορέσει το Δικέφαλο στο αριστερό μέρος του στήθους τους. Αυτό θα τους κάνει να αλλάξουν γνώμη και να δουν τα γεγονότα με άλλη οπτική.
Τέλος για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, δεν αναιρώ την πολύτιμη συμβολή του παίκτη στο φετινό άθλο της ΑΕΚ. Τον ευχαριστώ από τη μεριά μου που βοήθησε στο να στεφθεί ξανά Πρωταθλήτρια η Ένωση, του εύχομαι καλή συνέχεια στην καριέρα και στη ζωή του αλλά ως εκεί. Γιατί ο σεβασμός δεν κερδίζεται μόνο με το σορτσάκι στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, αλλά και με το παντελόνι έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Εκτός από αθλητές χρειαζόμαστε σωστούς και τίμιους Ανθρώπους.
Πολύ σωστή άποψη…εγώ να συμπληρώσω πως έτσι όπως έχει γίνει το ποδόσφαιρο με τα τεράστια ποσά για αμοιβή είναι φυσιολογικό να κοιτάνε την τσέπη που σωστά κάνουν επειδή τρώνε από αυτό …επαγγελματίες λέγονται όχι κάνω το χόμπι μου όπως ήταν παλιά !