Πέρασαν κιόλας 43 χρόνια, από την μέρα που έπεσε μαύρο σκοτάδι στο μεγάλο νησί. Την μαρτυρική Κύπρο μας. Όταν κάποιοι φρόντισαν να δημιουργήσουν τέτοιες συνθήκες, ώστε να δώσουν σοβαροφανές άλλοθι στην Τουρκία, να κάνει πράξη τον διαχρονικό προγραμματισμό της.
Να εισβάλλει στο νησί και να δημιουργήσει status,de facto διχοτόμησης. Απίστευτα πράγματα συνέβησαν τότε ,σε μια εποχή όπου η Δικτατορία στην Ελλάδα έπνεε τα λοίσθια, αλλά παρόλα αυτά , πρόλαβε να ανοίξει μια πληγή ακόμα, στο καταπληγωμένο σώμα του Ελληνισμού.
Πέρασαν κιόλας 43 χρόνια και η πληγή ακόμα χάσκει ορθάνοιχτη . Δεν γιατρεύεται, δεν κλείνει . Τρέχει αίμα , σταγόνα , σταγόνα, αφαίμαξη κανονική. Και εμείς άβουλοι πια, αδύναμοι, θεατές βουβοί στο θέατρο του παραλόγου, που έχουν “στήσει ” οι φίλοι μας, οι σύμμαχοι μας. Χρόνια μάστορες στην σκηνοθεσία, με διαχρονικό πρωταγωνιστή τον εκάστοτε “Σουλτάνο”, της “γείτονος χώρας “. Και εμείς περιμένουμε , τι άραγε;
“Καρτερούμεν μέρα νύχτα, να φυσήξει ένας αέρας ……..”
Η τίγρης όταν ξυπνάει, το φίδι κάνει την προσευχή του.
Κώστας Σταματιάδης
