Το μπάσκετ δεν προσδιορίζεται από στοιχεία μεταφυσικής, είναι άθλημα που σε γενικές γραμμές είναι κατανοητοί στο ευρύ πλήθος οι παράγοντες που κρίνουν την έκβαση ενός αγώνα.
Υπάρχει ένα ασκημένο κοινό,το άθλημα έχει μελετηθεί επιστημονικά, οι μπασκετικοί σχολιογράφοι κατά βάση είναι σπουδαίοι και–παρά τις εύλογες αλλαγές στη μορφή του–έχει σχηματοποιήσει τα δεδομένα που καθορίζουν την επιτυχία και την αποτυχία.
Έτσι λοιπόν η μεγάλη οδύνη του ευρωπα’ι’κού αποκλεισμού, που συγκριτικά είναι η πιο σφοδρή απογοήτευση στην πενταετία Αγγελόπουλου,μπορεί να αξιολογηθεί, όχι για να μεμψιμοιρούμε, αλλά για να μοιραστούμε υποκειμενικές απόψεις και να διαμορφώσουμε τις αναγκαίες σκέψεις για την επόμενη χρονιά. Παραθέτω τις καθαρά προσωπικές απόψεις μου.
1. Σε σειρά σημειωμάτων επιμένουμε να υπογραμμίζουμε ότι το σύστημα των αγώνων του Champions League έχει σοβαρά τρωτά. Πρώτο,η κατανομή σε ομίλους είναι άνιση π.χ.πέρυσι και φέτος στην πράξη αποδείχθηκε ότι ο όμιλος της ΑΕΚ ήταν πολύ δύσκολος (και οι 4 που προκρίθηκαν,πέρασαν στους 8!). Δεύτερο και κυριότερο,το μόνο πλεονέκτημα του πρώτου σε κάθε όμιλο είναι ότι στην επόμενη φάση παίζει εντός το δεύτερο αγώνα. Δηλαδή παίζεις 14 αγώνες, πρωτεύεις και το πλεονέκτημα είναι εντελώς ισχνό. Να υπενθυμίσουμε ότι στην Ευρωλίγκα και στο Γιούροκαπ, η πρόκριση παίζεται στις δύο νίκες,άρα όποιος τερμάτισε ψηλά στους ομίλους έχει μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσει μια κακή απόδοση.
2. Η Τύχη ως αστάθμητος παράγοντας,που ανέκαθεν σε πολλά επίπεδα κρίνει παταγωδώς τις εξελίξεις (π.χ.η αιφνίδια αλλαγή του καιρού έχει καθορίσει την έκβαση κρίσιμων μαχών στην Ιστορία) έχει εδώ σημαντικό ρόλο. Τι να θυμίσουμε από την περυσινή χρονιά,όπου η μεγάλη ικανότητα της ομάδας συνδυάστηκε με την απίστευτη τύχη μας! Ανατρέψαμε παλληκαρίσια την κατάσταση με την Μπα’ι’ρόιτ στο ΟΑΚΑ, αλλά χρειάστηκαν τόσο το άστοχο τρίποντο όσο και το άχαστο λέι-απ των Ισπανών στη Βενετία για να προκριθούμε στην επόμενη φάση…Το ίδιο στην Τσεχία όπου το εκπληκτικό τρίποντο του Πάντερ θα ήταν χωρίς ουσία,αν δεν έχαναν οι αντίπαλοι λίγο πριν δύο ελεύθερες βολές.Και τόσα άλλα.
Φέτος,γύρισε η κατάσταση π.χ. αφού τραυματίστηκαν ο κομβικός Ματσιούλις, το μυαλό της οργάνωσης Ξανθόπουλος, η δύναμη στα καλάθια του Καββαδά, ενώ οι αλλεπάλληλες αποδυναμώσεις του Θίοντορ ουσιαστικά τον έθεσαν εκτός.
3. Στις περυσινές διασταυρώσεις αποφύγαμε τις ισχυρές Μονακό και Μούρθια (που θα ήταν πολύ δύσκολα εμπόδια σε διπλά ματς), ενώ φέτος κληρωθήκαμε με την Μπάμπεργκ, από την οποία είμαστε σαφώς καλύτεροι, παρά το διπλάσιο μπάτζετ της, αλλά την πετύχαμε σε εποχή όπου κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας και είχε σειρά νικών εντός και εκτός Γερμανίας.
4. Η διαιτησία δεν είχε την αναμενόμενη ισοτιμία. Δεν υιοθετούμε τα σενάρια δαιμονολογίας γι αυτή την απαράδεκτη ανισότητα, αλλά σε αγώνες όπου η πρόκριση κρίνεται στους δύο πόντους, τα φαλτσοσφυρίγματα αποβαίνουν καθοριστικά.
5. Στον πικρό τελευταίο αγώνα,πέρα από άλλες καίριες φάσεις, υπήρξε και μια απίθανη περίπτωση: ο βασικός Χίκμαν βγήκε με 5 φάουλ και ο αντικαταστάτης του αναπληρωματικός Τέιλορ (που είχε μέχρι τότε 2π.και 4 φάουλ) έκρινε την πρόκριση με τρία συνεχόμενα τρίποντα.
** Στο καθαρά αγωνιστικό διακύβευμα,δεν έχουμε την αναγκαία γνώση ούτε την επαρκή πληροφόρηση για να σχολιάσουμε τον αγώνα. Ως γενική διαπίστωση όμως,συνέβη αυτό που είχαμε φοβηθεί: με τους τραυματισμούς, η ομάδα είχε περιορισμένο έμψυχο υλικό και μετά το 35 λεπτό,η εξάντληση οδήγησε στο καταδικαστικό 6-16.
Εντυπωσιακή ήταν η στάση-συμπεριφορά της μεγάλης πλειοψηφίας των Ενωσιτών,μετά τον αποκλεισμό.Αν εξαιρεθούν οι γνωστοί μίζεροι ολέθριοι της καταστροφολογίας, ο κόσμος επιδοκίμασε τη μάχιμη συνειδητή προσπάθεια της ομάδας και κυρίως απέδωσε τα εύσημα στη συναρπαστική αναδημιουργία του τμήματος υπό τη λυτρωτική καθοδήγηση του Μάκη Αγγελόπουλου. Τα καλύτερα έρχονται και είμαστε εμείς οι 18.000, μαζί με τους χιλιάδες άλλους ανά την Ελλάδα και την ομογένεια, που διαπιστώνουμε την υγεία του τμήματος και θα υπερασπίσουμε την πορεία της ΑΕΚ προς την κορυφή.
Συμφωνώ σχεδόν σε όλα τα σημεία του άρθρου εκτός απ’ την πέμπτη παρατήρηση κι εξηγούμαι:
Ο Taylor ναι μεν ήρθε ως αναπληρωματικός και πέτυχε τα τρία καθοριστικά, όπως αποδειχθηκε, τρίποντα αλλά η αντίδραση απ’ τον πάγκο μας ίσως ήταν η χειρότερη που θα μπορούσε να γίνει μιας και οι παίχτες μας συνέχιζαν να βιάζονται στις επιθέσεις κάνοντας μάλιστα επιπόλαιες επιλογές σε μόλις 10″. Αυτό θα μπορούσε να το αποτρέψει πανεύκολα το προπονητικό τημ με κάποιο time out ή απλές οδηγίες που να ηρεμούν τα παιχνίδι και να μην παρασυρόμαστε απ’ το παιχνίδιτου αντιπάλου.
Χωρίς να θέλω να μπω σε τόσο τεχνικές λεπτομέρειες, αυτή η συγκεκριμένη νομίζω είναι μια λογική αντίδραση ενός προπονητικού τημ που βλέπει να την ομάδα του να μην μπορεί να αντεπεξέλθει στον ρυθμό του αντιπάλου και προσπαθεί να τον παγώσει. Απ’ την άλλη καταλαβαίνω κι ότι λάθη γίνονται πάντα. Μεγάλα ή μικρά. Η πίεση που υπάρχει σε όλη την ομάδα είναι τεράστια κι εννοείται πως δεν υπάρχει πάντα το καθαρό μυαλό για όλες τις αποφάσεις. Κι όλα αυτά σε ένα άθλημα που είναι ταχύτατο και η λεπτομέρεια σε τόσο ισορροπημενά ματς παίζει μεγάλο ρόλο.
Όλα αυτά χωρίς να θέλω να ψέξω αρνητικά τον προπονητή μας που έχει ήδη αφήσει το στιγμα του στην ΑΕΚ κι ας είναι τόσο μικρό χρονικό διάστημα μαζί μας. Έχει πολλά να δώσει ακόμα που με πολλή δουλειά θα χτιστεί κάτι πολύ μεγάλο κι όμορφο μετά από πολλά χρόνια. Είναι και λίγο άτυχος, με την καλή έννοια, μιας και πρέπει να μπαίνει διαρκώς σε σύγκριση με την πετυχημένη περσινή χρονιά. Όμως αυτό ζητά κι όλος ο αργανισμός της ΑΕΚ που θέλει μονίμως να προοδεύει.
Φιλικά Xr.