Μόλις δύο ημέρες πριν, είχαν προηγηθεί οι πιο περίεργες εκλογές μετά τη Μεταπολίτευση.
Με τα πρώτα αποτελέσματα η ΝΔ προεξοφλούσε επικράτησή της και είχαν ήδη αρχίσει οι πανηγυρισμοί με τις κόρνες των αυτοκινήτων, αλλά στο τέλος υπερίσχυσε το ΠΑΣΟΚ με διαφορά μίας μόλις μονάδας. Οι εκλογές ήταν και η βασική αιτία για τη σχετικά πενιχρή συμμετοχή των Ενωσιτών στον τελικό της Λωζάνης, απέναντι σε έναν πολύ δύσκολο αντίπαλο.
Αναφερόμαστε στην Κίντερ Μπολόνια, η οποία το 1998 είχε κατακτήσει την Ευρωλίγκα απέναντι στην ΑΕΚ, το 1999 έχασε στον τελικό της Ευρωλίγκα από την Ζαλγκίρις του Άντονι Μπούι, το 2001 θα κατακτούσε πάλι την Ευρωλίγκα και το 2002 θα έχανε στον τελικό της Ευρωλίγκα από τον ΠΑΟ!!!
Προπονητής ήταν ο Ετόρε Μεσίνα και η ομάδα στελεχωνόταν από τους σπουδαίους Ντανίλοβιτς, Στομπέργκας, Άμπιο, Σκονοκίνι, Νίκο Οικονόμου, Φροζίνι κ.α. ενώ δεν είχαν αγωνιστεί οι τραυματίες Ριγκοντό και Μπονόρα.
Η ΑΕΚ είχε ταξιδέψει με υψηλό ηθικό, αφού είχε κατακτήσει πριν από λίγες ημέρες το Κύπελλο Ελλάδος νικώντας τον ΠΑΟ στην Πυλαία. Είχε τον σπουδαίο προπονητή Ντούσαν Ίβκοβιτς, με βοηθούς τον Φώτη Κατσικάρη και τον Μίλαν Μίνιτς, ένα δυνατό ελληνικό κορμό ( Χατζής, Κακιούζης, Κορωνιός, Ντικούδης, Τσακαλίδης, Κικίλιας, Παπανικολόπουλος), που πλαισιωνόταν από τους εξαιρετικούς Μπούι και Μιούρσεπ (είχαν πετύχει από 15π. στον τελικό) αλλά και τους Ο` Σάλιβαν-Χάνσελ. Βαρυσήμαντη και η προσφορά των στελεχών από τον Γιάννη Χατζηκομνηνό μέχρι τον Γιώργο Γαργαρόπουλο.
Τον τελικό αγώνα του 2000 για το Κύπελλο Σαπόρτα στις 11 Απριλίου τίμησαν με την παρουσία τους ο πρόεδρος της ΔΟΕ Χουάν Σάμαρανκ και ο προ ημερών αποθανών Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς. Διαιτητές ήταν ο Γάλλος Ντοριζόν και ο Ισπανός Σάντσες. Ο αγώνας διεξήχθη στην πόλη της Λωζάνης (στη βόρεια όχθη της λίμνης Γενεύης ) στο παγοδρόμιο “Σεντρ Μαλέ”, που αναδιαμορφώθηκε για τις ανάγκες του αγώνα.
Για να μην ωραιοποιούμε την πραγματικότητα( αφού γράφονται υπερβολές), η μεγάλη πλειοψηφία των θεατών ήταν στο πλευρό της Κίντερ αφού είχαν έρθει από την Μπολόνια, η οποία απέχει από τη Λωζάνη λιγότερο από την απόσταση Αθήνας-Λάρισας, ενώ οι ντόπιοι τούς υποστήριξαν λόγω φιλικών σχέσεων. Συνολικά ήταν 6.000 θεατές.
Έξω από το γήπεδο οι Έλληνες μόνο θεατές άφηναν σε ειδικό κουβούκλιο, με απόδειξη, όποια αντικείμενα θεωρούνταν ασύνετο να επιτραπούν μέσα στο γήπεδο.
Ο αγώνας, μετά το ισόπαλο πρώτο δεκαπεντάλεπτο (αφού η Κίντερ είχε προηγηθεί με 0-7 και 2-10), εξελισσόταν με προβάδισμα της ΑΕΚ, η οποία προηγήθηκε στο ημίχρονο με 46-33. Στο 25λ. το σκορ ήταν 53-43,στο 30λ. ήταν 64-52 και στο 35λ. ήταν 75-67. Στο σημείο αυτό η Κίντερ πλησίασε στους δύο πόντους και, ενώ όλοι πανικοβληθήκαμε, αφού ζωντάνευαν οι μνήμες της Βαρκελώνης, ο Ίβκοβιτς με τάιμ-άουτ πράος και πειστικός επανέφερε την ομάδα στο επίπεδο που χρειαζόταν ώστε να θριαμβεύσει με 83-76.
Το τρόπαιο απένειμε στον Νίκο Χατζή η χήρα του Ρα’ι’μούντο Σαπόρτα και αμέσως μετά ο αρχηγός, σε μια χειρονομία σεβασμού και δίκαιης αναγνώρισης, έδωσε το Κύπελλο στον Γιώργο Αμερικάνο, ενώ ακολούθως το πήραν ο Χρήστος Ζούπας, ο Γιώργος Τρόντζος, ο Λάκης Τσάβας, ο Νίκος Μπαμπανικολός και ο Νίκος Νεσιάδης.
Στο επόμενο φύλλο της θρυλικής εφημερίδας “Δικέφαλος” (15 Απριλίου) ο μοναδικός και ασυναγώνιστος Φαίδων… όρκισε κυβέρνηση ΑΕΚ (με αναφορά στις εκλογές που μόλις είχαν διεξαχθεί) με πρωθυπουργό Φιλίππου, αντιπροέδρους Γρανίτσα, Στάθη και Μάκη Αγγελόπουλο και παίκτες ή παράγοντες ως υπουργούς!!!
Στο ίδιο φύλλο ο Γιώργος Νικολάου αποκάλυπτε ότι αμέσως μετά την ήττα στη Βαρκελώνη το 1998, ο Φιλίππου του είπε–όπως και έπραξε– ότι θα ελληνοποιήσει πιο πολύ την ομάδα ( βλέποντας ότι μόνον οι Έλληνες παίκτες έκλαιγαν από τον πόνο τους,ενώ άλλοι χαχάνιζαν και γελούσαν).
Παράλληλα ο Γιώργος Βασιλακόπουλος δήλωνε σε συνέντευξη στον Δημήτρη Κουμουρτζή τη χαρά του που η ΑΕΚ τα κατάφερε έχοντας μια ομάδα πολύ ελληνική. Ο εμβληματικός Αλέξανδρος Μαργαρίτης δήλωσε ότι το κρίσιμο σημείο ήταν το δεύτερο δεκάλεπτο του πρώτου ημιχρόνου.
Την επόμενη χρονιά η ΑΕΚ ξαναπήρε το Κύπελλο (πάλι σε τελικό με τον ΠΑΟ), ενώ το 2002 κατέκτησε το πρωτάθλημα ύστερα από 32 χρόνια. Στα μέσα της δεκαετίας άρχισε η παρακμή (με κορύφωση τον ταπεινωτικό υποβιβασμό του 2011) και χρειάστηκε να περιμένουμε το ονειρικό 2018 για να επιστρέψουμε στο επίπεδο που μας αξίζει.
