Σημειολογικά για την προσφυγική συνείδηση, δεν υπάρχει σύγκριση αυτής της διαδρομής του Τεμόν με προηγούμενες.
Ασφαλώς το Σπάρταθλο,ο Δόλιχος, ο Ευχίδειος κ.α.είναι δημοφιλείς και προβεβλημένες εκδηλώσεις, αλλά η πορεία Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης-Αγια-Σοφιά Νέας Φιλαδέλφειας εμπεριέχει συγκλονιστικούς προσφυγικούς συμβολισμούς.
Συμπυκνώνει την αφετηρία μιας μεγάλης μερίδας του Ελληνισμού, που άκμασε τόσο ως πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όσο και ως μεγαλούπολη του οθωμανικού κράτους. Εκεί στέριωσαν χιλιάδες μορφωμένοι και οικονομικά ακμαίοι Ρωμιοί, που έζησαν γενιές και γενιές με την αύρα των εκλεκτών.
Και όταν ήρθε ο διπλός ξεριζωμός (το 1922 και το 1955), κάποιοι πρόσφυγες στέγασαν τα όνειρά τους σε μια περιοχή που κατοικούνταν το 1920 από 110 άτομα. Δύο κύματα προσφύγων ήρθαν: τo πρώτο, το 1922, όταν το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας απαλλοτρίωσε μια έκταση που ανήκε στον Πανάγιο Τάφο και το δεύτερο, το 1927, όταν κάηκαν τα “προσφυγικά” στη λεωφόρο Αλεξάνδρας στους Αμπελόκηπους. Η ονομασία Νέα Φιλαδέλφεια δόθηκε το 1932, έγινε Κοινότητα το 1934 και Δήμος το 1947.
Ο Τεμόν ΑΕΚ αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες στο τουρκικό έδαφος, οι πληροφορίες για τη σύνολη δράση του είχαν μεταφερθεί στις τουρκικές αρχές εμφανώς αλλοιωμένες από εθνικιστικά στοιχεία της γειτονικής χώρας. Για τη δημοσίευση αναλυτικότερων γεγονότων, ας παραπέμψουμε στον ίδιον, που βέβαια θα κρίνει ποια πράγματα είναι δημοσιεύσιμα.
Δεν μπορεί να αποκρύβει ότι σε ελληνικό έδαφος η ηθική υποστήριξη ήταν πάνδημη, αλλά η υλική αρκετά πενιχρή. Βασικός πυλώνας αρωγής ήταν η Ορίτζιναλ με τη γνωστή σταθερή στήριξή της σε ενωσίτικες ιστορικές ώρες. Από τους υπόλοιπους, αξίζει να αναφερθούν (η παροιμιώδης σεμνότητα πολλών δε θέλουν να γραφούν ονόματα, αλλά έχει ιστορική αξία) ο Μιχάλης Μικελλής στη Θεσσαλονίκη, ο Βάιος Χαρισόπουλος και ο Σ.Φ στην Κατερίνη, ο Γιάννης Ψάρας στη Λάρισα, η εύψυχη Νίκη Γιαννιώτη στην Καρδίτσα, ο Βαγγέλης Νούκος στην Ομβριακή, η Δέσποινα Κίκκη στο Δομοκό, ο Κώστας Μαυριδάκης,ο Γιάννης Κουρκουλιώτης και ο Σ.Φ Λαμίας, ο Φίλιππος Αλεξιάδης στον Άγιο Κων-νο, ο Γιώργος Κατής στη Λιβαδειά και κάποιοι άλλοι στη Βόρειο Ελλάδα που δε μάθαμε.
Στη σεμνή συγκινητική τελετή στο χώρο όπου βρισκόταν το “Γιώργος Μόσχος” και με φόντο τη θέα του γηπέδου που κόβει ανάσες,ο Δήμος Νέας Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας είχε προετοιμάσει άψογα-λειτουργικά το χώρο. Ο Γιώργος έτρεξε γύρω στις 8μμ. τα τελευταία μέτρα ανεβαίνοντας την οδό Καππαδοκίας και μπήκε στο χώρο της υποδοχής με το στεφάνι του θριάμβου-ευγενική προσφορά του τεράστιου Αλέξανδρου Μαργαρίτη-μέσα στις αγκαλιές του κόσμου.
Ένα νέο ικανότατο και δημιουργικό στέλεχος του Δήμου, ο Ρένος Αρβανίτης συντόνισε την εκδήλωση αναφέροντας τους γραπτούς χαιρετισμούς τιμής επιφανών ενωσιτών που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν. Ακολούθως χαιρέτισαν την εκδήλωση: ο εκπρόσωπος της Μητρόπολης Νέας Ιωνίας-Νέας Φιλαδέλφειας-Νέου Ηρακλείου Αρχιμανδρίτης π.Παντελεήμων, ο οποίος διάβασε το σχετικό καταπληκτικό μήνυμα του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη κ.Γαβριήλ, ο πρώην αντιπεριφερειάρχης Σπύρος Τζόκας ( με δυνατές πολιτισμικές υποδομές) και ο εκπρόσωπος της Λέσχης Ιστορίας-Πολιτισμού ΑΕΚ Γιάννης Βερούτης.
Στις ομιλίες τους ο Γιάννης Βούρος ( εμμένω στην άποψη ότι συγκαταλέγεται στους πέντε πιο συνολικά συγκροτημένους Έλληνες ) και ο τιμώμενος Γιώργος Ζαχαριάδης έδωσαν το ιστορικό νόημα του εγχειρήματος με τις συμβολικές συζεύξεις και τις προοπτικές που διανοίγονται στην προσφυγική μάχιμη κοινότητα.
ΥΓ. Στο σημείωμα της προηγούμενης εβδομάδας είχαμε υποδηλώσει την αγωνία μας για περίεργες δηλώσεις περί παραχώρησης των ιστορικών αρχείων του ιστορικού Πέρα της Πόλης στο νέο Μουσείο του ΠΑΟΚ. Ο ρέκτης διανοητής σκηνοθέτης Άγγελος Καλίνογλου είχε ερευνήσει και μας αποκάλυψε το ζήτημα. Διαφαίνεται ότι αναπτύχθηκαν ανακλαστικά αντιδράσεων και το θέμα μάλλον θα έχει ευνοϊκή τροπή. Ευνόητο είναι ότι θα το παρακολουθούμε με προσοχή.
