Το πολύμορφο κάλλος της αυτοθυσίας στον πόλεμο του 1940,αλλά και της εθνικής αντίστασης κατά του κατακτητή στα χρόνια 1941-1944 θα είναι αιώνια εμβληματική σπονδή των Ελλήνων στην ελευθερία.
Δίκαια κατακυρώθηκε,μαζί με τους Σέρβους παρτιζάνους,ως η κορυφαία δράση ενός κατακτημένου λαού στην κατεχόμενη Ευρώπη.Σήμαινε ασφαλώς ότι η απαράμιλλη ψυχή του λαού επιθυμεί τον αυτοκαθορισμό και την αυτεξούσια βούληση στις πράξεις και τη ζωή.
Όλες οι αθλητικές ομάδες σεμνύνονται για αθλητές-ήρωες στον πόλεμο και την Κατοχή,αλλά και για δράσεις που στοιχίζονται με το ανυπότακτο πνεύμα του Έλληνα.Η ΑΕΚ είναι ένα φωτεινό παράδειγμα.Θα αναφερθούν εδώ συνοπτικά δύο σχετικά στοιχεία που είναι βέβαια γνωστά,ως ελάχιστη τιμή στη μνήμη των ανθρώπων που μας έκαναν υπερήφανους.
Ο Σπύρος Κοντούλης γεννήθηκε στον Πειραιά και ήρθε στην ΑΕΚ ως κεντρικός μέσος το 1935.Έπαιξε σε 83 αγώνες και ήταν 3 φορές διεθνής.Πήρε δύο πρωταθλήματα,το 1939 και το 1940,αλλά και ένα Κύπελλο. Συνελήφθη από τους Γερμανούς,φυλακίστηκε στο Χα’ι’δάρι και τον Ιούνιο του 1944,ενώ οδηγούνταν για εκτέλεση στην Καισαριανή,προσπάθησε να διαφύγει από το καμιόνι στο Μετς,αλλά πυροβολήθηκε θανάσιμα.Ήταν μόλις 29 ετών…Σε σχετική εκδήλωση της Λέσχης Ιστορίας-Πολιτισμού της ΑΕΚ,συγκινηθήκαμε με τη σχετική αφήγηση του Σπύρου Κοντούλη,ανηψιού του ήρωα, και παράλληλα λάβαμε την υπόσχεση του σπουδαίου διανοητή Σπύρου Τζόκα ότι το επόμενο έργο του–μετά το συναρπαστικό αφήγημα για τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη–θα αφιερωθεί στον ήρωα.
Βέβαια και άλλοι ποδοσφαιριστές της κοσμαγάπητης ομάδας αγωνίστηκαν για τις μεγάλες Αξίες εκείνη τη μαύρη εποχή.Ο Κώστας Χριστοδούλου,που βασανίστηκε στο Χα’ι’δάρι με τον Κοντούλη,ο Κώστας Βαλαβάνης,που τραυματίστηκε από όλμο στο Μέτωπο,ο τερματοφύλακας Μιχάλης Δελαβίνιας,ο Ηλίας Παπαγεωργίου,ο Γιάννης Καψής και άλλοι.Αιώνια τιμή για τους ήρωες αλλά και τη δοξασμένη προσφυγική ομάδα.Το γήπεδό μας επίσης είχε επιταχθεί από τους κατακτητές και λεηλατήθηκε ανελέητα.Δεν έμειναν ούτε στοιχειώδη έγγραφα και αρχεία.
Μια δεύτερη παράμετρος είναι ο ελάχιστα γνωστός φιλικός αγώνας ΠΑΟ-ΑΕΚ,που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στο γήπεδο της Λεωφόρου,την άνοιξη του 1942.Οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων,με επικεφαλής τους αρχηγούς Κρητικό και Μαρόπουλο,απαίτησαν πριν από το ματς να δοθεί μέρος των εισπράξεων στο νοσοκομείο “Σωτηρία” για ασθενείς με φυματίωση.Μετά την άρνηση των Αρχών,οι ποδοσφαιριστές εξήγησαν στους 15.000 θεατές τα γεγονότα και επακολούθησε γενική ταραχή: έσπασαν πολλά ξύλινα καθίσματα,δοκάρια,πόρτες,υλικά του γηπέδου και οργανώθηκε μια αυθόρμητη μαζική διαδήλωση των οπαδών μέχρι την Ομόνοια,που πήρε χαρακτήρα αντιστασιακό και έληξε με την επέμβαση των Δυνάμεων Κατοχής.
Μια ιστορική ομάδα με τεράστιο συγκινησιακό υπόβαθρο δεν μπορούσε να μην εμπνεύσει και τον ανώνυμο αντιστασιακό ο οποίος χάραξε τα τρία γράμματα ΑΕΚ σε τοίχο του κρατητηρίου της Κοmmandatur σε μια έσχατη πράξη αγάπης και αφοσίωσης…Αξίζει να είμαστε υπερήφανοι ως ομάδα,επειδή οι ορίζουσες της ύπαρξής μας συνδέονται με τις μεγάλες στιγμές της ιστορικής συνείδησης του λαού μας.Παντού ΑΕΚ.
